Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Τη συγκεκριμένη στιγμή κατά την οποία ο Οδυσσέας βρίσκεται στον κάτω κόσμο, συμβαίνει ο Χριστός να κρίνει όπως κρίνει ο Μίνωας. Η διαφορά τους βρίσκεται στο γεγονός ότι ο δεύτερος διατηρεί την κατάσταση, όπως είναι, ενώ ο πρώτος επιθυμεί να φύγει. Ο Θεός πατέρας λόγω Σχεδίου επιθυμεί τη διατήρηση της κατάστασης, άρα δίνει την εξουσία στο Μίνωα. Ο Χριστός εκείνη τη στιγμή είναι ο Σαρπηδόνας, ο αδερφός του Μίνωα και του Ραδάμανθυ. Αυτά τα τρία αδέρφια έχουν εξουσίες πάνω στο ποίμνιο των προβάτων. Σαρπηδών = 46 = Χριστός.

Ο Θεός αναγκάζει το Σαρπηδόνα να φύγει κι αυτό είναι, που παγιδεύει τους ταύρους. Για να συμβεί αυτό, στέλνει στο Μίνωα τον ταύρο, που προορίζεται για θυσία, αλλά οδηγεί στο σφάλμα. Ο Ταύρος της Κρήτης = 77, είναι ο ίδιος ταύρος που θυσιάζει κι ο Αίολος για τη Λύτρωση του κόσμου. Ο Μίνωας γοητεύεται από την ομορφιά του και δεν τον θυσιάζει στον κάτω κόσμο, αλλά τον χρησιμοποιεί για να ενισχύσει τα ποίμνιά του.

Όλα αυτά σημαίνουν πρακτικά ότι το ασιατικό μοντέλο διατηρούσε τους ανθρώπους στον κάτω κόσμο. Ο Μίνωας ήταν η ελπίδα των Ασιατών, εφόσον τα πρόβατα ελπίζουν στο Αρνίον. Παράλληλα μ αυτόν τον κόσμο υπήρχε κι ο ιουδαϊκός, που ταυτιζόταν με τον υπόλοιπο ασιατικό σ όλα εκτός από το πρόσωπο, στο οποίο στήριζαν τις ελπίδες τους. Οι Ιουδαίοι λοιπόν ήλπιζαν στο Χριστό. Χριστός = 46 = Σαρπηδών. Με την εμφάνιση του Αλεξάνδρου στην Ασία ο Ποσειδώνας εμφανίζει τον ταύρο. Αυτός ο ταύρος είναι για θυσία, συνεπώς ήταν αναγκαίο η κοσμοκρατορία του Βασιλέως ν αυτοκαταργηθεί κι επομένως η ανθρωπότητα να πάει στο βήμα της δημοκρατίας. Το Αρνίον της Ασίας ενισχύεται εκείνη τη στιγμή σε βάρος του Σαρπηδόνα. Ο ταύρος ενώ παραδίδεται για θυσία και γίνεται το αίτιο να εκδιωχθεί ο Σαρπηδόνας, δε θυσιάζεται. Το πονηρό σύστημα διατηρεί το μεικτό κόσμο και ψάχνει ευκαιρία να επανέλθει και πάλι στην αρχική κατάσταση. Ψάχνει ευκαιρία να βρει τη γνώση που θα κάνει πρόβατα τους Έλληνες των ελληνιστικών βασιλείων, έχοντας όμως προηγουμένως ενισχυθεί από τη γνώση τους λόγω Αλεξάνδρου. Έχει την τέλεια γνώση εξουσίας, αλλά του λείπει η γνώση, που θα παρασύρει τους ταύρους μέσα στον κάτω κόσμο.

Ο Χριστός γι αυτόν το λόγο εμφανίζεται μετά τον Αλέξανδρο. Το Αρνίον υπάρχει κι ο Χριστός τη στιγμή που εμφανίζεται είναι αδύναμος να ζητήσει συνεταιρισμό. Γι αυτό μπαίνει στον κάτω κόσμο ως φοβισμένος Οδυσσέας. Εξαιτίας όμως της Θυσίας Του και του εκχριστιανισμού ακολουθούν εκατομμύρια ανθρώπων πίσω του, μεταξύ των οποίων είναι και το ποίμνιο των βοδιών. Όταν ο Οδυσσέας φεύγει, δημιουργεί την τελική κατάσταση, αφού όταν επιστρέφει στην Ιθάκη νεκρός, θυσιάζει τη στείρα δαμάλα. Οι άνθρωποι από τη στιγμή που εντάσσονται στο σύστημα, κρίνονται στο σύνολό τους, ανεξάρτητα από το ποίμνιο, στο οποίο ανήκουν. Αυτή η κρίση είναι αποτέλεσμα της Θυσίας του Υιού του Θεού. Αυτό έρχεται ως άμεση συνέπεια, γιατί το κάθε ποίμνιο, όταν βλέπει τον ηγέτη του νεκρό, δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Τα πρόβατα βλέπουν μπροστά τους τον κριό νεκρό και πανικοβάλλονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τα βόδια. Ο Θεός θυσίασε τον ταύρο εγκλωβίζοντας σε μία αδιέξοδη κατάσταση τα βόδια, έχοντας όμως στη διάθεσή Του τον Υιό με τη μορφή του κριού. Οι άθλιοι δούλοι λόγω δικαιωμάτων εξοντώνουν τα παγιδευμένα βόδια και δίνουν την εξουσία στο Αρνίον, το οποίο έχουν σφάξει οι ίδιοι.

Μετά το θάνατο του Χριστού λόγω των δικαιωμάτων το σύστημα έχει τη δυνατότητα να ελέγχει το σύνολο των ποιμνίων. Αυτή η δυνατότητα προέρχεται από την απόλυτη γνώση,  που έχει δοθεί, σ ό,τι αφορά τη γέννηση ή το θάνατο των ποιμνίων. Άθλιοι δούλοι χρησιμοποιούν την έτοιμη γνώση και δεν επιτρέπουν σε κανένα να λυτρωθεί. Ενώ κριτής είναι ο Ίδιος ο Κύριος και στόχος είναι η Θέωση, λόγω Θυσίας Αυτός απουσιάζει και κριτής γίνεται ο άθλιος διάβολος Πέτρος. Κριτής = 35 = Κύριος, Κριτής του κάτω κόσμου = 80 = Βασιλεία των Ουρανών. Η Αποκάλυψη του Ιωάννη αυτό ακριβώς περιγράφει.. το σύνολο μίας κατάστασης στην οποία οι άθλιοι διατηρούν νεκρό τον Υιό και καταστρέφουν τα πάντα. Ταύρος εσφαγμένος = 75 = Αρνίον εσφαγμένον = Νεκρός Ιησούς = Αποκάλυψις Ιωάννου = Βρυγμός των οδόντων = Διάβολος Πέτρος = Βατικανό της αμαρτίας = Πάπας της Ρώμης = Έργα της πόρνης, ενώ, Μίνως = Σίμων = 31 = Πέλεκυς = Απώλεια,  και, Κακόβουλος Μίνως = Σίμων Πέτρος = 67, και, Κακόβουλος Μίνωας = Δώδεκα Απόστολοι = Διπλός πέλεκυς = 68.

Όλα αυτά είναι τ αποτελέσματα της θυσίας του κριού, που οδηγεί στον απόλυτο έλεγχο των πάντων. Οι δούλοι είναι επικίνδυνοι, γιατί χρησιμοποιούν το Λόγο του Υιού ενώ είναι νεκροί κι ο Ίδιος είναι απών. Κριός εσφαγμένος = Χριστιανισμός = Αιώνιος Κόλασις = Γόρδιος δεσμός = Οίκος της αμαρτίας = 81. Ο Γόρδιος δεσμός που εικονικά κατέστρεψε ο Αλέξανδρος αποκαλύπτεται σ  αυτό το σημείο. Όποιος τον λύσει γίνεται Κύριος της Ασίας, επειδή εκεί βρίσκεται το μυστικό του ποιμνίου των προβάτων. Όποιος νικήσει τον κριό τον εσφαγμένο, που είναι το πνεύμα της αλήθειας, γίνεται Κύριος της Ασίας. Ο Χριστός κι ο Αλέξανδρος το κατάφεραν νεκροί και γι αυτό η ανθρωπότητα βιώνει την τραγωδία. Κύριος της Ασίας = 81 = Πνεύμα της αλήθειας = Γόρδιος δεσμός = Νησί της Κίρκης.

Εξαιτίας των παραπάνω ο Οδυσσέας φαίνεται να πέφτει σ αντιφάσεις, ενώ αυτό δε συμβαίνει. Από τη μία θαυμάζει το Μίνωα, το λαμπρό υιό του Δία με το χρυσό σκήπτρο κι από την άλλη τον περιγράφει ως κακόβουλο. Κακόβουλος Μίνωας = 68 = Τάφος του Χριστού = Επτά πνεύματα του Θεού = Διπλός πέλεκυς = Δώδεκα Απόστολοι = Αετός πετώμενος = Πόρνη καθήμενη = Λαός της αμαρτίας. Το διάστημα κατά το οποίο ο Κύριος είναι νεκρός η πόρνη έχει τη γνώση του Αρνίου και τα έργα αυτής της πόρνης είναι ο βρυγμός τον οδόντων. Μίνωας = Πόρνη = Σύστημα = 32 = Λεβιάθαν.

Ο Μίνωας είναι χρήσιμος για τον άνθρωπο, μόνον όταν είναι παρθένος. Όταν δεν ταυτίζεται με το λαό της αμαρτίας, αλλά με τον εκλεκτό λαό του Θεού. Παρθένος Μίνωας = 80 = Φρόνιμος Μίνωας = Βασιλεία των Ουρανών. Παρθένος = Λαός του Θεού = Νεανίσκος = Φιλοσοφία = 48. Όσο διάστημα ο Μίνωας είναι κακόβουλος κι έχει στη διάθεσή του το χρυσό σκήπτρο, ο άνθρωπος μπορεί να ελπίζει μόνο στο Χριστό. Αυτό το σκήπτρο είναι πανίσχυρο κι έχει την ιδιότητα, όποιος το διαθέτει να έχει την εξουσία στον κάτω κόσμο και να είναι κύριός του. Διαθέτει την ισχύ των δώδεκα λεγεώνων αγγέλων. Όταν ο Κύριος είναι νεκρός, αυτό το σκήπτρο δεν παραδίδεται σε δούλους, αλλά η ισχύς του δεν επιτρέπει την έξοδο από τον κάτω κόσμο. Όταν ο Κύριος είναι ζωντανός το σκήπτρο είναι στα χέρια του. Όταν ο Κύριος είναι νεκρός το σκήπτρο μετατρέπεται σε τείχη κι οι δούλοι με εξουσία Κυρίου σε Κέρβερο. Χρυσόν σκήπτρον = 76 = Τριπλά χάλκινα τείχη = Δούλοι ισχυροί = Ρομφαία του στόματος = Αιώνια δόξα του Θεού, ενώ, Κέρβερος = Ερίφιον = Χερουβείμ = Παντοκράτωρ = Καθήμενος = 44.

Πρακτικά αυτά σημαίνουν ότι ο κάτω κόσμος λειτουργεί χωρίς πρόβλημα, γιατί οι δούλοι δεν απειλούνται. Κρίνουν εκ του ασφαλούς κι όταν προσπαθήσει κάποιος να δραπετεύσει, έχει μπροστά του μία άπειρη κλειδωμένη γνώση, που είναι τα τείχη κι αν ακόμα αυτά παρακαμφθούν, έχει μπροστά του ένα φορέα εξουσίας αυτής της γνώσης, ο οποίος επιτίθεται. Επίθεση από τον Κέρβερο ισοδυναμεί με επίθεση του Πάπα με το σύνολο των εξουσιών και των μέσων που διαθέτει. Ποντίφιξ = Κέρβερος = 44. Ο Ηρακλής του οποίου το είδωλο συναντά ο Οδυσσέας μέσα στον κάτω κόσμο είναι ο μόνος που μπορεί να πολεμήσει το σύνολο των δυνάμεων. Οι άθλοι έχουν αυτό ακριβώς το νόημα. Ηρακλής = 35 = Κύριος. Ενδεικτικά θ  αναφέρουμε ότι, Ταύρος της Κρήτης = 77, Λερναία ύδρα = 45, Μήλα των εσπερίδων = 81, Λέων της Νεμέας  = 61. Ο Ηρακλής συγκρίνει τη μοίρα του μ  αυτήν του Οδυσσέα, γιατί η μοίρα του Κυρίου είναι πάντα ίδια. Ο Κύριος πρέπει πάντα να έχει το τόξο του γυμνό, για να προστατεύει το κεφάλαιό Του. Τόξον του Ηρακλέως = 70 = Πνευματικά δικαιώματα.

Αυτό που πρέπει να δούμε τώρα είναι η κατάσταση που βιώνει ο άνθρωπος μέσα σ αυτόν τον κόσμο και οι πιθανότητες που έχει να επιβιώσει. Ο Θεός έφτιαξε έναν κόσμο ανίκητο, αλλά θα ήταν άδικος, αν δεν επέτρεπε στον άνθρωπο ως άτομο να επιβιώσει. Ο άνθρωπος από τη στιγμή που εξιουδαΐζεται και μπαίνει στον κάτω κόσμο, έχει ελπίδες μόνον κοντά στο Χριστό. Δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος. Το σύνολο που αναφέραμε πιο πάνω ξεφεύγει από την κρίση, αν παραμένει προσκολλημένο στον Κύριο. Κάποιος που έχει τη γνώση του Λόγου του Χριστού, είναι αδύνατο να κριθεί, αν εφαρμόζει, όσα λέει ο Κύριος. Κανένας και ποτέ δεν μπορεί να κρίνει έναν άνθρωπο, που λειτουργεί, όπως επιθυμεί ο Χριστός.

Αυτό το σύνολο δε γλιτώνει τελικά την κρίση λόγω γνώσης εξαιτίας της παρακοής. Ακολουθεί το Χριστό, νικώντας στιγμιαία τον κάτω κόσμο, αλλά στη συνέχεια παρακούει. Η παρακοή γίνεται στη Θρινακία, επειδή αυτοί που πήραν γνώση, δεν έχουν την απαραίτητη υπομονή. Ο Χριστός τους δίνει ζωή, αλλά αυτοί δεν αρκούνται στη χαρά της κι αναζητούν την εξουσία. Αυτό συμβαίνει μ όλους τους χριστιανούς, όλων των εποχών. Ο Χριστός τους βγάζει με τη γνώση από τον ιουδαϊκό κόσμο, ώστε να δουν τι συμβαίνει κι αυτοί μόλις αντιληφθούν την ισχύ της γνώσης, σφάζουν τα ποίμνια.

Σ αυτό το σημείο ο χριστιανός της βάσης είναι πιο τυχερός, γιατί κρίνεται, χωρίς να έχει ελπίδες διαφυγής, αλλά αυτή η κρίση είναι αδύναμη. Δε γνωρίζει πολλά πράγματα κι εξαιτίας αυτής της άγνοιας δεν προκαλεί, ώστε να βασανίζεται από το σύστημα. Αντίθετα οι άνθρωποι που πήραν γνώση κι ακολουθούν το Χριστό, έχουν πιθανότητες Θέωσης. Όμως σε περίπτωση αποτυχίας βασανίζονται με το χειρότερο τρόπο. Αν ο άνθρωπος πάρει γνώση και δεν επιδιώξει εξουσία, γίνεται Θεός, αφού παραμένει άμωμος και παρθένος. Όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούν το Χριστό κι επειδή παρεξηγούν τα δικαιώματα και τις εξουσίες μπαίνουν στον οίκο, πράγμα που είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει για τους άθλιους.

Μέσα στον κάτω κόσμο εκτός από τους απλούς ανθρώπους, που κρίνονται, υπάρχουν κι αθάνατοι καταδικασμένοι. Αυτοί οι αθάνατοι είναι καταδικασμένοι σ αιώνιο βασανισμό και η καταδίκη τους ευνοεί τη λειτουργία του κάτω κόσμου..  αντιπροσωπεύουν σύνολο ανθρώπων, που πραγματοποιούν το ίδιο σφάλμα μέσα στους αιώνες. Λόγω της σταθερότητας της δομής του κάτω κόσμου και της κοινής γνώσης, ένα σφάλμα μπορεί να πραγματοποιείται επ άπειρον. Ο Θεός ελέγχει, όσα είναι δυνατό να προκύψουν και γι αυτό υπάρχει η  καταδίκη των αθανάτων. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο απλός άνθρωπος με την ελάχιστη γνώση γίνεται δούλος της αμαρτίας και κρίνεται. Ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους κι εξαιτίας των αναγκών του συστήματος για έμψυχο υλικό, υπάρχουν άνθρωποι, που πραγματοποιούν πάντα το ίδιο σφάλμα. Οι Απόστολοι υπέπεσαν σε τρομερό σφάλμα λόγω γνώσης και δικαιωμάτων. Εφόσον το σύστημα χρειάζεται  τέτοιους, δημιουργεί πάντα τις συνθήκες, που οδηγούν σ αυτήν την κατάσταση. Δίνει γνώσεις και δικαιώματα κι έτσι κάποιοι άνθρωποι ακολουθούν τη μοίρα των Αποστόλων. Ο άνθρωπος με γνώση κι εξουσία δεν μπορεί να κριθεί μαζί με τους άλλους..  γίνεται κύτταρο του αθανάτου, ο οποίος είναι καταδικασμένος.

Οι καταδικασμένοι που υποφέρουν στον κάτω κόσμο, έχουν ως κοινό γνώρισμα τη γνώση. Ο Θεός έδωσε τη γνώση κι ανάλογα με το πώς χειρίστηκε κάποιος αυτήν τη δωρεά, παίρνει την ανταμοιβή του. Όποιος πήρε γνώση και δεν απαίτησε εξουσίες, επειδή σεβάστηκε παράλληλα την ανθρώπινη φύση του, είναι έξω από τον κάτω κόσμο κι είναι Θεός. Το σύνολο των υπολοίπων βασανίζεται. Για να γίνει περισσότερο αντιληπτή η δικαιοσύνη του Θεού, θ αναζητήσουμε τους καταδικασμένους μέσω μίας λογικής, με την οποία ο άνθρωπος επιλέγει το δρόμο του χωρίς Άνωθεν παρέμβαση. Υπάρχει δηλαδή μόνον ο άνθρωπος και η γνώση μέσα σ ένα σύστημα που έχει δομήσει ο Υιός. Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος με γνώση; Το ιδανικότερο είναι να γίνει Θεός όμοιος με τον Υιό και να περιμένει την επιστροφή Του. Αυτή η επιλογή δίνεται σ όλους, αφού το Ευαγγέλιο παραδίδεται σ όλους.

Η τιμωρία ξεκινά απ αυτό το σημείο και μετά. Ο άνθρωπος δεν αρκείται στη Θέωση και πραγματοποιεί την αμαρτία. Οι πιθανές επιλογές είναι οι παρακάτω. Όποιος έχει τη γνώση δε διεκδικεί εξουσία ούτε δικαιώματα, αλλά προσπαθεί να μεταλλάξει το σύστημα. Είναι άμωμος αλλά προσπαθεί να κάνει αυτό, που είναι καθορισμένο να κάνει ο Υιός. Η καταδίκη του έρχεται ως άμεση συνέπεια, γιατί ο άνθρωπος βασανίζεται, όταν προσπαθεί να πραγματοποιήσει το αδύνατο. Οι συνθήκες είναι αυτές, που γεννούν το Μεσσία κι όχι οι ευαισθησίες και η ευφυΐα. Το διάστημα κατά το οποίο αυτές δεν είναι ώριμες, αυτός ο άνθρωπος τιμωρείται από τις μορφές του Υιού που δίνουν στο σύστημα τα λειτουργικά χαρακτηριστικά τα οποία αυτός πολεμά.

Όλοι αυτοί είναι ο Τιτυός. Τιτυός = 28 = Άμωμοι = Άγιοι. Κατηγορούνται ότι προσπάθησαν ν ατιμάσουν τη Λητώ τη σύζυγο του Δία. Αυτό που επιχειρούν με το σύστημα, είναι μία προσπάθεια γονιμοποίησής του. Ήρα = Λητώ = 16 = Ήβη. Αυτοί που τους βασανίζουν, είναι οι γύπες, δηλαδή οι μορφές του Υιού στον κάτω κόσμο των νεκρών. Γύπας = 22 = Αετός = Κρίμα. Όλοι αυτοί βασανίζονται άδικα, γιατί επιχειρούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους. Ο βασανισμός στην περίπτωση τους δεν είναι αποτέλεσμα κατάρας, αλλά προσωπικής επιλογής. Ο Θεός γνωρίζει τις προσπάθειές τους και θα είναι αυτοί, που θα λυτρωθούν κατά την επιστροφή του Υιού, αφού κι ο Ίδιος ο Υιός γεννιέται απ αυτό το σώμα.

Το σύνολο των υπόλοιπων που βασανίζονται συνδέεται με την εξουσία κι ο βασανισμός τους είναι καρπός του θυμού του Θεού. Για να λειτουργήσει το σύστημα απαιτεί τον έλεγχο της γνώσης. Πρέπει η γνώση να έχει συγκεντρωθεί και να μην είναι εύκολη η πρόσβαση σ αυτήν. Οι άνθρωποι που εξαιτίας της γνώσης παίρνουν εξουσίες πάνω σ αυτήν είναι ο Τάνταλος. Ο Τάνταλος, όπως και κάθε άνθρωπος στον κάτω κόσμο διψάει και πεινάει. Έχει ανάγκη από γνώση, που είναι το “ύδωρ το ζων” κι από καρπούς δέντρων.  Οι απλοί άνθρωποι βασανίζονται ελάχιστα,  γιατί η άγνοιά τους δεν κάνει τη δίψα και την πείνα βασανιστική. Αντίθετα όσοι έχουν και φυλάγουν τέλεια γνώση, βασανίζονται υπερβολικά. Αυτοί γνωρίζουν τις ανάγκες τους έχοντας ταυτόχρονα πρόσβαση στη γνώση. Όμως οι εξουσίες και η αθλιότητά τους απαγορεύουν κάθε επαφή. Στο σύνολο των αιώνων μετά την εμφάνισή του Χριστού υπήρχε ένα σημείο στη γη, που δεν έχασε ποτέ τη γνώση. Εκεί  υπήρχαν τα δέντρα με τους υπέροχους καρπούς και τα ύδατα. Όμως αυτός που τα φυλάγει, είναι καταδικασμένος να διψάει και να πεινάει.

Ο Πάπας κι οι όμοιοί του ποτέ δεν έγιναν Θεοί, γιατί ποτέ δεν το επέτρεψε ο Θεός. Τάνταλος = 25 = Πάπας = Βατικανό. Έδρα του Ταντάλου ήταν η Σίπυλος = 44 = Ναυπηγείο = Κνωσσός, που είναι η έδρα του Μίνωα και άρα του Αρνίου του εσφαγμένου και συνδέεται με τον αριθμό της έκτασης του Βατικανού. Ο Θεός τον μισεί θανάσιμα, γιατί, ενώ είναι θνητός και του επιτρέπεται να παρακάθεται στα δείπνα των Θεών, αυτός είναι αχάριστος. Ο Θεός έδωσε στον Πάπα τη γνώση για να υπηρετεί τους ανθρώπους. Επειδή όμως αυτός είναι άθλιος δούλος της αμαρτίας, γεννά με τη γνώση βαρβάρους, αμαρτωλούς, τους θυσιάζει και νομίζει ότι υπηρετεί το Θεό, ενώ προστατεύει ταυτόχρονα τις εξουσίες του. Έχει την εντύπωση ότι ο Θεός δεν αντιλαμβάνεται τα ανόσια έργα του. Πέλοπας = 37 = Αμαρτωλός. Ο Πάπας είναι αδύνατο να λυτρωθεί, αν δεν εγκαταλείψει την εξουσία του, αποτέλεσμα της οποίας είναι η γέννηση του εκ των προτέρων καταδικασμένου Πέλοπα. Καταδίκη όμως σ έναν κόσμο που στηρίζει τις δομές του στη γνώση δεν υπάρχει μόνο γι αυτούς που την αποκρύπτουν.

Όταν τα πάντα γίνονται μέσω δωρεάς, θα πρέπει και οι ψεθδοευεργέτες να καταδικάζονται. Αυτός που κάνει δωρεά κι έχει δικαιώματα που δεν επιτρέπουν τη Λύτρωση, είναι εξίσου καταδικασμένος. Τέτοιοι είναι οι Απόστολοι κι όλοι οι άνθρωποι, που ακολουθούν την ίδια πορεία. Αυτοί μοιράζουν το Λόγο του Θεού στους ανθρώπους, αλλά λόγω δικαιωμάτων ασκούν εξουσίες. Θεωρητικά παλεύουν να λυτρώσουν τον κόσμο από το σύστημα και πάντα γίνονται σύστημα οι ίδιοι. Όποιος μοιράζει το Λόγο του Θεού είναι δεδομένο πως απειλεί το σύστημα. Τα δικαιώματα όμως έρχονται σε σύγκρουση με το Λόγο και διαρκώς επαναλαμβάνονται τα ίδια. Ο Χριστός που γνωρίζει τι συμβαίνει δίνει δικαιώματα στο Λόγο Του κι επιμένει, όσοι τα παίρνουν, να είναι καθαροί, να υπηρετούν κι όχι να υπηρετούνται. Αυτοί που παίρνουν τη γνώση είναι καθαροί και τείνουν ν απειλήσουν το σύστημα. Τους κατευθύνουν εκείνοι που τους δημιουργούν κι αυτοί είναι οι Απόστολοι. Όταν φτάνουν στην κορυφή του συστήματος εγκαταλείπουν το θέλημα του Θεού και γίνονται οι ίδιοι εξουσιαστές και τότε οι καθαροί είναι πάλι στη βάση.

Ο Σίσυφος είναι οι Απόστολοι. Ο λίθος είναι οι καθαροί. Οι Απόστολοι βλέπουν πάντα μπροστά τους ένα λόφο, που είναι το σύστημα. Αναλαμβάνουν να σπρώξουν το λίθο στην κορυφή. Όταν αυτός ο λίθος πάει στην κορυφή ή θα γκρεμιστεί το σύστημα, πράγμα αδύνατον, ή θα ξανακυλήσει ο λίθος κάτω. Δεν είναι δυνατό στην κορυφή ενός συστήματος, που ασκεί σκληρή εξουσία λόγω δικαιωμάτων, να υπάρχουν άνθρωποι, που τ αμφισβητούν.  Σίσυφος = 47 = Απόστολοι. Λίθος = 34 = Καθαροί.

Ο Σίσυφος είναι γιος του Αιόλου, όπως οι Απόστολοι γεννήματα του Εμμανουήλ. Ο Εμμανουήλ που θυσιάστηκε, γέννησε τους Αποστόλους κι όχι ο Ιησούς ή ο Χριστός οι οποίοι είναι αθάνατοι και λειτουργούν στο σύνολο  των αιώνων. Αίολος = 33 = Εμμανουήλ. Η καταδίκη του Σίσυφου από το Δία είναι αποτέλεσμα του άθλιου χαρακτήρα του. Το πρόβλημα στην εφαρμογή της καταδίκης ήταν η γνώση των Αποστόλων, που είναι γνώση, η οποία νικά το θάνατο. Έπρεπε να γίνουν αρκετές προσπάθειες, ώστε οι Απόστολοι να πεθάνουν έχοντας στα χέρια τους τη γνώση της ζωής και τ αντίστοιχα δικαιώματα. Ο φαύλος κύκλος τους βασανισμού του Σίσυφου είναι προϊόν της αθλιότητας του Πέτρου. Όταν ο Πέτρος ως Απόστολος πήρε την εξουσία του συστήματος, όλοι οι υπόλοιποι όμοιοί του είναι αδύνατο να ξεφύγουν από τη μοίρα του Σίσυφου.

Στον ίδιο χώρο βρίσκεται κι ένας άλλος αθάνατος, ο Ωρίωνας.. είναι ο πιο όμορφος και γιγαντόσωμος άντρας, που έχει γεννηθεί στη Γη. Ο Ωρίωνας είναι ο Ίδιος ο Εμμανουήλ, που έχει τον απόλυτο έλεγχο του κάτω κόσμου παίρνοντας τη μορφή του Παράκλητου. Ο Ωρίωνας έχει τραγική μοίρα κι αυτή είναι αποτέλεσμα του έρωτά του. Αυτός στον κάτω κόσμο δεν έχει σχέση με τους Θεούς και τους κριτές. Η ισχύς του βρίσκεται στη δυνατότητά του να καταδιώκει τ  άγρια θηρία. Για όσο διάστημα βρίσκεται αυτός ο ήρωας στον κάτω κόσμο, δεν υπάρχει περίπτωση να γκρεμιστεί η δομή του. Ο Μίνωας που είναι πανίσχυρος, δεν έχει τη δυνατότητα, ακόμα κι αν το θέλει, να καταστρέψει τον κάτω κόσμο χωρίς τη βοήθεια του Ωρίωνα. Αν δε συνεργαστεί ο Ωρίωνας τίποτε δεν εξελίσσεται. Αν το Αρνίον γίνει θηρίον κι επιτεθεί στους εχθρούς των ποιμνίων, ο Ωρίωνας θα το εξοντώσει. Ο Ωρίωνας περιφέρεται διαρκώς μέσα στον κάτω κόσμο και κυνηγά το σύνολο των σαρκοφάγων. Θανατώνει τους λύκους, που αποδεκατίζουν τα ποίμνια, αλλά θανατώνει και θηρία, που μπορούν να καταδιώξουν τους λύκους. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο θάνατος των θηρίων. Αν ένας άνθρωπος γίνεται θηρίο, είτε υπέρ των ανθρώπων είτε εναντίον τους, γεύεται το θάνατο.

Ο Ωρίωνας βρέθηκε στον κάτω κόσμο εξαιτίας του έρωτά του για την Ηώ, η οποία είναι η κατάρα του Θεού. Ο Χριστός επιδίωκε να θυσιαστεί, γιατί ερωτεύτηκε το Σχέδιο του Πατέρα το οποίο είχε μέσα του τη Θυσία. Για να φτάσει ο άνθρωπος στο σημερινό επίπεδο γνώσης, έπρεπε να θυσιαστεί, συνεπώς να γευτεί την κατάρα. Ο Εμμανουήλ γνωρίζει το κόστος της αποστολής Του. Ερωτεύτηκε την Ηώ και η Άρτεμις ήταν εύκολο να παγιδευτεί και να τον εξοντώσει. Η εξόντωση του είναι κατανοητή αν ο αναγνώστης σκεφτεί τι έγινε με την περίπτωση του Χριστού. Ο Χριστός έδωσε τη γνώση του σαν Εμμανουήλ και μπήκε στη θάλασσα της Ρωμαΐκής αυτοκρατορίας με σκοπό να βγεί στον Άνω Κόσμο. Η Άρτεμις δεν κατάλαβε ποιός ήταν και τη γνώση του την έκανε γνώση του Κάτω Κόσμου. Ωρίων = 33, Ωρίωνας = 43 = Παράκλητος, ενώ, Ηώ = Κατάρα = Κύων = Άλας = 13. Για να μπορέσει ο ήρωας να γευτεί τον έρωτά της έπρεπε να πραγματοποιήσει την αποστολή του, που ήταν να γίνει “σάρκα μία” με τη Μερόπη και να εξοργίσει τον Οινοπίωνα, ώστε να τον τυφλώσει. Ο Χριστός έπρεπε να σταυρωθεί, για να πάρει τη μορφή του Παράκλητου και να ταυτιστεί με την κατάρα του Θεού, ώστε να εξελιχτεί το Σχέδιο. Έπρεπε να γίνει “σάρκα μία” με το Σταυρό. Εδώ πρόκειται για την κλειδωμένη γνώση των Ιουδαίων, που γέννησε το Σταυρό, πάνω στον οποίο μαρτύρησε ο Χριστός και ταυτόχρονα για την ίδια γνώση, που τον διατηρεί ακόμα και σήμερα. Από τον άκρατο οίνο γεννήθηκε ο Μωυσής και ο Σταυρός.. ο ίδιος είναι ο οίνος, που διατηρεί στη ζωή τον Πέτρο. Μερόπη = 36 = Σταυρός. Οινοπίωνας = 61 = Αντίχριστος = Άκρατος οίνος = Θείο βρέφος.

Όσο διάστημα ο Χριστός βρίσκεται στο Σταυρό, ο Μωυσής κι ο Πέτρος είναι ζωντανοί. Όταν λειτουργούν αυτοί, η Άρτεμις έχει ισχύ να στείλει στον κάτω κόσμο τον Ωρίωνα. Σταυρός = 36 = Μωυσής = Πέτρος = Άρτεμις. Σ  αυτό το διάστημα ο νεκρός Ωρίωνας είναι “σάρκα μία” με την Ηώ, γιατί, όταν παραδίδει τη γνώση σε τυφλούς, δίνει στην Άρτεμη ισχύ να τον εξοντώσει. Η ελπίδα των ανθρώπων είναι η αποθέωση του Ωρίωνα. Για να το καταφέρει αυτό ο τυφλός Ωρίωνας, θα πρέπει να βρει ένα βρέφος, που θα τον στρέψει προς τον Ήλιο. Όταν γεννηθεί ο Υιός του Ανθρώπου, που θα έχει τη γνώση του βρέφους, θα ενσαρκώσει τον Παράκλητο και θα στραφεί προς τον Ήλιο. Φως Ηλίου = 44 = Πληιάδες = Θεός ζων = Ποιμένας = Μονοκράτωρ.  Συνεπώς οι άνθρωποι θα λυτρωθούν από τον κάτω κόσμο, όταν η τρομερή δύναμη του Ωρίωνα αποδοθεί στον Υιό, ο οποίος θα έχει τη γνώση να γίνει ποιμένας εξοντώνοντας τα θηρία, που απειλούν τα ποίμνια. Ο τυφλός Ωρίωνας του κάτω κόσμου δε βοηθά κανέναν. Το κέρδος για τον άνθρωπο είναι η εφαρμογή του Σχεδίου μ απόλυτη ακρίβεια. Αυτή η ομάδα των αθανάτων είναι υπεύθυνη για όσα συμβαίνουν στον κάτω κόσμο, στον οποίο ζούμε κι εμείς σήμερα.

Ο Οδυσσέας περιγράφει τους αθανάτους που είδε, αλλά στη συνέχεια λέει ότι επιθυμούσε να δει ακόμα και το Θησέα και τον Πειρίθοο. Ο Οδυσσέας περίμενε να τους δει, αλλά αυτό ήταν αδύνατον. Το Θησέα και τον Πειρίθοο δεν μπορεί να τους δει κάποιος στον κάτω κόσμο. Αυτό συμβαίνει, όχι γιατί γλίτωσαν τη μοίρα των θνητών, που είναι ο θάνατος, αλλά γιατί εκτελούν αποστολή. Μέσα στον κάτω κόσμο βλέπει κάποιος μόνον τις δυνάμεις, που διατηρούν τη δομή του. Ο Θησέας κι ο Πειρίθοος ανήκουν σ αυτόν τον κόσμο, αλλά βρίσκονται στην εξωτερική του πλευρά. Είναι οι δυνάμεις, που επεκτείνουν στο χώρο τη δομή του κάτω κόσμου.

Ο κάτω κόσμος έχει σταθερά χαρακτηριστικά σ ό,τι αφορά τη λειτουργία του, αλλά δε συμβαίνει το ίδιο σ  ό,τι αφορά το μέγεθός του. Από την έκταση της Ιουδαίας επεκτάθηκε στο σύνολο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κι από εκεί στο σύνολο της Δύσης. Αυτή η επέκταση είναι έργο του Θησέα σε συνεργασία με τον Πειρίθοο. Αυτοί δίνουν στους ανθρώπους τον καρπό της γνώσης και τους παγιδεύουν στον κάτω κόσμο με αποτέλεσμα να τον επεκτείνουν. Θησέας = 39 = Διάβολος = Δρέπανον = Δέκα Εντολαί, ενώ, Πειρίθοος = 67 =  Καταραμένος όφις = Υιός του διαβόλου = Σίμων Πέτρος. Αυτοί οι δύο ήρωες είναι πανίσχυροι μόνο στο χώρο, που τους έχει δοθεί. Μέσα στον κάτω κόσμο είναι αδύναμοι και δεν υπηρετούν το Μυστικό Σχέδιο.

Όταν σ ένα χώρο βρίσκεται ο Κύριος, ο Βασιλεύς δεν έχει να προσφέρει τίποτε απολύτως. Αυτή η ισχύς του Κυρίου είναι το αίτιο της σταθερότητας, που διακρίνει τον κάτω κόσμο κι είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για το Σχέδιο. Είναι αναγκαίο ο Κύριος να είναι ισχυρότερος των λαμπρών βασιλιάδων, συνεπώς και του Αχιλλέα, ώστε να μην απειλείται το Σχέδιο. Είναι επίσης αναγκαίο να είναι επιθυμία του Κυρίου να μη χαθούν οι βασιλιάδες, για ν αγωνιστούν την κατάλληλη στιγμή. Ο Οδυσσέας γι αυτόν το λόγο μακαρίζει τον Αχιλλέα στα Έπη, όπως κι ο Χριστός τους Έλληνες στη Διαθήκη. Πρέπει να παγιδευτούν, αλλά να μην εξαφανιστούν.

Ο αναγνώστης καταλαβαίνει πλέον τι ακριβώς συμβαίνει στην Οδύσσεια και πού βρίσκεται ο πανταχού παρών και ταυτόχρονα απών Οδυσσέας. Αυτός κατορθώνει να ελέγξει το σύνολο της γνώσης και δημιουργεί συνθήκες αιώνιες κι ανίκητες για τους ανθρώπους, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζει και τ  απαραίτητα για την επιστροφή του. Απ αυτό το σημείο κι έπειτα όσον αφορά την Οδύσσεια, τα πράγματα είναι σταθερά κι απόλυτα. Ο Οδυσσέας είτε είναι ζωντανός είτε νεκρός, είναι αδύνατο να δράσει με αποτελεσματικό τρόπο προς την κατεύθυνση της παγκόσμιας Λύτρωσης. Μέσα σ αυτές  τις συνθήκες είναι αδύνατο να εμφανιστεί  θνητός άνθρωπος με σάρκα κι οστά, που να μπορεί ν αλλάξει το παραμικρό. Είναι άκρως απαραίτητο να δημιουργηθούν συνθήκες Ιλιάδας, ώστε το σύστημα να κάνει το σφάλμα, που το οδηγεί στην ήττα.

Για να συνδεθούμε και πάλι με τη λογική της Ιλιάδας, θα δούμε σύντομα, όσα αναφέραμε για την πρακτική τους συστήματος. Μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση το σύστημα είχε μορφή οίκου. Μέχρι εκείνη την εποχή ο θνητός ήταν αδύνατο να δράσει. Ο Θεός δημιουργεί μία τρομερή αναταραχή κι οι άνθρωποι ζητούν γνώση. Μεταξύ των γνώσεων ήταν και η ελληνική, που κάτω από τις συνθήκες που δόθηκε, δεν ήταν απειλητική. Το κέρδος για την ανθρωπότητα ήταν ότι ο οίκος, επειδή αδυνατούσε να συγκρατήσει τις τάσεις που δημιουργήθηκαν, αναγκάστηκε να δημιουργήσει χώρο με χαρακτηριστικά βασιλείας. Η ασφάλειά του προερχόταν από τη γνώση των προηγούμενων καταστάσεων, που είχαν ελεγχθεί. Το σύστημα διατηρεί τον οίκο, αλλά ταυτόχρονα προκαλεί τον πόλεμο, γιατί παρουσιάζει ως Πάρη, όποιον το απειλεί και παγιδεύει τους Έλληνες. Το σφάλμα του όμως πραγματοποιήθηκε, από τη στιγμή που επέτρεψε να υπάρχουν Έλληνες σ αμιγώς ελληνική κοινωνία. Ο Οδυσσέας αυτό το γνωρίζει και το εκμεταλλεύεται κατά την επιστροφή του. Αυτή η εκμετάλλευση είναι δυνατή, γιατί μπορεί να παραδώσει ιουδαϊκά όπλα σ Έλληνα.

Όταν ο Χριστός μακαρίζει τους Έλληνες, δημιουργεί προϋποθέσεις επανεμφάνισής τους. Αυτό συμβαίνει, γιατί από τους χριστιανούς θα προκύψουν Έλληνες, επομένως θα υπάρχει η εθνικιστική νοοτροπία. Οι Έλληνες της αρχαιότητας αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν εξαιτίας της παρανόησης πάνω στο θέμα των περσικών πολέμων. Αγωνίστηκαν με εθνικιστική νοοτροπία και παγιδεύτηκαν. Για να ελέγχει ο Οδυσσέας την κατάσταση πλήρως, κάνει το εξής ευφυές: επισκέπτεται τον Αχιλλέα και τον παρακαλά να επιστρέψει στη μάχη. Γνωρίζει εκ των προτέρων ότι αυτό είναι αδύνατο, αλλά επιδιώκει να μείνει ο Φοίνικας με τον ήρωα. Η ύπαρξη του ήρωα δεν απειλείται, όσο είναι ο Φοίνικας μαζί του. Επειδή όμως συμβαίνει αυτό, είναι αδύνατο να μην αγωνιστεί ο Αχιλλέας, όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Οι Έλληνες δεν ξέχασαν τη γλώσσα τους κατά το Μεσαίωνα, όταν δεν αγωνίζονταν εξαιτίας του Φοίνικα. Το σύγχρονο ελληνικό κράτος οφείλει την ύπαρξή του στο Φοίνικα, που διατήρησε το σπέρμα του κι έπειτα στον Αντίλοχο, που το προστάτευσε. Φοίνικας = 42 = Εθνικός = Αντίλοχος = Ιησούς.

Η ήττα του συστήματος είναι εύκολη υπόθεση σ αυτές τις συνθήκες, γιατί αν βρεθεί άνθρωπος ν απειλήσει το σύστημα, θα προκληθεί τεχνητά Τρωικός πόλεμος, εφόσον ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα πάρει τη θέση του Πάρη. Το σύστημα κινδυνεύει, όταν αυτός ο Πάρης έχει τέλεια γνώση, γιατί οι Έλληνες θα φθάσουν προ των πυλών, αλλά θα έχουν τη γνώση αυτού, που χαρακτηρίστηκε ως Πάρης. Ο κίνδυνος είναι τεράστιος, όταν τα είδωλα καταρρέουν. Όταν προκαλείται Τρωικός πόλεμος, ο Οδυσσέας ως Αχαιός αναγκάζεται να φύγει από την Ιθάκη ώστε να συμμετάσχει στον πόλεμο. Ο θνητός άνθρωπος που ενσάρκωνει τον Οδυσσέα όταν επιστρέφει,  προκαλεί αυτόν τον πόλεμο, ώστε να παραδώσει τη γνώση του στον Αχιλλέα και ν  αφανιστούν οι δούλοι στο επίπεδο της βασιλείας. Αν αφανιστούν αυτοί, οι μνηστήρες χάνουν τη δύναμή τους μέσα στον οίκο και γίνεται εύκολη υπόθεση η θανάτωσή τους.

Επειδή αυτά απαιτούν ιδιαίτερα λεπτούς χειρισμούς κι όσον αφορά το χρόνο, δε βρίσκονται στα μέτρα του θνητού ανθρώπου, πραγματοποιείται θυσία. Αυτή η θυσία έχει ως στόχο να παραπλανήσει το σύστημα. Ο Θεός κρατά μακριά από τη μάχη τους Έλληνες και στο σύνολο του χρόνου η απουσία αυτή χαρακτηρίζεται ως θυμός. Η ανθρωπότητα δε θα είχε κανένα κέρδος, αν μετά τη Γαλλική Επανάσταση εμφανίζονταν οι Έλληνες στη μάχη με τα δικά τους όπλα. Σ αυτό το σημείο πραγματοποιείται η θυσία. Το σύνολο των ανθρώπων της Δύσης, που γνώρισαν την ελληνική φιλοσοφία κι αγάπησαν τους Έλληνες, πήραν τα όπλα τους κι εμφανίστηκαν στη μάχη. Ο Θεός φρόντισε να δοξαστούν ως βασιλείς, αλλά ήταν αδύνατο ν αποφευχθεί το μοιραίο. Όταν σ αυτήν τη μάχη δεν αντέχουν οι Έλληνες είναι αδύνατο να επιβιώσουν οι φίλοι τους. Ο Πάτροκλος = 41 = Πιστοί, θυσιάστηκε, αλλά οι Αχαιοί κατόρθωσαν κι άρπαξαν το σώμα του.

Ο Θεός καταφέρνει με τη θυσία του Πάτροκλου δύο σημαντικά πράγματα. Το πρώτο είναι να διατηρεί έναν τεράστιο όγκο ανθρώπων με γνώση έξω από το σύστημα, που είναι το σώμα του Πάτροκλου. Το δεύτερο είναι το τραγικό σφάλμα του Έκτορα. Το σφάλμα αυτό έχει σχέση με τα όπλα. Ο Έκτορας είναι πανίσχυρος με τα δικά του όπλα. Τα όπλα του Αχιλλέα έχουν νικηθεί. Ο Πέτρος κατά τη διάρκεια του εκχριστιανισμού της αυτοκρατορίας νίκησε τους Έλληνες με τον άκρατο οίνο. Η φιλοσοφία των Ελλήνων δεν μπορεί να νικήσει τη γνώση του Θεού. Τα όπλα του Αχιλλέα είναι λαμπρά, μόνον όταν τα φορά ο ίδιος. Σ οποιαδήποτε άλλη περίπτωση είναι αδύναμα. Ο Έκτορας δεν το αντιλαμβάνεται αυτό και γι αυτό, όταν τα φορά, ο Δίας κουνά το κεφάλι του και προφητεύει το θάνατό του.

Αυτό το σφάλμα πρακτικά σημαίνει ότι η εκκλησία μετά τη Γαλλική Επανάσταση νικώντας τους ανθρώπους της φιλοσοφίας μέθυσε από την επιτυχίας της. Έτσι εγκατέλειψε την πρακτική της να πολεμά με τον άκρατο οίνο κι άρχισε να εδραιώνει τη θέση της με τη σιγουριά της αναγκαιότητάς της. Άρχισε να παριστάνει την πονηρή γνωρίζοντας ότι, όποια θεωρία και να προκύψει, όποιος πολιτικός κι αν κυβερνήσει, θα την έχει ανάγκη. Η θέση  της στην κοινωνία εξασφαλιζόταν, όπως κι εξασφαλίζεται, μ επιχειρήματα,  τα οποία έχουν σχέση με τη φιλοσοφία. Η εκκλησία πολεμά όχι πλέον με τον παραδοσιακό τρόπο, αλλά με τη γνώση των Ελλήνων.

Ο Έκτωρ = Κηφάς = 21. Έκτορας = Σίμων = 31, εγκαταλείπει τα όπλα του και μπαίνει στο χώρο της μάχης μ όπλα, των οποίων την ποιότητα δε γνωρίζει. Το σφάλμα του Έκτορα είναι απαραίτητο, γιατί, σ οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, δεν είναι δυνατό να νικηθεί. Ο τρομερός Αχιλλέας έχει πρόβλημα στην αντιμετώπισή του, γιατί τα όπλα του Έκτορα δεν επιτρέπουν τον τραυματισμό του. Η διαφορά ισχύος μεταξύ των δύο ηρώων είναι τεράστια σ ό,τι αφορά τη σωματική δύναμη. Ο Αχιλλέας αν συγκρουστεί χωρίς όπλα με τον Έκτορα, μπορεί να τον διαλύσει. Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Έκτορας δεν εμφανίζεται στη μάχη χωρίς όπλα.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι Έλληνες, από τη φύση τους και χωρίς να τους προστατεύει καμία ιδεολογία, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους δούλους. Ένας Έλληνας μπορεί ν αφανίσει ένα δούλο της εκκλησίας ακόμα και τον ίδιο τον Πέτρο. Μπορεί να διακρίνει την αθλιότητά του, την υποκρισία του, τη μοιχεία του κι ό,τι είναι δυνατό να  χαρακτηρίζει ένα δούλο. Πολλοί Έλληνες, χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία από πλευράς γνώσης, καθώς διαβάζουν τις Επιστολές του Πέτρου, γελούν με την ηλιθιότητά του. Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι Επιστολές είναι η σάρκα του Πέτρου. Με τις Επιστολές γεννιούνται δούλοι, που συνθέτουν το σώμα του. Όταν αποφασίσει κάποιος να επιτεθεί στον Πέτρο, αυτός αμύνεται με το Λόγο του Χριστού τον οποίο χειρίζεται ως όπλο. Έτσι ο Πέτρος επιτίθεται με τον άκρατο οίνο. Όπλα του Έκτορος = 61 = Άκρατος οίνος. Οι Έλληνες δεν μπορούν να νικήσουν αυτά τα όπλα και κατά συνέπεια αν τους επιτραπεί να μπουν στο πεδίο της μάχης, στην ιδανικότερη περίπτωση θα μάχονται επ άπειρον, χωρίς να εξελίσσεται τίποτε. Η ιδανικότερη περίπτωση για το σύστημα χωρίς Άνωθεν επέμβαση, είναι ν αγωνίζονται οι δούλοι και ν αμύνονται μέσω του Λόγου. Ο Θεός το γνωρίζει και γι αυτό παγιδεύει τον Έκτορα. Οι Έλληνες λάμπρυναν με τη δύναμή τους όπλα κατώτερα των δούλων, που όμως φαινομενικά είχαν την ίδια ισχύ.

Αυτό συνέβη για το λόγο ότι ο Θεός έδωσε δύο γνώσεις που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα.. αυτό είναι η γέννηση του Υιού Του, δηλαδή του Λόγου Του. Ο Αλέξανδρος ήταν μεγαλοπρεπής και συνδέθηκε με την έννοια του “Υιού” κατά τρόπο ανάλογο με το Χριστό. Τα όπλα του όμως, ενώ είναι φαινομενικά τα όπλα του Υιού, είναι γνώση ανθρώπου. Ανίκητα όπλα είναι μόνον αυτά του Έκτορα, που είναι ο Λόγος του Χριστού. Στο χώρο της βασιλείας δεν μπορεί κανένας να επιτεθεί σε κάποιον, όσο άθλιος κι αν είναι, αν μιλά όμοια με το Χριστό. Αντίθετα η φιλοσοφία απαιτεί αρετή, για ν αποδώσει τους ίδιους καρπούς. Τα ελληνικά όπλα απαιτούν ισχυρό σώμα, ανάλογο του Αχιλλέα. Ο Έκτορας δεν κατάλαβε αυτές τις διαφορές και αγνόησε ότι τα όπλα του Αχιλλέα ανήκουν στον Πηλέα και ότι το Σχέδιο απαιτούσε να χαθούν για τους Αχαιούς. Φαινομενικά είναι εξίσου ισχυρά, αλλά τα ελληνικά είναι τα πιο λαμπρά. Όπλα του Πηλέως = 61 = Όπλα του Έκτορος.

Back to content | Back to main menu