Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Οι ταύροι δημιούργησαν το πρόβλημα, γιατί όρισαν εν αγνοία τους κληρονόμους πάνω σε μία γνώση, που δε συνδέεται μ αυτού του είδους την πρακτική κι αποτελεί δωρεά του Θεού. Εξαιτίας της γλώσσας, τα πρόβατα μέσα στο ποίμνιο άρχισαν να ζητούν γνώση, στην οποία η πρόσβαση ήταν εύκολη. Το πρόβλημα, που προς στιγμήν αντιμετωπίστηκε μ επιτυχία από το σύστημα, ήταν η διατήρηση της βάσης της κοινωνίας στον ιουδαϊσμό. Εξαιτίας αυτής της επιτυχίας, ενώ τα Έπη δημιουργούν ταύρους, άρχισαν να παράγονται ερίφια. Μέσα στο χρόνο κι εξαιτίας των πολέμων, η δωρεά γνώσης άρχισε να δημιουργεί νέα προβλήματα, εφόσον δεν υπήρχε ισορροπία δυνάμεων σ αυτό το ποίμνιο. Τα Έπη είναι δεδομένο πως δημιουργούν εκλεκτούς και μία κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει ως σύστημα, όταν η βάση της παιδείας της είναι τέτοια.

Η ιδιομορφία του ελληνικού κράτους, που παρουσιάζει τη φαιδρή εικόνα της αταξίας, προέρχεται απ αυτήν τη διπλή γνώση. Οι ίδιοι άνθρωποι ανάλογα με τις συνθήκες που βιώνουν, γίνονται πρόβατα, ταύροι κι ερίφια. Ένας σύγχρονος Έλληνας γίνεται πρόβατο, όταν το σύστημα τον παγιδεύει. Όταν θυμώνει με την αδικία, γίνεται ταύρος κι όταν βολεύεται με την υπεραξία ερίφιο. Με τη γνώση που έχει, για όσο διάστημα είναι ελεγχόμενος, συμμετέχει σ όλα τα  είδη των ποιμνίων, χωρίς να έχει αυθεντικότητα. Αυτή η έλλειψη αυθεντικότητας, είναι το αίτιο της φαιδρότητας. Είναι καχύποπτος απέναντι στο σύστημα για να χαρακτηριστεί πρόβατο, όπως είναι αδύναμος και πειθήνιος για να είναι αυθεντικός ταύρος.

Αυτά τα χαρακτηριστικά του απειλούν το παγκόσμιο σύστημα, γιατί είναι δυνατό μέσα σ ελάχιστο χρόνο να γίνει το συγκεκριμένο εθνικό σύστημα αγέλη ταύρων. Ο Θεός διατηρώντας στη ζωή αυτό το ιδιόμορφο ποίμνιο, διατηρεί τη δυνατότητα επέμβασης. Η επέμβαση είναι δυνατή μόνο μέσα σ αυτό το ποίμνιο κι αυτό συμβαίνει γιατί τα πάντα εξαρτώνται από τη γνώση. Ο Υιός του Ανθρώπου είναι δυνατό να γεννηθεί ανά πάσα στιγμή, αλλά είναι αδύνατο να λειτουργήσει σε συνθήκες ακατάλληλες. Είναι απαραίτητο να υπάρξει κοινωνία, που θ  αντιληφθεί ταχύτατα τη δωρεά, ώστε να υπάρξει ταυτόχρονα αλλαγή κλίμακας, η οποία θα κάνει αδύνατο τον έλεγχο. Έτσι ο ένας άνθρωπος θα γίνει μέσα στον ελάχιστο δυνατό χρόνο ένα σύνολο ανθρώπων τους οποίους θα τραβήξει η δωρεά από το σύνολο των τάξεων. Η δωρεά έχει ως στόχο τη Λύτρωση του ανθρώπου και δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένη κοινωνική μερίδα.

Όλα αυτά αφορούν την έσχατη ώρα και πριν να δούμε πώς λειτουργούν, χρήσιμο είναι να τα συγκρίνουμε με το Λόγο του Χριστού. Ο Χριστός λέει τα εξής: (Ιωάν. 16.20-16.22) "Υμείς δε λυπηθήσεσθε, αλλ' η λύπη υμών εις χαράν γενήσεται. η γυνή όταν τίκτη, λύπην έχει, ότι ήλθεν η ώρα αυτής. όταν δε γεννήση το παιδίον, ουκέτι μνημονεύει της θλίψεως διά την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον." (Σείς βέβαια θά λυπηθήτε, αλλ η λύπη σας θά μεταβληθή σέ χάρα. Η γυναίκα όταν γεννά, έχει λύπην, διότι ήλθε η ώρα της, αλλ  όταν γεννήση τό παιδί, δέν θυμάται πλέον τήν θλίψιν αλλά χαίρει διότι γεννήθηκε άνθρωπος εις τόν κόσμον.). Ο Χριστός παρουσιάζει το διάστημα της απουσίας Του παραβολικά με το χρόνο που απαιτείται, για να γεννήσει η γυναίκα τον άνθρωπο. Το ζητούμενο δηλαδή είναι να γεννηθεί “άνθρωπος εις τον κόσμον”. Κόσμος = 34 = Έλληνες = Μακεδονία, ενώ, Άνθρωπος = 49 = Διόνυσος = Μυστήριον = Αγέλη βοδιών = Μινώταυρος. Οι ταυτίσεις είναι απόλυτες και αποκαλύπτουν την ισχύ του Μινώταυρου, αλλά και το περιβάλλον, στο οποίο βρίσκεται ο Διόνυσος. Ο Μινώταυρος θυσιάστηκε από το Θεό την ώρα που ήταν έτοιμος να ξεφύγει από το λαβύρινθο, ώστε να ξαναγεννηθεί στη μέγιστη και ισχυρότερη μορφή. Οίκος του Λάβρυος = 70 = Μηρός του Διός = Πνευματικά δικαιώματα. Αποφώλιον βρέφος = 77 = Θεός Διόνυσος = Υιός του Ανθρώπου = Προφήτης Ιωνάς = Ταύρος της Κρήτης, κι επίσης, Αστέριος = 48 = Προφήτης = Παρθένος, ενώ, Αστερίων = 43 = Παράκλητος.

Το Μυστικό Σχέδιο εξελίσσεται χάρη στην τέλεια εναλλαγή της κλίμακας, η οποία επιτρέπει σε θνητό άνθρωπο να λειτουργεί σαν αθάνατος. Δημιουργώντας ο Θεός τις παραπάνω συνθήκες, κάνει δυνατή την επιστροφή του Υιού με ανθρώπινη μορφή, εφόσον σε κάθε περίπτωση εξασφαλίζει για το σύστημα ανίκητο αντίπαλο. Τα Ομηρικά Έπη, μέσω αυτών των εναλλαγών στην κλίμακα, περιγράφουν την αλήθεια, άσχετα αν η εμφάνιση των κοσμοκρατόρων ολοκληρώνει προς στιγμή μία πορεία, η οποία συνεχίζεται. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός εξελίσσει το Σχέδιο με την αλλαγή κλίμακας και ο Υιός δρα είτε ως θνητός, ως αθάνατος, ως ένας άνθρωπος ή ως ομάδα ανθρώπων.

Η Ιλιάδα ολοκληρώθηκε επί Αλεξάνδρου κι ο κόσμος είδε ένα θνητό άνθρωπο να δρα όμοια με τον Αχιλλέα. Η Οδύσσεια ολοκληρώθηκε, αλλά κανένας δεν είδε το Χριστό ζωντανό εκτός από ένα σύνολο ανθρώπων, που Τον αντιπροσωπεύουν. Με τις παραπάνω εναλλαγές η Ιλιάδα συνεχίζεται κι ο κόσμος θα δει σε τεράστιες διαστάσεις έναν Αχιλλέα ανίκητο, αφού θ αντιπροσωπεύεται από σύνολο ανθρώπων και μετά τη νίκη αυτού του συνόλου θα δει τον Οδυσσέα με τη μορφή θνητού. Ο αθάνατος Οδυσσέας εξόντωσε τους μνηστήρες, αφού επέστρεψε από τον πόλεμο, κατά τον οποίο θυσιάστηκε ο θνητός Αχιλλέας. Όμως ο θνητός Οδυσσέας είναι υποχρεωμένος να περιμένει να περάσει η νύχτα, κατά την οποία η Θέτιδα περιμένει τα όπλα της νίκης για τον αθάνατο πλέον Αχιλλέα. Μ αυτόν τον τρόπο ευθυγραμμίζονται τα δεδομένα, επειδή στην Ιλιάδα είναι απαραίτητη η παγκοσμιότητα σ ό,τι αφορά την κλίμακα, ενώ στην Οδύσσεια περιοριζόμαστε στο επίπεδο του ανθρώπου.

Η Οδύσσεια τελειώνει, μόνον όταν άνθρωπος με σάρκα κι οστά καταφέρνει αυτό που κατάφερε ο Χριστός νεκρός, δηλαδή τη λήψη της κληρονομιάς. Η ψευδο-Οδύσσεια υπάρχει μόνο για την πλήρη ανάπτυξη των δυνάμεων, που αγωνίζονται σε συνθήκες Ιλιάδας. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ο χρόνος που ο Οδυσσέας παραμένει στο νησί της Καλυψώς αβοήθητος είναι άκρως απαραίτητος. Προκύπτει από τη διαφορά μεταξύ θνητής κι αθάνατης φύσης του Οδυσσέα. Ενώ η γνώση και το έργο είναι κοινά, ο χρόνος είναι πολύ μεγάλος για να μπορέσει ο θνητός ν αντεπεξέλθει. Η Λύτρωση είναι δυνατή, γιατί το σύνολο της πορείας δημιουργεί συνθήκες, που ενώ απαιτούν αιώνες για να καλύψουν το σύνολο της Γης, η κατάλυσή τους είναι θέμα ετών και βρίσκεται κοντά στα μέτρα του θνητού. Μετά απ όλες αυτές τις διαδικασίες μέσω της γέννησης του Υιού είναι δυνατό να εξελιχθεί η Ιλιάδα και να φτάσει ο Οδυσσέας στην Ιθάκη. Ανεξάρτητα από τη φάση στην οποία βρισκόμαστε εξαιτίας των προηγούμενων εμφανίσεων, η γέννηση μπορεί να φέρει το σύνολο των καταστάσεων στα μέτρα του θνητού.

Με βάση όλα αυτά κλείνει ένας τεράστιος κύκλος, στον οποίο ο άνθρωπος είναι εγκλωβισμένος μέσα σ ένα σύστημα, που είναι ανίκητο και περιμένει τη Λύτρωση. Το σύνολο των παραπάνω επαναφέρει τον άνθρωπο στις αρχικές συνθήκες, δηλαδή στην αναμονή του ερχομού του Μεσσία. Πρέπει να γεννηθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ο οποίος θα σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία.

Σ αυτό το σημείο παρατηρείται η ιδιομορφία ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει εμφανιστεί στη Γη, αλλά ταυτόχρονα παραμένει αγέννητος. Αυτή η εμφάνισή Του συνέδεσε τον Υιό με τη Θυσία εξαιτίας της ανωριμότητας των συνθηκών. Ο Ίδιος είναι ο Πατέρας του Εαυτού Του με την ανθρώπινη μορφή κι ο Ίδιος είναι ο ήρωας, που εγκλωβίστηκε σ έναν απομονωμένο χώρο λόγω της θνητής Του φύσης. Όσο διάστημα ο Οδυσσέας παραμένει με την Καλυψώ μοιράζεται τον έρωτα μαζί της, επειδή αυτός δημιούργησε την όλη κατάσταση, αλλά ταυτόχρονα είναι κι αγέννητος, άρα βρέφος. Αυτό το βρέφος είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας, αφού μπορεί να πάρει όλες τις επιθυμητές μορφές. Μπορεί να γίνει ο Δίας ως Θεός Πατέρας, όπως και Διόνυσος ως Υιός του Ανθρώπου. Επειδή όμως προϋπήρξε, μπορεί να πάρει και τη μορφή των ηρώων που ο Ίδιος δημιούργησε. Η αποθέωση αυτών των ηρώων οδηγεί στη σύνδεση του θείου με το ανθρώπινο.

Αν παρατηρήσει ο αναγνώστης όσα περιγράφουν τα Έπη, θα δει το παράξενο ότι, ενώ οι Θεοί κι οι βασιλιάδες κατοικούν σε παλάτια η περίφημη Θεά Καλυψώ κατοικεί σε σπήλαιο. Πώς είναι δυνατόν η Θεά Κίρκη, που νικήθηκε από τον Οδυσσέα να κατοικεί οίκο λιθόκτιστο λαμπρό και η Καλυψώ σε σπήλαιο; Η διαφορά αυτή έχει σχέση με το μύθο του Διόνυσου και τη Δημιουργία. Ο οίκος είναι πάντα ανθρώπινο έργο και συνδέεται με την πορεία του ανθρώπου. Το σπήλαιο αντίθετα συνδέεται με το Θεό. Το σπήλαιο υπάρχει πριν από τον οίκο και το δημιούργησε ο Θεός, ώστε μέσα σ  αυτό να προστατεύεται ο Υιός Του, όσο διάστημα εξελίσσεται το Σχέδιο. Από την εποχή του αμαρτήματος ο Υιός βγαίνει από το σπήλαιο και καταλήγει σ αυτό μέχρι την οριστική γέννηση Του. Οι οίκοι εμφανίζονται εξαιτίας αυτής της εμφάνισης, που έχει ως στόχο να ωθήσει τον άνθρωπο σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ο Διόνυσος κατοικεί πάντα σε σπήλαιο, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες. Η ωρίμανση αυτών των συνθηκών συνδέεται με την άμπελο, που πάντα υπάρχει στο σπήλαιο.

Ο Χριστός συνέδεσε την αποστολή Του μ αυτήν την άμπελο και τον οίνο που αυτή, είναι δυνατό, να παράγει. Ο Ερμής φτάνει πάντα στην Ωγυγία, όταν η άμπελος είναι έτοιμη να παράγει καρπό, συνεπώς όταν υπάρχει δυνατότητα να λειτουργήσει ο Διόνυσος. Οι άνθρωποι όλο αυτό το διάστημα δεν αντιλαμβάνονται το Χριστό, γιατί, ενώ υπάρχει γνώση, οι δούλοι δεν επιτρέπουν την επαφή μαζί Του. Οι δούλοι συνδέονται με τη Θυσία κι επομένως με το Σταυρό του Μαρτυρίου. Πάντα μεταξύ των ανθρώπων και του Χριστού υπάρχει ο Σταυρός, που δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να δει το βρέφος Σπήλαιον = Άνω κόσμος = 45, Σταυρός = 36 = Νύμφη Καλυψώ = Πέτρος, και, Ωγυγία = Ρώμη = 24 =  Αμαρτία = Κήτος.

Η αποστολή του Χριστού ήταν ο παγκόσμιος εξιουδαϊσμός κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα, όσα ήταν γραμμένα για τους Ιουδαίους, να ισχύσουν για το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων. Ο Χριστός θυσιάστηκε και έγινε Κύριος των ανθρώπων μετά θάνατον, παίρνοντας τη βασιλεία του κόσμου. Όλα αυτά έγιναν εξαιτίας της παρανόησης των Λόγων Του, μ  αποτέλεσμα ο οίκος Του να γίνει οίκος εμπορίου. Ο Χριστός, αν και νεκρός, είναι παρών, αφού ο οίκος Του λειτουργεί με βάση τις εντολές Του. κι εξοντώνει τους πόρνους. Ταυτόχρονα όμως είναι κι απών και περιμένει να γυρίσει. Νησί της Καλυψούς = 74 = Βασιλεία του κόσμου = Καινή Ιερουσαλήμ = Σπήλαιον ληστών. Σπήλαιον της Καλυψούς = 90 = Οίκος του Οδυσσέως = Κύριος των ανθρώπων = Οίκος κεκοσμημένος. Ο οίκος του Θεού έπρεπε να γίνει οίκος εμπορίου και σπήλαιο ληστών, για να είναι δυνατή η εξέλιξη. Οίκος του Θεού = 61 = Θείο βρέφος = Νεκρός Θεός, και Οίκος εμπορίου = 77 = Υιός του Ανθρώπου. Έπρεπε με κάθε θυσία να εμφανιστεί το βρέφος ως Υιός του Ανθρώπου, για να μπορέσει η ανθρωπότητα να ελπίζει.

Στο διάστημα κατά το οποίο είναι απαραίτητο να υπάρξει η απομόνωση, ο Θεός δημιουργεί μία διάταξη, που είναι αδύνατο να παρακαμφθεί. Αυτή η διάταξη είναι τρομερή, γιατί κάτω απ ορισμένες συνθήκες  επιτρέπει στον άνθρωπο να μπει μέσα στον απαγορευμένο χώρο, χωρίς να τον αφήνει να εξέλθει. Αυτό είναι δυνατό μόνο για τον Υιό του Θεού.

Ο Χριστός είπε ότι όποιος κάνει το θέλημά Του και μεταφέρει το Λόγο Του γίνεται όμοιός μ Αυτόν. Η εξομοίωση είναι δυνατή, αλλά είναι αδύνατο ν αποφευχθεί η θυσία. Ο νέος άνθρωπος που δρα όμοια με το Χριστό, γίνεται Χριστός κι όχι Απόστολος με δικαιώματα. Οι σύντροφοι του Οδυσσέα χάθηκαν, γιατί εκμεταλλεύτηκαν τα δικαιώματα κι έσφαξαν τα ποίμνια. Οι άνθρωποι που είναι όμοιοι με το Χριστό, βρίσκονται στο σπήλαιο μαζί Του και θρηνούν. Αυτοί δεν είναι δυνατό να ξεφύγουν από το σπήλαιο, γιατί δεν το επιτρέπει η Καλυψώ, που συνδέεται με τον Άτλαντα και τις δυνάμεις της θάλασσας σ αντίθεση με την Κίρκη, που συνδέεται με τον Ήλιο. Όταν αναφερθήκαμε στον Ποσειδώνα και τον Απόλλωνα, είπαμε ότι είναι αδύνατο να χτιστούν τείχη με γνώση του Ηλίου. Η γνώση της θάλασσας είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, γιατί η αλήθεια και το ψεύδος είναι δυνατό να παρουσιαστούν ως όμοια. Το φως και η αλήθεια δεν είναι δυνατό να γεννήσουν ψευδοφιλοσοφία.

Ο άνθρωπος που γίνεται εξαιτίας του Λόγου Του όμοιος με το Χριστό δεν έχει διεξόδους. Το σύστημα είναι φτιαγμένο με ακατάλυτη γνώση κι ο Λόγος του Χριστού από μόνος δεν μπορεί να βοηθήσει. Τι μπορεί να πει ένας άνθρωπος σήμερα, που φέρεται σαν το Χριστό; Μπορεί να μιλήσει για τη δημοκρατία, για τον ιμπεριαλισμού ή για τη λειτουργία του κεφαλαίου; Αυτά απαιτούν γνώσεις διαφορετικού τύπου. Η Καλυψώ στηρίζει το σύστημα, που ευνοεί τη θυσία έχοντας το σύνολο της γνώσης της θάλασσας. Ο Υιός του Θεού μπορεί να τη νικήσει, γιατί είναι ο μόνος, που μπορεί να περάσει μόνος τον ωκεανό, ο οποίος αντιπροσωπεύει το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης. Αυτός είναι ο μόνος, που μπορεί να γνωρίζει πώς λειτουργεί το σύστημα στο σύνολό του, επειδή αυτός το δημιούργησε. Σύστημα = Κάπρος = Ωκεανός = 32 = Σχεδία.

Η διάταξη είναι απαραίτητη γι  αυτόν το λόγο. Ο άνθρωπος είναι εξαιρετικά ευφυής κι είναι δυνατό να συγκεντρώσει αμέτρητες ποσότητες γνώσης. Ο Υιός μπορεί να περάσει μόνος Του τον ωκεανό, αλλά είναι δυνατόν κι ο άνθρωπος σε συνεργασία μ  ανθρώπους να καταφέρει τ αδύνατο. Όμως ακόμα και σ αυτήν την περίπτωση είναι αδύνατο ν απειληθεί το Σχέδιο, γιατί ο Θεός πριν την Ιθάκη τοποθετεί τη Σχερία το νησί των Φαιάκων. Έτσι πετυχαίνει, για να καταλυθεί το σύστημα, ν απαιτούνται και γνώσεις απόκρυφες. Δεν αρκεί να μιλά κάποιος σαν το Χριστό και να έχει γνώσεις της θάλασσας. Πρέπει να είναι ο Ίδιος.

Αυτό συμβαίνει, γιατί οι απόκρυφες γνώσεις δίνονται σε συγκεκριμένο άτομο και  μόνον όταν η γνώση της θάλασσας είναι δυνατό να λυτρώσει τον κόσμο. Ο Θεός καταφέρνει να δημιουργήσει ανίκητες συνθήκες, εκμεταλλευόμενος την Καλυψώ. Είναι το ίδιο πράγμα, είτε την απειλεί κάποιος στο νησί της είτε προσπαθεί να δραπετεύσει. Πάνω στο νησί δεν του επιτρέπει να φύγει λόγω της γνώση της, ενώ όταν δραπετεύει πολεμά μόνος τη γνώση της θάλασσας έτσι, ώστε, κι αν ακόμα νικήσει, έχει πάλι την Καλυψώ μπροστά του. Νύμφη Καλυψώ = 36 = Σταυρός = Σχερία = Είδωλον. Ο μόνος που μπορεί να ξεφύγει, είναι ο Οδυσσέας κι αυτό μόνον αν ειδοποιηθεί η νύμφη από τον Ερμή. Ο Ερμής δίνει τη δυνατότητα να διασχιστεί ο ωκεανός από θνητούς. Τα υπόλοιπα είναι σχετικά εύκολα γιατί Αυτός που περνά, είναι Αυτός, που έχει προβλεφθεί. Ερμής = 32 = Ωκεανός = Αρνίον.

Σ αυτό το σημείο έχουμε έναν κόμβο στον οποίο καταλήγουν τα πάντα και τα πάντα από εκεί ξεκινούν. Αυτό σημαίνει πως ο Υιός του Θεού, για να γίνει Θεός, θα πρέπει να προετοιμαστεί για να πολεμήσει. Οι μορφές που το καταφέρνουν αυτό είναι δύο, αυτές του Αχιλλέα και του Οδυσσέα. Στο διάστημα της απομόνωσης εξασφαλίζεται η προετοιμασία του Υιού. Η Καλυψώ δεν επιτρέπει στον ολοκληρωμένο Οδυσσέα να φύγει, αλλά η γνώση της είναι αυτή που προετοιμάζει τους ήρωες. Με την ίδια γνώση ο Υιός ξεπερνά πάντα τις δυσκολίες. Ως Αχιλλέας παραδίδεται στο Χείρωνα μετά τη γέννησή του από τη Θέτιδα. Η ιδιομορφία σ αυτό το σημείο είναι ότι ο Υιός είναι ή ο Αχιλλέας ή ο Οδυσσέας.  Όταν και οι δύο είναι ανεξάρτητοι, προετοιμάζονται από τους ήρωες Χείρων = 36 = Μωυσής αφού οι μεν είναι Έλληνες και οι δε Ιουδαίοι. Όμως από τη στιγμή που ο Χριστός είναι Κοσμοκράτορας κι ευθύνεται Αυτός για το χαμό των Ελλήνων, ο Ίδιος αναλαμβάνει να τους εκπαιδεύσει, ώστε να επέλθει η Λύτρωση και ν αποζημιωθεί ο Ήλιος. Χείρων = 36 = Νύμφη Καλυψώ. Κένταυρος Χείρων = Μικρός χρόνος = Αχίλλειος πτέρνα = Θυσιαστήριον = Φρέαρ της αβύσσου = Κάτω κόσμος του Θεού = 73 = Βράχος της Σκύλλας, και, Χείρωνας = Οδυσσεύς = Διδάσκαλος = Ιουδαίος = 46.

Ο Θεός γεννά το βρέφος και του δίνει συγκεκριμένες ιδιότητες. Η θυσία το κάνει να επιστρέψει στο χώρο, απ όπου ξεκίνησε και η μία μορφή ελέγχει την άλλη. Η πιο σύνθετη μορφή είναι αυτή του Κυρίου και άρα του Οδυσσέα. Στα Έπη η Καλυψώ είναι ολοκληρωμένο θηλυκό σύστημα, γιατί έχουν προηγηθεί οι μορφές των ηρώων. Ο Αχιλλέας έχει εκπαιδευτεί και η θυσία τον κρατά μακριά από τους ανθρώπους. Ο Οδυσσέας επίσης έχει λειτουργήσει ως Κύριος και το μόνο που είναι δυνατό να κάνει, είναι να γίνεται παρά τη θέλησή του “σάρκα μία” με το θηλυκό σύστημα της συνολικής γνώσης. Ο κόμβος έχει αυτό ακριβώς το νόημα. Τα πάντα καταλήγουν σ  ένα σημείο που κάνει δυνατό τον έλεγχο από τον Υιό. Ο Αχιλλέας από τη στιγμή που δεν πολεμά είναι το ίδιο, είτε είναι βρέφος κι εκπαιδεύεται είτε νεκρός είτε θυμωμένος. Ο Χριστός με το Λόγο Του και τη Θυσία Του κατάφερε κι απέκλεισε τον τρομερό Αχιλλέα σ ένα χώρο, όπου είναι ανίκητος. Η ισχύς  του χώρου είναι η γνώση κι αυτή είναι η ελληνική γνώση. Οι Έλληνες δημιούργησαν μία ακαταμάχητη γνώση και χάρη σ αυτήν έδρασε ο Αλέξανδρος. Όταν όμως αυτός πεθαίνει η ίδια γνώση απαγορεύει στον οποιονδήποτε να δράσει όμοια. Ο Χείρωνας δηλαδή δίνει γνώση κι επειδή ο φορέας πεθαίνει η ίδια γνώση εμποδίζει την επανάληψη. Ο Χριστός που γνωρίζει τα πάντα, παίρνει για τον Εαυτό Του αυτόν το ρόλο, ώστε να ελέγχει τον ήρωα. Όταν σταυρώθηκε ο Χριστός, ο Αχιλλέας ήταν νεκρός. Με την πάροδο του χρόνου κι επειδή ξαναγεννήθηκε λόγω επανάστασης, ο ήρωας απέχει εξαιτίας του θυμού. Απ αυτό το σημείο κι έπειτα τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Υιού του Θεού. Υπάρχει ένα ακατάλυτο σύστημα που καταδυναστεύει τους ανθρώπους κι ο Θεός, που μπορεί να γεννήσει το Μεσσία.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Μεσσίας είναι άνθρωπος κι επομένως είναι δυνατό να κινδυνεύσει. Αυτός ο κίνδυνος δεν έχει σχέση με τη βιολογική του εξόντωση, η οποία είναι αδύνατη λόγω Πατέρα, αλλά με το κατά πόσο μπορεί να είναι αποτελεσματικός. Οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να δεχτούν δωρεά. Επιπλέον τα φαινόμενα που θα προκληθούν, είναι αναγκαίο να είναι παγκόσμια. Ο Οδυσσέας τα γνωρίζει όλα αυτά κι εξασφαλίζει τις επιθυμητές συνθήκες. Αυτές δημιουργούνται, μόνον όταν επαναλαμβάνονται  ελεγχόμενες καταστάσεις. Έτσι δημιουργεί εκ νέου έναν κόσμο που ελέγχει. Ο θνητός Υιός γεννιέται κι επαναλαμβάνει τα γραμμένα  γι αυτόν. Πέφτει από τον ουρανό  στη θάλασσα και τον προστατεύει η Θέτιδα.

Εδώ μιλάμε είτε για το Διόνυσο είτε για τον Ήφαιστο. Αυτοί αποθεώνονται ερήμην των ανθρώπων και ξαναχτίζεται ο άνω κόσμος. Όμως ο άνθρωπος που βγαίνει από την αγκαλιά της Θέτιδας είναι αυτός, που αγωνίζεται κι είναι ο Αχιλλέας. Στην πραγματικότητα δεν ξαναγεννιέται, αλλά λόγω της προηγούμενης εμφάνισης του έρχεται σ επαφή με τη μητέρα του και ζητά χάρη. Ο Χριστός που ελέγχει όλα τα παραπάνω, αναλαμβάνει πλέον να βοηθήσει τον ήρωα, ο οποίος μπορεί να γκρεμίσει το σύστημα. Ο θνητός Οδυσσέας γυρνά στον οίκο του και περιμένει τη μεγάλη νύχτα ζωντανός πλέον. Η γυναίκα του τον αναγνωρίζει ερήμην και πάλι των ανθρώπων, οπότε αυτός είναι ο Μεσσίας. Ο Οδυσσέας παύει να είναι ο Ιουδαίος της αποστολής και γίνεται ο Μεσσίας, που, όπως βεβαίωσε ο Χριστός, είναι αυτός, που θα γνωστοποιήσει τα πάντα στον κόσμο. Οδυσσεύς = Ιουδαίος = Χριστός = 46, ενώ, Μεσσίας = 45 = Άνω κόσμος = Οδυσσέας = Άγιον Πνεύμα = Πηνελόπη = Ήφαιστος
.
Ο Χριστός από τη στιγμή που αποφασίζει να λυτρώσει τον κόσμο ζωντανός, γίνεται ο τρομερός Ήφαιστος, που αφού εγκατέλειψε τους Σιντίες = 46, γίνεται Θεός. Αυτός ο Θεός είναι έτοιμος να κατασκευάσει τ αποτελεσματικότερα όπλα για τον άριστο των  ηρώων. Ο Αχιλλέας είναι ο λαμπρότερος των Αχαιών, αλλά δε συνέβαινε το ίδιο και με τα όπλα του. Οι Έλληνες νικήθηκαν κάποτε, γιατί η ρώμη τους δεν προστατευόταν από τα αντίστοιχα όπλα, που ναι μεν ήταν υψηλής γνώσης, αλλά δυστυχώς ανθρώπινης προέλευσης. Τα ισχυρότερα όπλα στον κόσμο είναι τα ιουδαϊκά κι αυτό, γιατί έχουν σχέση με το Λόγο του Θεού. Ο Θεός εξασφαλίζει τη νίκη υπέρ των ανθρώπων γεννώντας τον τρομερότερο των ηρώων και παραδίδοντάς του τα πιο ισχυρά όπλα. Το διάστημα κατά το οποίο εξελίσσεται το Σχέδιο κι απαιτείται θυσία, αυτός ο συνδυασμός είναι ανέφικτος, γιατί καταστρέφει τα πάντα. Είναι εύκολο να φανταστεί ο αναγνώστης μία κατάσταση στην οποία οι Έλληνες με το σύνολο των παθών που τους χαρακτηρίζει, ν αγωνίζονται γνωρίζοντας την αλήθεια. Οι Έλληνες θυσιάζονται για την προσωπική τους άποψη, που δεν τους εξασφαλίζει τίποτε. Πόσο μάλλον γνωρίζοντας την αλήθεια και άρα την άποψη του Θεού. Με την πορεία του ο Οδυσσέας εγκλωβίζει τον κόσμο μέσα στον οίκο Του, ώστε την κατάλληλη στιγμή να τον λυτρώσει. Όταν υπάρχει οίκος υπάρχει και πανίσχυρος οικοδεσπότης. Ο Οδυσσέας αποθεώνεται ως Χριστός και γίνεται οικοδεσπότης παίρνοντας τη μορφή του Αιγιόχου. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, τίποτε δεν μπορεί ν απειλήσει το Σχέδιο, αφού ο Αιγιόχος έχει πάντα την ίδια μοίρα. Αιγιόχος Δίας = 70 = Οικοδεσπότης = Μηρός του Διός = Πνευματικά δικαιώματα. Ο Δίας είναι πάντα Πατέρας των ίδιων Θεών και των ίδιων ανθρώπων. Ο Οδυσσέας μ αυτόν τον τρόπο προστατεύει το Σχέδιο, αφού πάντα θα υπάρχει ο Ήφαιστος, που θα παραδώσει τα όπλα στη Θέτιδα. Η Θέτιδα κάνει δυνατή τη διάσωση του Υιού, γιατί μόνον αυτή δεν απειλείται από τις δυνάμεις της θάλασσας. Χωρίς τη βοήθεια της Θέτιδας είναι αδύνατο να περάσει θνητός τον ωκεανό, οπότε ούτε κι ο Οδυσσέας. Ο Ποσειδώνας πάντα την κατακλύζει, όταν έχει συντελεστεί το έργο της, το οποίο είναι να περάσει η γνώση σε σύστημα. Η Αιολία = 28 = Ατλαντίς = Θέτιδα =  Δυκαονία, ενώ δεν καταστρέφεται ποτέ είναι δυνατό να βυθιστεί. Αυτό που συμβαίνει σ αυτήν την περίπτωση είναι ο διασκορπισμός της γνώσης του Θεού με τέτοιον τρόπο, ώστε, όταν σ αυτήν προστίθεται και η ανθρώπινη γνώση να δημιουργείται ο ωκεανός. Θέτις = 32 = Ωκεανός = Βηθλεέμ = Ιουδαία =  Σχεδία. Ο Υιός περνά με τη βοήθεια της Θέτιδας τον ωκεανό κι αφήνει πίσω Του τις ίδιες συνθήκες, αφού ο Ποσειδώνας καταστρέφει τη σχεδία. Ο Υιός περνά, είτε ζωντανός είτε νεκρός, χωρίς να δημιουργεί συνθήκες, που ν απειλούν το Σχέδιο. Ο Χριστός πέρασε ζωντανός για ελάχιστο χρόνο τον ωκεανό και δίδαξε ως οικοδεσπότης. Η Θυσία Του όμως τον ξαναγύρισε πίσω κι αυτό που προσπαθεί να κάνει, είναι να επιστρέψει. Κλαυθμός του Οδυσσέως = 91 = Σχεδία του Οδυσσέως = Βασιλεύς των Ιουδαίων = Πολύτεχνος Οδυσσέας.

Πριν δούμε τα όπλα του Αχιλλέα και τη λαμπρή επιστροφή του στο πεδίο της μάχης, θα δούμε, όσο το δυνατόν πιο σύντομα, τον κάτω κόσμο που είδε ο Οδυσσέας. Αυτός είναι ο ίδιος μ αυτόν που βλέπει ο άνθρωπος αιώνες τώρα ακολουθώντας το Χριστό. Αυτός ο κάτω κόσμος είναι ανίκητος κι αυτό, γιατί η γνώση του είναι η γνώση των Ιουδαίων. Αυτός ο κόσμος δε νικιέται, παρά μόνον από τον Ίδιο τον Κύριο. Κάτω κόσμος του Θεού = 73 = Αδώνιδος κήπος = Αχίλλειος πτέρνα = Θυσιαστήριον = Οίκος του Ιησού = Φρέαρ της αβύσσου = Υιός μονογενής = Μυστήριον του γάμου, ενώ, Κάτω κόσμος =  43 = Κατάρα του Θεού = Βαθέα του σατανά = Μοιχαλίς = Παράκλητος = Αποκάλυψις = Αντίθεος. Ο άνθρωπος μετά το αμάρτημα μπήκε στον κόσμο της πατριαρχίας και κατά συνέπεια στον κάτω κόσμο. Εφόσον δεν υπήρχαν παντού τα ίδια δεδομένα, ο πιο σκληρός κάτω κόσμος ήταν αυτός των Ιουδαίων. Οι Ιουδαίοι με τη γνώση των πρεσβυτέρων και της παράδοσης έχτισαν την πιο ισχυρή δομή του κάτω κόσμου.

Αυτή είναι η πρώτη φάση του Σχεδίου κι αφορά μόνον τους Ιουδαίους. Ο Χριστός ενσάρκωσε το λαό, που τον γέννησε και προκάλεσε τον παγκόσμιο εξιουδαϊσμό. Χριστός = Οδυσσεύς = Ιουδαίοι = 46. Πώς όμως έγινε αυτό; Ο Χριστός της συνολικής γνώσης εκτέλεσε μία αποστολή, στην οποία ήταν απαραίτητη η Θυσία. Στα Έπη αυτό περιγράφεται, όταν η Κίρκη λέει στον Οδυσσέα τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Ο ιουδαϊκός κόσμος είναι ο απόλυτος κόσμος των προβάτων. Αυτά τα πρόβατα δεν είναι απροστάτευτα, επειδή ο Θεός τα δημιούργησε κι ο Ίδιος τα προσέχει. Η Σωτηρία τους εξαρτάται από το Θεό, που είναι ποιμένας κι από τον Υιό,  που είναι μέλος του ποιμνίου και αρχηγός του. Ο Χριστός ακολουθώντας την αποστολή Του απέδειξε ότι είναι ο Υιός αλλά θυσιάστηκε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, επιτρέποντας τη Θυσία Του, να θυσιαστεί ο κριός. Η θυσία του  κριού όμως δεν είναι η μοναδική συνέπεια, αφού μαζί μ αυτόν θυσιάζεται και το σύστημα που τον γεννά. Ο Χριστός = 46 = Ιουδαίος όταν είναι ζωντανός, ξεχωρίζει συντρόφους ανάμεσα στα πρόβατα και θυσιάζει τον κριό και την προβατίνα που τον γεννά και είναι μαύρη όπως ο κάτω κόσμος. Αυτά ισχύουν στη μικροκλίμακα κι αφορούν το ζωντανό Χριστό.

Καθώς παραδίδονται δικαιώματα σε Ιουδαίους, αλλάζει η κλίμακα και συμβαίνει το ίδιο για το σύνολο του χριστιανικού κόσμου. Οι Ιουδαίοι θυσιάζουν τον κριό λυτρωτή τους κι οι χριστιανοί μπαίνουν πλέον στον κάτω κόσμο αναζητώντας γνώση. Οι Ευρωπαίοι δε θα γίνονταν χριστιανοί, αν δεν υπήρχε ο Χριστός και η Θυσία Του. Ο Χριστός υπόσχεται Λύτρωση στα πρόβατα, αφού έχει αυτήν τη δυνατότητα, αλλά η παγίδα βρίσκεται σ  αυτό ακριβώς το σημείο. Ο άνθρωπος εγκαταλείπει τη φύση του και γίνεται πρόβατο προσδοκώντας τη Λύτρωση. Μπαίνει στην αυλή των προβάτων τη στιγμή που ο λυτρωτής τους θυσιάζεται. Αυλή των προβάτων = 58 = Ιουδαϊσμός = Διπλοθάνατος = Εντολαί του Θεού = Εξουσία μεγάλη = Παλαιά Διαθήκη. Η Κίρκη που ελέγχει τον ιουδαϊκό κόσμο, δεν έχει τη δυνατότητα να δώσει στο Χριστό για θυσία τίποτε άλλο από πρόβατα. Οι χοίροι υπάρχουν, αλλά δεν είναι για θυσία, αφού χρειάζονται για την εξέλιξη. Ιουδαϊκός κόσμος = 81 = Χριστιανισμός = Κριός εσφαγμένος = Νησί της Κίρκης = Αιώνιος Κόλασις. Όταν σφάζεται ο κριός, ο Οδυσσέας ξαναγυρνά στο νησί της Κίρκης κι ο κόσμος παραμένει στην αυλή των προβάτων. Μ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται το Σχέδιο, αφού ούτε η γνώση του κάτω κόσμου το απειλεί.

Αρκούσε όμως η θυσία του κριού, για να παγιδευτεί η ανθρωπότητα; Ο Χριστός θυσιάστηκε και μέσω αυτής της Θυσίας παγίδευσε και ποίμνιο, που δεν είχε σχέση μ  αυτό των προβάτων. Αυτό το κατάφερε με τη γνώση Του. Χρησιμοποίησε γνώση, που σχετίζεται και με τα δύο κύρια ποίμνια. Οι χοές προς όλους τους νεκρούς, αυτό το νόημα είχαν. Χρησιμοποίησε λοιπόν το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης. Αυτό το σύνολο δεν είναι αφηρημένο, αφού υπάρχουν οι δύο ιδιόμορφες γνώσεις κι όλες οι ενδιάμεσες, που είναι τα ύδατα. Μελίκρητον = 46 = Ιουδαίοι, Οίνος = Έλληνες = 34, και, Ύδωρ = 20 = Βαβυλώνα. Ο Χριστός πήρε τη Δομή = 20, που είναι προϊόν ανθρώπινης γνώσης και την παρέδωσε στους Ιουδαίους και τους Έλληνες, ώστε υπάρχει εξέλιξη. Το Μελίκρητον είναι η γνώση, που αφορά τους Ιουδαίους κι είναι ανάλογη του οίνου, αλλά περιέχει και μέλι. Μέλι = 19 = Βάτος, ενώ, Μέλισσα = 38 = Απόκρυφον, και, Μέλι και οίνος = 64 = Οίνος του θυμού = Οίνος του Θεού.

Ο απλός ελληνικός οίνος δεν είναι αρκετά ισχυρός.. για το Σχέδιο απαιτείται ο ισχυρότερος, ώστε δοθεί άκρατος. Ο άκρατος οίνος είναι πανίσχυρος, γιατί από τη φύση του υπόσχεται Λύτρωση μέσα στο σύστημα κι αυτή η γνώση έχει στοιχεία αποκρυφισμού. Δεν οδηγεί στη δημοκρατία, αλλά σ ιδανικά συστήματα κι αυτό είναι το επικίνδυνο. Το άλευρον που χρησιμοποίησε στη συνέχεια ο Οδυσσέας, έχει σχέση με το θερισμό των Γραφών κι αποτελεί την υπέρτατη γνώση των Ελλήνων. Άλευρον = Ευλογία = Σοφία = 28 = Θεός. Ο Χριστός χρησιμοποίησε ό,τι υπήρχε εκείνη την εποχή στον κόσμο, χωρίς ν απειλήσει άμεσα τον ιουδαϊσμό.

Όταν ο Οδυσσέας πραγματοποίησε τη θυσία άρχισαν να μαζεύονται πλήθη νεκρών, γιατί έτσι ανοίγει ο κάτω κόσμος. Το Μυστικό Σχέδιο απαιτούσε την εμφάνιση του Αλεξάνδρου πριν το Χριστό, για να υπάρχει η ισχύς που θα έκανε δυνατή την εξέλιξη, αφού η Θυσία δε θα είχε αποτελέσματα χωρίς την εξουσία. Έπρεπε να υπάρχει ο θρόνος της Ρώμης, ώστε ο Οδυσσέας να θυσιάσει τον κριό, χωρίς ν  απειλείται το Σχέδιο. Ο Ευρύλοχος και ο Περιμήδης είναι απαραίτητοι γι αυτόν ακριβώς το λόγο.. κρατούν με τις εξουσίες τους τα θύματα κάτω από έλεγχο. Ευρύλοχος = 44 = Καθήμενος = Ποιμένας = Μονοκράτωρ, ενώ, Περιμήδης = Άρχων του κόσμου = 59 = Εσταυρωμένος. Ο Αλέξανδρος δημιούργησε τον Ευρύλοχο, ώστε ο Εσταυρωμένος να γίνει Άρχων του κόσμου και να βοηθήσει τον Οδυσσέα ή Χριστό στη θυσία.

Το πρόβλημα που ακολουθούσε μετά τη θυσία, ήταν η παγίδευση του ποιμνίου των βοδιών. Αυτό έγινε κατορθωτό μόνο μετά την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Ο Οδυσσέας υποσχέθηκε να θυσιάσει τη στείρα δαμάλα κι αυτό ήταν καταστροφικό για τους ανθρώπους. Ο Οδυσσέας, η Κίρκη κι ο Τειρεσίας έχουν την ίδια γνώση για την επιστροφή. Ο Χριστός γνώριζε τις Γραφές γι Αυτόν τις οποίες είχε στην κατοχή της και η συναγωγή, αλλά και ο Ίδιος προφήτευσε για τον Εαυτό Του. Ακολουθώντας της Γραφές υπάκουε στην Κίρκη. Προφητεύοντας, παίρνει το ρόλο του Τειρεσία κι υπόσχεται στον Εαυτό Του Θυσία. Τειρεσίας = 56 = Υιός του Θεού = Νεκρό Αρνίον. Η στείρα δαμάλα, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, είναι το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε ο ελληνικός κόσμος.. ανέπτυξε  τη γνώση, αλλά αδυνατούσε να λυτρωθεί. Η Αλεξάνδρεια είχε τη γνώση του Μεσσία, αλλά αδυνατούσε να τον γεννήσει με τη μορφή ταύρου. Ο Χριστός όταν μπήκε στον οίκο Του και πήρε την παντοκρατορία ανέλαβε να θυσιάσει την Αλεξάνδρεια, που ήταν στείρα. Αλεξάνδρεια = Στείρα Δαμάλα = 45. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα αρχίζει ν αποδεκατίζεται το ποίμνιο των βοδιών. Ο Χριστός χρησιμοποιεί τον ιουδαϊσμό κι αναγκάζει την ανθρωπότητα κατ αρχήν να Τον ακολουθήσει κι έπειτα θυσιάζει το ποίμνιο των βοδιών.

Αυτό που πρέπει να δούμε είναι πώς λειτουργεί ο κάτω κόσμος. Ο Πλούτων = Θεός = 28 = Σοφία, είναι Παρών Απών. Δεν ασχολείται με τους νεκρούς αλλά η ισχύς Του είναι αυτή, που προστατεύει το βασίλειό Του. Η γυναίκα Του η Περσεφόνη επεμβαίνει, μόνον όταν απειλείται  η δομή του κάτω κόσμου. Η Περσεφόνη εμφανίζεται, μόνον αν κάποιος άνθρωπος, είτε Έλληνας είτε Ιουδαίος, απειλήσει τον κάτω κόσμο. Αυτή η γυναίκα ελέγχει τις γνώσεις, που παγιδεύουν κι είναι δυνατό ν απειλήσουν τους ανθρώπους. Περσεφόνη = 54 = Ομηρικά  Έπη = Παράδοσις = Επτά Μυστήρια = Μαγική ράβδος. Το σύνολο αυτής της ισχύος βρίσκεται στο όπλο της, το οποίο είναι το κεφάλι της Μέδουσας. Μέδουσα = 30 = Θάνατος, Κεφάλι της Μέδουσας = 77 = Υιός του Ανθρώπου, Γοργόνα Μέδουσα = 61 = Αντίχριστος.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Θεός δόμησε τον κάτω κόσμο εξαιτίας του Σχεδίου. Παρέδωσε τη γνώση στο σύστημα κι αυτό έγινε με τον Υιό, ο οποίος εμφανίστηκε ως Υιός του Ανθρώπου. Το σύστημα έχει γνώση, που ελέγχει τις τάσεις. Όταν αυτές οι τάσεις γίνουν απειλητικές φέρνει, τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τον Υιό του Ανθρώπου, οπότε τον θανατώνει. Η θανάτωση του είναι εύκολη υπόθεση εφόσων υπάρχει έλεχος της γνώσης που γεννά τους εκλεκτούς.Έλληνας = 30 = Θάνατος = Εκλεκτός, ενώ Έλληνες =34 = Λίθοι Όποιος απειλεί τον Κάτω Κόσμο εξελληνίζεται και πεθαίνει. Όταν ο Οδυσσέας μπαίνει στον κάτω κόσμο κινδυνεύει μόνον από την Περσεφόνη, αλλά κι αυτήν κινδυνεύει από τον Οδυσσέα. Αν ο Χριστός καθυστερούσε τη Θυσία, θα γινόταν γνωστός. Τότε θα έπρεπε αυτά που απέδειξε μ ελάχιστη κλειδωμένη γνώση να τ αποδείξει με τρομερή δωρεά, που θα κατέστρεφε τα πάντα. Ο Χριστός δεν κινδυνεύει από τους κριτές, γιατί ο Ίδιος είναι κριτής κι υπεράνω κρίσης. Σ αυτό το σημείο το σύνολο των ανθρώπων που ακολουθούν το Χριστό αποφεύγουν την κρίση και συνθέτουν ένα άλλο σύνολο.

Ο Οδυσσέας κατά την παραμονή του στον κάτω κόσμο βλέπει το Μίνωα, το μέγα κριτή και υιό του Δία, να δικάζει τους νεκρούς, που περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους. Ποιοι όμως είναι αυτοί οι νεκροί και ποιοι βοηθούν το Μίνωα στην κρίση; Η γνώση των αρχαίων Ελλήνων που υπάρχει, μας δίνει την πληροφορία ότι στον κάτω κόσμο δεν υπάρχει ένας κριτής, αλλά τρεις. Αυτοί οι τρεις κριτές έχουν συγκεκριμένες εξουσίες και μεταξύ τους υπάρχει ιεραρχία. Ο Μίνωας είναι κριτής και ταυτόχρονα αρχηγός των κριτών. Οι άλλοι δύο κριτές είναι ο Ραδάμανθυς κι ο Αιακός. Ο πρώτος έχει δικαιοδοσία πάνω στις ψυχές, που προέρχονται από την Ασία, ενώ ο δεύτερος στις αντίστοιχες της Ευρώπης. Όλα αυτά είναι πολύ λογικά, επειδή η γνώση μας για το διπλό ποίμνιο και για τις διαφορετικές γνώσεις μας προετοιμάζει να δεχτούμε την ιδέα για την αναγκαιότητα διαφορετικής κρίσης. Άλλος κρίνει τα πρόβατα της ασιατικής κοσμοθεωρίας κι άλλος τα βόδια της αντίστοιχης ευρωπαϊκής. Οι αναλογίες είναι τέλειες κι οι αριθμοί το αποδεικνύουν. Ο Ραδάμανθυς είναι ο κριτής της Ασίας κι είναι αυτός που μπορεί να σώσει το ποίμνιο των προβάτων. Ραδάμανθυς = 41 = Σωτήρας. Ο Όμηρος τον ονομάζει Ξάνθον ή Αντίθεον κι αυτά τα ονόματά του αποκαλύπτουν τα χαρακτηριστικά του. Ξάνθος = 33 = Κριός, ενώ, Αντίθεος = 43 = Παράκλητος. Ακριβώς τ ανάλογα συμβαίνουν και στο ποίμνιο των βοδιών της Ευρώπης. Κριτής είναι ο Αιακός. Αιακός = 27 = Ταύρος. Ενώ όμως αυτά είναι γνωστά από τους μύθους δεν τα περιγράφει ο Οδυσσέας; Γιατί ο Οδυσσέας δε βλέπει τους δύο μεγάλους κριτές και συνεργάτες του Μίνωα; Εδώ συμβαίνει αυτό που είδαμε και στο νησί της Κίρκης. Ο κάτω κόσμος υπάρχει πανίσχυρος και τέλειος, αλλά κατά την εποχή του Χριστού δεν έχει ολοκληρωθεί. Ο Οδυσσέας μπαίνει μέσα σ αυτόν, όταν η αποστολή του βρίσκεται σ εξέλιξη και δεν έχει γίνει μεικτός ο κόσμος. Ο Μίνωας είναι απόλυτος κριτής του κάτω κόσμου, είτε πρόκειται για πρόβατα είτε για βόδια. Όμως από τη στιγμή που τα βόδια δεν έχουν εισέλθει στον κάτω κόσμο, είναι περιττή η παρουσία του Ραδάμανθυ. Ο Ραδάμανθυς είναι απαραίτητος,  μόνον όταν υπάρχει ο Αιακός. Όταν υπάρχουν τα δύο ποίμνια οι αντίστοιχοι κριτές είναι απαραίτητοι, χωρίς βέβαια να παρακάμπτεται ο Μίνωας. Αυτό συμβαίνει, γιατί το πρόβατο αλλά και το βόδι, το οποίο παγιδεύεται από τον ιουδαϊσμό, ανήκει στο μεγάλο ποίμνιο των προβάτων. Ο Έλληνας φιλόσοφος, για παράδειγμα, είναι μέλος του ποιμνίου των βοδιών και κρίνεται από τον Αιακό. Επειδή όμως δεν εγκαταλείπει το χριστιανισμό και κατ επέκταση του ιουδαϊσμό ανήκει και στο ποίμνιο των προβάτων, συνεπώς βρίσκεται κάτω από την εξουσία του Μίνωα.

Όταν θυσιάστηκε ο Χριστός, το μοντέλο της Βαβυλώνας είχε ξεπεραστεί στο σύνολο της αυτοκρατορίας κι υπήρχε μόνο στην ιουδαϊκή κοινωνία. Αυτή η κοινωνία επιλέχθηκε γι αυτόν το λόγο. Ο Χριστός θυσιάστηκε και παίρνοντας την εξουσία ως Άρχων του κόσμου, εντάσσει το σύνολο του κόσμου σ αυτήν, της οποίας κριτής είναι πάντα Ένας κι είναι το Αρνίον. Στην Αποκάλυψη που περιγράφει τ αντίστοιχο, κριτής είναι το Αρνίον κι όχι κάποιο πολύ ισχυρότερο ζώο. Το μοντέλο της Ασίας που είναι η βάση του κάτω κόσμου, έχει πάντα ως κριτή το Αρνίον = 32 = Μίνωας.

Back to content | Back to main menu