Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Όσον αφορά τους υπόλοιπους Θεούς του Ολύμπου, είναι δευτερεύοντες Θεοί, μέρη του Θεού, αιώνιοι κι άφθαρτοι, αλλά η θεϊκή τους ιδιότητα είναι άκρως απαραίτητη για το Μυστικό Σχέδιο. Είναι Θεοί ορατοί από τους ανθρώπους και ανά τους αιώνες, αλλά η ισχύς τους, που είναι αποτέλεσμα της γνώσης τους, κινείται μέσα σε προκαθορισμένα από το Δία όρια. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο στην περίπτωση της Τροίας διχάζονται και δε συγκρούονται μεταξύ τους, αλλά μέσα από μία συγκεκριμένη λογική. Η Αθηνά στέκεται πάντα απέναντι στον Άρη και ποτέ μπροστά στο Φοίβο Απόλλωνα. Ο Ερμής αρνείται ν απειλήσει τη Λητώ, όταν οι συνθήκες δεν παίρνουν χαρακτηριστικά γενικής σύρραξης. Στέκεται μπροστά της, αλλ αρνείται να την απειλήσει, όσο ο Απόλλωνας κι ο Ποσειδώνας δε συγκρούονται. Η Αθηνά είναι πάντα σε θέση να νικά τον Άρη, κι αυτό το γνωρίζει η ίδια, αλλά κι ο Άρης. Η Αθηνά κι ο Άρης έχουν συγκρουστεί και τ αποτελέσματα είναι πάντα υπέρ της μεγάλης Θεάς. Δυστυχώς όμως για τους Αχαιούς, αυτή η σύγκρουση είναι δευτερεύουσας σημασίας, αφού το γενικό περιβάλλον καθορίζεται πάντα από το νικητή της σύγκρουσης Ποσειδώνα κι Απόλλωνα.

Η Αθηνά όπως κι ο Απόλλωνας συνδέεται με το μυστήριο.. αυτή η σχέση αποκαλύπτεται από τον τρόπο γέννησής της. Η Αθηνά είναι κόρη του Δία, αλλά η γέννησή  της δε συνδέεται με τον έρωτα και τη γονιμοποίηση συστήματος. Είναι θηλυκή, επομένως έχει σύστημα.. δεν είναι όμως σύστημα, που γεννήθηκε από σύστημα με τη δωρεά γνώσης. Συνδέεται με την παρθενικότητα, γιατί ως θηλυκή ύπαρξη δε γίνεται “σάρκα μία” με κανέναν άντρα. Δεν υπάρχει άντρας ούτε αυτός ο Ίδιος ο Υιός του Θεού, που να γονιμοποιεί την Αθηνά και να γεννά παιδιά Του. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Αθηνά είναι γεννημένη κατευθείαν από το σπέρμα του Υιού του Θεού, δηλαδή του Θεού. Όπως ο Υιός  είναι αυθύπαρκτος και υπάρχει από τότε που υπάρχει ο κόσμος, έτσι και η Αθηνά.

Η Αθηνά βρίσκεται πάντα στο κεφάλι του Υιού.. γεννιέται μετά τη Θέωση Αυτού και πάντα με τη βοήθεια του Ηφαίστου. Η Αθηνά είναι γεννημένη Άνωθεν, αλλά για να γίνει ορατή θα πρέπει να εμφανιστεί ο Υιός. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σ αυτήν παραδόθηκε τ όπλο του Δία, που είναι η Αιγίδα κι είναι Θεά της  υπέρτατης γνώσης, που είναι η Σοφία. Η αδυναμία της να μονομαχήσει μ αυτά τα όπλα με τον Ποσειδώνα ή τον Απόλλωνα, οφείλεται στη γυναικεία φύση της. Ο Θεός έδωσε στην παρθένο Αθηνά τ ανώτερα όπλα, για να μπορεί να βοηθά αυτόν, που ανάμεσα στους θνητούς θα πρέπει να εκτελέσει το θεϊκό Σχέδιο. Η Αθηνά βοηθά πάντα τους θνητούς να ξεπερνούν τη φύση τους και η ισχύς της έχει σκοπό την προστασία του από τον οποιονδήποτε είτε Θεό είτε άνθρωπο. Σοφία = 28 = Άνωθεν, Σοφία του Θεού = 58 = Κεφάλι του Διός = Εξουσία μεγάλη = Ομήρου Ιλιάδα.

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, η Αθηνά είναι η ίδια η Αθήνα, που γεννήθηκε εξαιτίας των Επών και σε κάποια χρονική στιγμή έγινε ορατή παγκοσμίως. Για να συμβεί αυτό, έπρεπε ο Αλέξανδρος ν ανοίξει τον ελληνικό κόσμο και να εξέλθει απ αυτόν με τη μορφή του Δία. Οι άνθρωποι της Ασίας είδαν τον Αλέξανδρο ως Δία και μετά απ αυτόν είδαν εξαιτίας του  και την Αθηνά. Ο Δίας που υπήρχε πλέον, δέχτηκε το χτύπημα από τον Ήφαιστο κι εμφανίστηκε η Αθηνά, τέλεια και πάνοπλη. Η Αθηνά έγινε ορατή στον κόσμο τέλεια και όχι ως βρέφος, αδύναμη κι ατελής. Η γνώση της Αθηνάς είχε καλλιεργηθεί μέσα στον ελλαδικό χώρο κι ήταν τέλεια. Η Αθήνα είχε αγγίξει οριακά τη δημοκρατία κι είχε τεράστιο προβάδισμα, σε σχέση μ οποιοδήποτε σύστημα υπήρξε ή ακολούθησε. Θα γινόταν ορατή ως βρέφος, μόνον αν δεν είχε εξελιχθεί οριακά κι εξελισσόταν μέσα στα ελληνιστικά βασίλεια, πράγμα που δε συνέβη.

Ο Ήφαιστος δεν είναι παρά η ζωντανή μορφή του θεϊκού Αλεξάνδρου. Είναι ο θνητός, που έγινε Θεός, εξαιτίας του Δία τον οποίο εκείνος έβλεπε. Ο Αλέξανδρος ήταν ο Δίας, αλλά έβλεπε, ως Έλληνας κι ο ίδιος μπροστά του το Δία. Ήφαιστος = 45 = Αλέξανδρος = Μεσσίας. Είναι ο πρώτος Μεσσίας, που έπεσε στη Γη, όχι για να  λυτρώσει τους ανθρώπους, αλλά για να δώσει εκείνη την ώθηση στο Σχέδιο, η οποία εξαιτίας του Χριστού οδηγεί στη Σωτηρία, δηλαδή στην τεχνολογία. Σωτηρία = Τεχνολογία = 41. Ο Ήφαιστος είναι Θεός πανίσχυρος με προβληματικά άκρα. Τ άκρα του δεν ακολουθούν την ισχύ του πελώριου σώματός του, γιατί παρ όλη τη γνώση του Μεσσία, ο θάνατος του Αλεξάνδρου κληροδότησε στους ανθρώπους ένα σύστημα με ισχυρή εξουσία, που βασίζεται σε γνώση, η οποία δεν έχει σχέση με τη Λύτρωση. Ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των Αποστόλων, αλλά αυτοί άσκησαν την εξουσία βασιζόμενοι στα σακατεμένα άκρα του Ηφαίστου. Ο Ήφαιστος γεννήθηκε αποκλειστικά για την τεχνολογική εξέλιξη και κύτταρά του είναι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, οι οποίοι στ όνομα της τεχνολογίας, ασκούν  εξουσίες, που πολλές φορές είναι απάνθρωπες.

Επιστρέφοντας στην Αθηνά, που έλαμψε εξαιτίας του Ηφαίστου, χρήσιμο είναι να γνωρίζουμε από πού προέρχεται η αλαζονεία της απέναντι στον Άρη. Η Αθηνά υποτιμά τον Άρη και διασκεδάζει μαζί του, κάθε φορά που έρχονται σε σύγκρουση. Αυτό είναι αποτέλεσμα της γνώσης της Αθηνάς, που είναι πολύ ανώτερη του Άρη. Η Αθηνά έχει την ικανότητα, όχι μόνο να νικά η ίδια τον Άρη, αλλά να δίνει αυτήν τη δυνατότητα ακόμα και σε θνητό. Ο Άρης είναι παιδί του Δία, αλλά χωρίς την τέλεια γνώση του την οποία κατέχει ο Απόλλωνας και με θηλυκά στοιχεία δανεισμένα από τη μητέρα του. Ο Άρης είναι η Ρώμη και η φωνή του είναι η φωνή αυτού, που κάθεται στο θρόνο της, είτε αυτός είναι ο αυτοκράτορας είτε ο Πάπας. Η Αθήνα ως γνώση υπερτερεί της γνώσης της Ρώμης, γιατί είναι δυνατό να την ευνουχίσει. Η Ρώμη ασκεί εξουσία και σκοτώνει τους ανθρώπους κατά βούληση. Η εξουσία της αυτή στηρίζεται στη γνώση, που υπάρχει κι αφορά, είτε τους ανθρώπους είτε τα συστήματα. Η Αθήνα είναι πιο ισχυρή, γιατί η γνώση της, αν και μικρότερη σ όγκο, αν δοθεί στους ανθρώπους, γκρεμίζει και το θρόνο της Ρώμης και τον καθήμενο. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση ο Πάπας, όση γνώση κι αν έχει, να παρασύρει ανθρώπους στη θυσία, όταν η Αθήνα μοιράζει φιλοσοφία. Η Αθήνα κατευθύνει πάντα τους Έλληνες εναντίον της  Ρώμης και την εξοντώνει. Έλληνες = Λίθος = 34.

Η αδυναμία της Ρώμης οφείλεται στο γεγονός ότι η γνώση, που είναι δυνατό να παρασύρει τους ανθρώπους, είναι τρωτή κι αυτό το εκμεταλλεύεται η Αθήνα με τη γνώση της φιλοσοφίας. Ως σύστημα όμως, που στηρίζεται σε γνώση κι έχει δομή, η Ρώμη είναι απείρως πιο δυνατή. Στη Ρώμη έχει συγκεντρωθεί το σύνολο της γνώσης των Θεών, συνεπώς σ  αυτόν τον τομέα είναι ισχυρή, όσο οι τρεις αδερφοί, που κυβερνούν τον κόσμο. Όταν γνωρίζουμε από την ιστορία ότι η Ρώμη έχει συγκεντρώσει μέσα της τη γνώση του Αλεξάνδρου, αλλά και του Ιησού, ευνόητο είναι ότι έχει μέσα της γνώση ανάλογη μ αυτήν του Υιού του Θεού, επομένως του Δία. Αυτή η διαφορά που προκύπτει μεταξύ του όγκου της γνώσης και της περιορισμένης ισχύς του Άρη, αποκαλύπτει ότι η άσκηση της εξουσίας είναι δυνατό να γίνει προβληματική, κάτω από ορισμένες συνθήκες, που δεν έχουν σχέση με τη συνολική γνώση. Αυτό πάλι σημαίνει ότι η Ρώμη έχει δύο πρόσωπα: ένα αρσενικό, που είναι ευάλωτο αλλά και τρομερό συγχρόνως κι ένα θηλυκό, που είναι πανίσχυρο και τεράστιο. Η δύναμη του συστήματος της Ρώμης δεν έχει όμοιά της. Ακόμα και το σύστημα της Βαβυλώνας, που επιλέχθηκε κάποτε από το Θεό ως το πιο ισχυρό για τον Υιό, υστερεί μπροστά στο σύστημα της Ρώμης. Αυτή η δύναμη δεν είναι τυχαία, αλλά μέρος του Μυστικού Σχεδίου, που βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο Θεός γέννησε με το σπέρμα Του το Δία και τ αδέρφια του, αλλά με το ίδιο σπέρμα γεννήθηκαν κι οι γυναίκες, που είναι αδερφές τους.

Στη Ρώμη συνυπάρχουν δύο μεγάλες θεότητες, των οποίων η ισχύς βασίζεται στην ίδια γνώση, αλλά είναι διαφορετικής τάξης, λόγω χαρακτηριστικών. Ο Άρης και η Εστία .. είναι αυτές οι θεότητες και ταυτίζονται λόγω γνώσης, αλλά λειτουργούν διαφορετικά λόγω φύλου, χωρίς ν αλληλοεπηρεάζονται και να λειτουργούν ως ζεύγος. Δεν υπάρχει μεταξύ τους καμία σχέση, ούτε μητέρας κι Υιού ούτε ερωτική. Η Εστία δε γέννησε τον Άρη, αλλά είναι αδερφή του Πατέρα του. Ο Άρης δεν μπορεί να γονιμοποιήσει το σύστημά της, εφόσον αυτό θα γίνει, μόνον όταν ολοκληρωθεί το Σχέδιο.

Η Εστία με τη γνώση της είναι δυνατό να γονιμοποιηθεί μόνον από τον Υιό του Θεού κι από τη θεότητα με την ισοδύναμη γνώση. Αυτό σημαίνει ότι είναι δυνατό να γονιμοποιηθεί μόνον από τον Ποσειδώνα ή τον Απόλλωνα. Ο Δίας δεν μπορεί να τη γονιμοποιήσει, ως Πατέρας Των Θεών, γιατί θα γεννηθεί ο Μεσσίας άκαιρα. Ο Πλούτωνας επίσης όχι, γιατί στον κάτω κόσμο το μοναδικό και κυρίαρχο σύστημα είναι αυτό της Περσεφόνης, που γεννά αυτόν, ο οποίος είναι δυνατό να γονιμοποιήσει την Εστία. Η Εστία είναι αυστηρά παρθένος κι αυτό είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την εξέλιξη του Σχεδίου. Αυτοί που την επιθυμούν ως γυναίκα, είναι αυτοί, που είχαν τη δυνατότητα να τη γονιμοποιήσουν και δεν τους επετράπη. Ο Αλέξανδρος, ως Ποσειδώνας και Κοσμοκράτορας κι ο Ιησούς, ως Απόλλωνας κι επίσης Κοσμοκράτορας, ήταν δυνατό να γίνουν “σάρκα μία” μ αυτήν, αλλά συνάντησαν την άρνηση. Αυτό δεν έγινε σ  αφηρημένο χρόνο, αλλά σε δύο συγκεκριμένες στιγμές.

Πριν την παντοκρατορία του Χριστού, όταν η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν έτοιμη να καταρρεύσει, μπορούσε ο αυτοκράτοράς της να δράσει όμοια με τον Αλέξανδρο και να σκορπίσει τη γνώση, προσπαθώντας μέσω αυτής να γεννήσει το Θεό-άνθρωπο. Αυτό όμως δε συνέβη, όπως δε συνέβη το ίδιο, όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν παρέδωσε τη γνώση του Χριστού. Η Εστία διατήρησε την παρθενικότητά της και καθ όλη τη διάρκεια των αιώνων αναμένει τον Υιό του Θεού..  στο πρόσωπο Αυτού θα ταυτίζονται όλες οι ιδιότητες κι όλα τα χαρακτηριστικά των θεοτήτων του Ολύμπου, πλην του Άρη. Σ  αυτό το μεσοδιάστημα η μόνη προσπάθεια που συνέβη εναντίον της παρθενικότητάς της,  ήταν από την πλευρά του Πρίαπου. Ο μεθυσμένος Πρίαπος προσπάθησε να τη βιάσει, αλλά απέτυχε.

Ποιος είναι ο Πρίαπος; Ποιος ήταν ο μοναδικός, που πήρε την ισχύ του Δία, χωρίς ισοδύναμη γνώση; Μετά το θάνατο του Χριστού, μόνον ένας ήταν δυνατό να μοιράσει την έτοιμη γνώση, που του παραδόθηκε. Αυτός ήταν ο Πέτρος κι ήταν μέθυσος εξαιτίας του άκρατου οίνου. Μέθυσος Πρίαπος = 89 = Απόστολος του Ιησού. Απόστολος = Απόστολοι = 47 = Πρίαπος. Μέθυσος = Εθνικός = Ρωμαίος = 42. Το δίδυμο που βρίσκεται στη Ρώμη είναι ο Πάπας, ως αρσενική έκφραση της γνώσης και το Βατικανό, ως θηλυκό σύστημα, που κατέχει την πλήρη γνώση. Πάπας = Βατικανό = Άρης = Εστία = 25 = Καταδίκη = Όνος. Ο όνος που ξύπνησε την Εστία κι απέφυγε το βιασμό, ήταν η γνώση του καθήμενου του όνου, που είναι ο Χριστός. Ο Άρης είναι ο Θεός του πολέμου κι ο Πάπας, που είναι η έκφρασή του, στηρίζει, αλλά και στηρίζεται από τα έργα των Αποστόλων, που δόμησαν τη βασιλεία του Θεού. Θεός του πολέμου = Δώδεκα Απόστολοι = 68 = Βασιλεία του Θεού = Μάχαιρα του πυρός = Ψευδόχριστοι. Η Αθήνα νικά τον Πάπα και όχι το Βατικανό, που είναι πανίσχυρο κι ομοούσιο του Πατρός.

Η Εστία και η Αθηνά, διατηρούν την παρθενικότητά τους με διαφορετικό τρόπο η κάθε μία. Επειδή η Εστία είναι πανίσχυρη και τεράστια, είναι στατική. Ως γυναίκα κι ως δομή δεν μπορεί ν ακολουθήσει ήρωα,  γιατί η ισχύς της είναι δυνατό να τον γοητεύσει. Αν το Βατικανό δείξει εύνοια προς οποιονδήποτε εκτός από του διαδόχους των Αποστόλων, είναι αδύνατον αυτός να μην προσπαθήσει να το γονιμοποιήσει. Αντίθετα η Αθηνά είναι μικρή κι αεικίνητη. Ακολουθεί τους μοναχικούς ανθρώπους, αλλά είναι αδύνατο να υπάρξει ο έρως. Αν, για παράδειγμα, ο Μαρξ  βρισκόταν για οποιονδήποτε λόγο στο θρόνο του Βατικανού, οι άνθρωποι που θα γεννιούνταν μετά απ αυτήν τη συνύπαρξη,  θα ήταν διαφορετικοί, συνεπώς παιδιά του. Η γνώση του και το σύστημα της εξουσίας θ άλλαζε τα δεδομένα και μαζί μ αυτά και η κοινωνία. Ο Μαρξ δε βρέθηκε  στην κορυφή του Βατικανού, αλλά έτυχε της προστασίας της Αθηνάς. Η Αθηνά και η δημοκρατία δε γονιμοποιείται. Τα παιδιά του Μαρξ και της Αθηνάς θα ήταν παιδιά της Αθήνας, όπως κι ο ίδιος ο Μαρξ. Η Αθήνα με τη γνώση της προστατεύει και δίνει δύναμη στον άνθρωπο, αλλά εξαιτίας αυτής της γνώσης, αυτός ο άνθρωπος δημιουργεί δική του γνώση και στρέφεται προς τα θηλυκά συστήματα, που ασκούν εξουσία. Οι άνθρωποι που παίρνουν αιώνες τώρα τη φιλοσοφία της Αθήνας, αναζητούν την εξουσία, που θα τους δώσει τη δύναμη ν  αλλάξουν τον κόσμο. Αγαπούν την Αθήνα, αλλά οι ερωτικές τους προτιμήσεις στρέφονται  προς τις γυναίκες που γίνονται “σάρκα μία” με άντρα.

Αν όμως η παρθενικότητα της Εστίας κινδύνεψε λόγω των προτάσεων γάμου και της απόπειρας βιασμού τι συνέβη μ αυτήν της Αθηνάς; Απειλήθηκε ποτέ η Αθηνά; Η Αθηνά από τότε που οριακά άγγιξε τη δημοκρατία, ουσιαστικά δεν εξελίσσεται. Ό,τι ήταν δυνατό ν ανακαλυφθεί από τους ανθρώπους ως θεσμός, ανακαλύφθηκε κι εφαρμόστηκε. Εξαιτίας του Αλεξάνδρου όμως, η Αθήνα έπαψε να είναι σύστημα υπαρκτό, άρα προσιτό για τους ανθρώπους και μπήκε στο χώρο τ ουρανού. Ο Αλέξανδρος πήγε την ανθρωπότητα ένα βήμα πίσω, ώστε να υπάρξει εξέλιξη. Αν ο Αλέξανδρος δεν υπήρχε, δε θα υπήρχε και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αυτό που συνέβη τότε κι ευνοεί το Σχέδιο, είναι ότι: ο Θεός δημιούργησε την Αθηνά, ώστε ως Θεά να πάρει μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Η Αθηνά δεν είναι δυνατό να γίνει “σάρκα μία” με κανένα, γιατί η δημοκρατία δεν ακολουθεί κανέναν. Μόνον όμως στην περίπτωση του Αλεξάνδρου και για τους γνωστούς λόγους, ακολούθησε, επομένως παρέδωσε τη σάρκα της σε βασιλιά. Η Αθηνά ως θεότητα το έκανε αυτό, γιατί δεν ήταν δυνατό ν αφεθεί ν αγωνίζεται με τα όπλα, που συνήθως φέρει κι είναι του Δία. Αν η Αθήνα δεν ακολουθούσε τον Αλέξανδρο, τα ελληνιστικά βασίλεια θα γκρεμίζονταν μέσα σ ελάχιστα χρόνια και δε θα ήταν δυνατό να περάσουν στο χώρο της Ευρώπης.

Η Αθηνά στα χέρια βασιλιά αποκτά τα όπλα βασιλέως και προστατεύει τη γνώση της με την πρακτική των πνευματικών δικαιωμάτων. Η Αθηνά παραδόθηκε στο σαρκικό έρωτα του Ηφαίστου, αλλά δε δέχτηκε το σπέρμα του. Ο Αλέξανδρος έγινε “σάρκα μία” στην Ελλάδα με την Αθήνα κι έγινε το σπέρμα του Ηφαίστου. Μπαίνοντας όμως στη δομή της Ασίας, γονιμοποιεί το σύστημα της Ασίας και όχι αυτό της Αθήνας. Η Αθήνα με το σπέρμα του βασιλέως μπορούσε να δημιουργήσει τη Βασιλεία των Ουρανών, πράγμα το οποίο δε συνέβη. Από τον Αλέξανδρο πήρε τα όπλα της και διατήρησε την παρθενικότητά της. Σπέρμα του Ηφαίστου = Βασιλεία των Ουρανών = Βασιλεύς των Ελλήνων = 80. Από τη στιγμή που η Αθήνα ακολούθησε το σύστημα, άσχετα αν η γνώση της παρέμεινε η γνώση της δημοκρατίας, πέρασε στο χώρο της ουτοπίας και του ανέφικτου. Απ αυτήν την αλλαγή η Αθήνα έγινε πνεύμα κι επαφή έχουν μαζί της μόνον οι εκλεκτοί.

Ο Ήφαιστος γι αυτόν το λόγο ήταν παιδί, που γεννήθηκε χωρίς τη μεσολάβηση θείου σπέρματος. Αν ο Ήφαιστος, με την ισχύ που του δόθηκε, είχε σπέρμα, επομένως γνώση του Δία, με την πτώση του στη Γη θα δημιουργούσε προβλήματα στο Σχέδιο. Αν ο Αλέξανδρος είχε γνώση όμοια μ αυτήν του Ιησού, θα προσπαθούσε να γονιμοποιήσει το σύστημα άκαιρα. Στον Αλέξανδρο δόθηκε άπειρη ισχύς και δόξα, αλλά όχι η τέλεια γνώση του οικοδεσπότη. Σπέρμα του Διός = 70 = Πνευματικά δικαιώματα = Οικοδεσπότης. Ο Αλέξανδρος, όπως αναφέραμε και στην ανάλυση του Σχεδίου, αντιλαμβάνεται το Θεό ως μητέρα, συνεπώς δεν έχει πλήρη γνώση, όπως συμβαίνει με τον Ιησού, που έχει το Θεό Πατέρα. Ο Ήφαιστος είναι παιδί της Ήρας σ ό,τι αφορά τον Ουρανό, αλλά η επιβίωσή του επιτεύχθηκε μόνο μετά από την επέμβαση της Θέτιδας. Μόνον από τη θάλασσα μπορεί να υπάρξει δωρεά γνώσης, χωρίς να καταστραφεί το σύστημα. Ο Αλέξανδρος ως οντότητα, λόγω δωρεάς γνώσης, ήταν φωστήρας. Αν όμως έπεφτε στην Ασία, κατευθείαν θα δημιουργούσε τρομερά προβλήματα στα συστήματα, ακόμα και στο ιουδαϊκό. Πέφτει από τον ουρανό στη θάλασσα και η Θέτιδα τον γεννά με χαρακτηριστικά Θεού της θάλασσας, που δε φωτίζει πια, αλλά δημιουργεί κατακλυσμούς. Λήμνος = Θάλασσα = Απώλεια = 31. Βασική επιδίωξη και η μόνη προϋπόθεση ήταν να διατηρείται το Μακεδονικό Βασίλειο μέσα  στον ελληνικό κόσμο ως σύστημα ξηράς, ώστε να μπορέσει ο Αλέξανδρος μέσα σ  αυτό να λειτουργήσει ως Φωστήρας. Το δίδυμο αυτό βρίσκεται πλέον στη θάλασσα, διατηρώντας τις επιθυμητές ιδιότητες. Δεν καταστρέφει το σύστημα κι επιπλέον δεν κινδυνεύει από καμία δύναμη, αφού υποβοηθείται από τους Έλληνες των Επών.

Οι άλλες μεγάλες θεότητες του Ολύμπου είναι η Δήμητρα, η Αφροδίτη, η Άρτεμις κι ο  Ερμής. Η Δήμητρα, όπως και τ αδέρφια της, έχει την ίδια ισχύ και γνώση, αλλά υπηρετώντας το Σχέδιο, αλλάζει τα χαρακτηριστικά της και πέφτει στη Γη. Η Θεά αυτή συνδέεται με το μυστήριο του Υιού του Ανθρώπου, γιατί αυτή γεννά τη γυναίκα του Πλούτωνα, επομένως από το δικό της σύστημα προκύπτει το σύστημα, που θα γεννήσει τον Υιό του Ανθρώπου. Η Δήμητρα συλλαμβάνει το σπέρμα του Δία και γεννά την Περσεφόνη, που είναι η γνώση, η οποία παγιδεύει τους ανθρώπους. Τα Ομηρικά Έπη, που είναι η Περσεφόνη, προέκυψαν από το σπέρμα του Δία μέσα σε μία δομή, η οποία ήταν δυνατό να τα παράγει, αλλά που έπρεπε να μην έχει τη δυνατότητα ν απειλήσει το Σχέδιο. Η Ήρα όπως και η Εστία δεν πέφτουν στη Γη, γιατί ως θηλυκά συστήματα τέλειας γνώσης γονιμοποιούνται. Αντίθετα η Δήμητρα βρίσκεται στη Γη από τότε που οι άνθρωποι πήραν θεϊκή γνώση και γεννήθηκε η Περσεφόνη. Η Δήμητρα αναζητά την κόρη της και δεν ερωτεύεται. Τα μυστήρια και οι αποκρυφιστικές γνώσεις δόθηκαν στους ανθρώπους απ αυτήν, αλλά όχι η πλήρης γνώση. Η Δήμητρα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η θάλασσα μέσα στην οποία βρίσκονται τα πάντα, αλλά σε τέτοια κατάσταση, ώστε είναι αδύνατο να προκύψει κάτι, που δεν είναι επιθυμητό από τον Ποσειδώνα. Είναι η αδερφή του Ποσειδώνα, που διατηρεί την αδερφική σχέση μ  αυτόν και δεν την μεταλλάσσει σε ερωτική. Αν συνέβαινε αυτό, θα καταστρεφόταν το Σχέδιο και ο Πλούτωνας θα θύμωνε. Ο θυμός αυτός είναι αποτέλεσμα της θέλησης του Πλούτωνα  να γεννήσει τον Απόλλωνα. Η ερωτική σχέση Ποσειδώνα και Δήμητρας απλά θα κατέστρεφε  το Σχέδιο, εφόσον αυτοί δεν έχουν τη δυνατότητα να γεννήσουν το Μεσσία και το μόνο που θα κατάφερναν θα ήταν να σκοτώσουν την Περσεφόνη. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, αν ο Αλέξανδρος, ως Έλληνας και ως Ποσειδώνας, προσπαθούσε να φτιάξει σύστημα στην Ευρώπη θ αποτύγχανε. Επιπλέον θα κατέστρεφε και την παράδοση των Ιουδαίων και τα Ομηρικά Έπη, εφόσον η δωρεά του θα δινόταν σε συνθήκες που δεν προστατεύουν την ισχύ της γνώσης. Οι παραπάνω γνώσεις είναι πολύτιμες για το Σχέδιο, όταν υπηρετούν το σύστημα και χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο των ανθρώπων. Αν παραδοθούν σε συνθήκες όπου δεν υπάρχουν συμφέροντα να τις προστατεύουν, θα ερμηνευτούν και θα πάψουν να λειτουργούν. Η Δήμητρα λοιπόν σχετίζεται με το θάνατο, γιατί πάντα η θάλασσα γεννά τον ολιγόζωο ήρωα. Δήμητρα = Θάλασσα = 31 = Απώλεια.

Ο Θεός δημιουργεί τέτοια δυναμική, ώστε πάντα τα συστήματα που έχουν την τέλεια γνώση να είναι ελεγχόμενα σ ό,τι αφορά τη γονιμοποίησή τους. Η Ήρα είναι παντρεμένη με το Δία κι αυτό δεν επιτρέπει σε κανένα να την πλησιάσει. Η Εστία με την ίδια ισχύ εξαιτίας του παραπάνω γάμου, μένει παρθένος, εφόσον ο Άρης την προστατεύει. Όσο ο Πάπας έχει συμφέροντα, λόγω εξουσίας, είναι αδύνατο ν αφεθεί η Εστία να μοιράσει γνώση. Η Δήμητρα δεν είναι δυνατό να δράσει ευεργετικά για τους ανθρώπους, γιατί δεν υπάρχει πιθανότητα να ξαναβρεί την κόρη της ζωντανή.

Μεγάλη θεότητα και σύμφωνα με τις Γραφές επικίνδυνη για τους ανθρώπους, είναι η Άρτεμις. Η Θεά αυτή ακολουθεί τα λειτουργικά χαρακτηριστικά του αδερφού της, με τη διαφορά ότι είναι γυναίκα. Η Άρτεμις, όπως κι ο αδερφός της, έχει πάντα τα χαρακτηριστικά της Κόρης του Θεού. Είναι το σύστημα, που ακολουθεί τη γνώση του φωστήρα αδερφού της. Όταν ο αδερφός της δρα ως Θεός του φωτός με κάποιον φωστήρα, η Άρτεμις είναι το σύστημα εκείνο, που στηρίζεται στο συγκεκριμένο φωστήρα. Όταν ο Απόλλωνας γίνεται οριακά Δίας και παίρνει την ισχύ του Ηλίου, η Άρτεμις ακολουθεί και παίρνει χαρακτηριστικά όμοια των μεγάλων Θεαίνων του Ολύμπου. Η Ήρα είναι πιο ισχυρή στα Έπη, γιατί η κατάσταση στον ουρανό είναι ξεκαθαρισμένη. Ο Απόλλωνας είναι υιός και το σύστημα της αδερφής του είναι πάντα κατώτερο απ αυτό της  συζύγου του Δία. Η Άρτεμις έχει τρομερή ισχύ απέναντι στο σύνολο των γυναικών, γιατί ακολουθώντας την πορεία του αδερφού της σε κάθε μεταμόρφωση, εξοντώνει το προηγούμενο κυρίσρχο θηλυκό σύστημα. Όπως ο αδερφός της δρα κι αυτή ως πληγή, γιατί σπέρνει το θάνατο ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς διαχωρισμούς. Τα βέλη της είναι επικίνδυνα, γιατί προστατεύουν πάντα το κυρίαρχο σύστημα  στη Γη. Η Άρτεμις, υπηρετώντας κι αυτή το Σχέδιο, διατηρεί στοιχεία παρθένου. Η παρθενικότητα αυτή είναι απαραίτητη, γιατί, αν γεννήσει υιό η Άρτεμις απειλείται ο αδερφός της. Αν η Άρτεμις γίνει “σάρκα μία” μ  οποιονδήποτε άνθρωπο, είναι υποχρεωμένη ν ακολουθήσει εκείνο το πνεύμα και όχι τον αδερφό της.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς σημαίνει αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει τι ακριβώς είναι η Άρτεμις. Κάθε φορά που εμφανίζεται ο Υιός του Θεού ως φωστήρας, δημιουργεί συνθήκες, που θα Του επιτρέψουν να ξαναγεννηθεί. Εγκαταλείποντας τη Γη, αφήνει πίσω του την εικόνα του Δία κι ένα θηλυκό σύστημα, που ασκεί εξουσίες. Η Άρτεμις αντιπροσωπεύει το θηλυκό σύστημα, που δίνει οργανωμένα στους ανθρώπους την παιδεία, η οποία υποστηρίζει το κυρίαρχο σύστημα. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο γίνει “σάρκα μία” μ έναν άνθρωπο ή Θεό, είναι αδύνατο να μην καταστραφεί η γνώση. Αν συμβεί αυτό, δεν υπάρχει πιθανότητα να ξαναγεννηθεί ο Δίας, επομένως κι ο Υιός του Ανθρώπου. Μετά τον Αλέξανδρο και προ Χριστού, η Άρτεμις ήταν το σύστημα της παιδείας, που στήριζε τα ελληνιστικά βασίλεια. Αν βρισκόταν άνθρωπος, που θα ξεκλείδωνε τη γνώση των Επών, ο Χριστός δε θα μπορούσε να δράσει ως Υιός.

Αναγνώρισαν το Χριστό, επειδή αναγνώρισαν τα κλειδιά που είχε στην κατοχή του. Φεύγοντας ο Χριστός από τη Γη, άφησε κι Αυτός το στίγμα του Δία και το σύστημα παιδείας, που τον ακολουθεί παρέμεινε παρθένο κι άθικτο. Η Άρτεμις ακολουθώντας τον αδερφό της πάντα σκοτώνει την Αριάδνη, όταν αυτή απειλεί το Μυστικό Σχέδιο. Όταν εμφανίστηκε ο Χριστός με την ισχύ του Ηλίου, η Άρτεμις πήρε το σύνολο της ισχύως του αδερφού της κι ως σύστημα οδήγησε τον κόσμο στο απόλυτο σκοτάδι. Η Άρτεμις φέρει πάντα το σκότος κι ελέγχει τους φωστήρες της νύχτας. Το απόλυτο σκοτάδι της νύχτας, έχει εχθρό τη Σελήνη. Ο Αλέξανδρος εγκαταλείποντας τον κόσμο, άφησε  μία πανίσχυρη Σελήνη να φωτίζει τους ανθρώπους. Έλληνες = 34 = Σελήνη = Αριάδνη. Ως βασιλιάς, ήταν ο Θησέας, που σκότωσε το Μινώταυρο με τη βοήθεια της Αριάδνης. Η Αριάδνη είναι επικίνδυνη για τη νύχτα, όταν ξεφεύγει από τον οίκο του λάβρυος. Οίκος του λάβρυος = 70 = Πνευματικά δικαιώματα.

Ο Χριστός όταν γεννήθηκε, οι Έλληνες είχαν τη δυνατότητα να γκρεμίσουν το σύστημα, εφόσον δεν μπορούσε αυτό να τους προσφέρει υπεραξία. Αφήνοντας ο Χριστός τα πνευματικά δικαιώματα πάνω στον Ήλιο, το σύστημα παιδείας που ακολουθεί, εξοντώνει τους Έλληνες, με συνέπεια να εξαφανιστεί η Σελήνη. Θησέας = 39 = Βασιλεύς. Οι βασιλιάδες των ελληνιστικών βασιλείων, άρα και της Ρώμης, ήταν θέμα χρόνου να γίνουν “σάρκα μία” με το θηλυκό σύστημα των Ελλήνων. Ο Διόνυσος όμως προδίδει την Αριάδνη και η Άρτεμις την εξοντώνει. Θεός Διόνυσος = 77 = Υιός του Ανθρώπου. Αν δεν εμφανιζόταν ο Υιός του Ανθρώπου, το σύστημα μέσα σ ελάχιστο χρονικό διάστημα θα κατέρρεε κι οι άνθρωποι θα επέστρεφαν στη γνώση της Αθήνας και στη λογική της πόλης κράτους. Άρτεμις = 36 = Παιδεία = Ουρανός.

Άλλη μεγάλη Θεά είναι η Αφροδίτη. Η Αφροδίτη, όπως ο Απόλλωνας και η Άρτεμις, έχει κι αυτή Ανατολίτικη καταγωγή. Η Αφροδίτη δεν είναι παιδί των κυρίαρχων Θεών, αλλά η γέννηση της οφείλεται σε παλιότερους και νικημένους Θεούς. Η γέννηση της ακολουθεί τη γέννηση των κυρίαρχων Θεών, γιατί, όπως και στην περίπτωση της Αθηνάς, προϋπάρχει, αλλά είναι δυνατό να γίνει ορατή με ανθρώπινη μορφή μόνο μετά τη γέννηση του Δία. Η Αφροδίτη συνδέεται πάντα με τη βασιλεία κι από τη στιγμή που πρέπει πρώτα να γεννηθεί ο Δίας, καθ όλη τη διάρκεια του Σχεδίου  αυτή βρίσκεται στην Ασία, όπου βρίσκεται κι ο Ουρανός. Οι Έλληνες, που είναι ο Κρόνος, θα πρέπει να επιτεθούν στον Ουρανό κι από τον ευνουχισμό του να προκύψει η Αφροδίτη. Όταν ο Αλέξανδρος κι οι Έλληνες επιτέθηκαν στον Ουρανό και το σύστημα της Ασίας, δημιούργησαν ταυτόχρονα και κατακλυσμό. Στην Ασία η γνώση έχει πάντα τη μορφή αίματος και μετά τον Αλέξανδρο το σύστημα αυτής άρχισε να αιμορραγεί.

Το μόνο σύστημα που άντεξε τον κατακλυσμό ήταν το ιουδαϊκό κι αυτό ήταν μέσα στη θάλασσα, που γέννησε την Αφροδίτη. Η πόλη που συγκέντρωσε τη γνώση της Ανατολής, αλλά και της Ελλάδας και διατήρησε τα αρχικά χαρακτηριστικά της, ήταν η Ιερουσαλήμ. Ο Χριστός λέει ότι η Ιερουσαλήμ είναι η πόλις του μεγάλου Βασιλέως και μέσα σ αυτήν την πόλη μπαίνουν τα θεμέλια του χριστιανικού κόσμου. Απ αυτήν την πόλη ξενικά τη δράση του ο διάβολος, αποτέλεσμα της οποίας είναι ο χριστιανικός κόσμος. Διάβολος = Αφροδίτη = 39 = Αίμα αθώον, ενώ, Εωσφόρος = Ιερουσαλήμ = 52. Ήταν απαραίτητο να γεννηθεί πρώτα ο Δίας και τα αδέρφια του, ώστε η Αφροδίτη να δράσει ως Θεά του έρωτα, για να προκύψουν τα παιδιά των Θεών. Αν δεν υπήρχε η θάλασσα, η Ιερουσαλήμ θα παρέμενε μία νεκρή πόλη, που δε θα είχε τη δυνατότητα να επεκτείνει τη δομή της. Θα βασάνιζε τα παιδιά της για ελάχιστο χρόνο, μετά την αλλαγή του τρόπου διασποράς της γνώσης στην Ασία και θα κατέρρεε. Ο Χριστός πήρε τη γνώση της, τη σκόρπισε μέσα στον ελληνικό κόσμο κι έτσι μπόρεσε η Ιερουσαλήμ να μπει στο χώρο των Θεών και να είναι ορατή στο σύνολο του κόσμου, όπου Πατέρας είναι ο Δίας. Αίμα του Ουρανού = 52 = Ιερουσαλήμ.

Η Ιερουσαλήμ μαζί με την Αθήνα και τη Ρώμη είναι οι πόλεις, που διαθέτουν τη γνώση, η οποία οδηγεί στη Θέωση. Οι διαφορές τους κι οι ομοιότητές τους οφείλονται στο ρόλο που παίρνει η κάθε μία, με σκοπό να υπηρετήσει το μυστικό σχέδιο. Η Ρώμη διαθέτει την ισχύ και τη γνώση για να καταλάβει τον κόσμο, ενώ η Ιερουσαλήμ και η Αθήνα ακολουθούν ήρωες, που σε κάποια στιγμή θα θεωθούν. Η Αθηνά είναι πιο ισχυρή από την Αφροδίτη, γιατί η γνώση της είναι δυνατό να καταστρέψει τ οποιοδήποτε σύστημα. Η Ρώμη και η Ιερουσαλήμ είναι ευάλωτες, γιατί δεν μπορούν ν αντέξουν επιθέσεις, που απειλούν τις εξουσίες τους. Η Αθήνα όπως και η Ιερουσαλήμ, έχουν τη δυνατότητα να δώσουν στον άνθρωπο τη Θέωση, με διαφορετικό όμως τρόπο. Η Αθήνα αυτό το κάνει μέσω της Σοφίας, ενώ  η Αφροδίτη μέσω του έρωτα. Θεός = Άμωμος = Έρως = Σοφία = 28. Η Αθήνα μοιράζει φιλοσοφία και μετατρέπει τους ανθρώπους σε παρθένους, ενώ η Αφροδίτη δίνει στο Αρνίον τον έρωτα της ωραιότερης γυναίκας. Όπως βλέπει ο αναγνώστης, η Αφροδίτη δρα με τέτοιον τρόπο, ώστε χωρίς δωρεά γνώσης να παραδίδει στον άντρα τη σάρκα της γυναίκας.

Ο Χριστός δεν πήρε τη γνώση από την Ιερουσαλήμ, αλλά πήρε τον έρωτα. Η γνώση Του έχει μυστηριώδη καταγωγή, αλλά αυτό που πήρε ήταν υπόσχεση του έρωτα. Οι Ιουδαίοι δεν μπορούν ν αντιληφθούν από που προέρχεται η γνώση Του, όπως δεν μπορούν ν αντιληφθούν τα σχετικά με το γάμο και με τη “σάρκα μία”. Ο Χριστός στο Λόγο Του, αναφέρεται μόνο σ Ιουδαίους κι Έλληνες κι αυτό έχει σχέση με τις δύο αυτές πόλεις, εξαιτίας της δυνατότητάς τους να δώσουν τη Θέωση. Από την ανάλυση του Σχεδίου κι από τη γνώση της ιστορίας εμείς γνωρίζουμε μόνο δύο ανθρώπους, που πήραν τη δυνατότητα να θεωθούν κι είναι ο Αλέξανδρος κι ο Ιησούς. Ο πρώτος αποτελεί έκφραση των Ελλήνων κι ο δεύτερος έκφραση των Ιουδαίων. Έλληνες = Αχιλλεύς = 34, ενώ, Χριστός = Ιουδαίοι = 46. Όμως η Θέωσή τους τούς οδηγεί στο θάνατο κι αυτό συνέβη στην ηλικία των 33 ετών. Αχιλλέας = 33.

Αν ο Αχιλλέας ήταν παιδί, που πήρε τη Θέωση από την Αθήνα, ο Χριστός ποιος ήταν; Η Αφροδίτη ήταν η Θεά του έρωτα και μέσω αυτού έδινε τη Θέωση, αλλά ταλαιπωρούσε ταυτόχρονα Θεούς κι ανθρώπους. Ο γάμος της με τον Ήφαιστο ήταν ένας γάμος, στον οποίο υπήρχαν τα στοιχεία της μοιχείας και της πορνείας. Η Αφροδίτη ως Θεά απατούσε τον Ήφαιστο συστηματικά με τον Άρη κι αυτό γινόταν ανά τους αιώνες κι είναι ορατό και στις μέρες μας. Ως θηλυκό ον, η Αφροδίτη ερωτεύτηκε μόνον έναν άντρα κι αυτός ήταν ο πανέμορφος Άδωνις. Μέσω του Άδωνι, η Θεά συνδέεται με τον κάτω κόσμο και την Περσεφόνη. Η Ιερουσαλήμ έδωσε τη Θέωση, δηλαδή τον έρωτά της μόνο στο Χριστό κι αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός πρέπει να συνδέεται με τον όμορφο Άδωνι. Άδωνις = 33 = Εμμανουήλ. Ο Αχιλλέας είναι ο άνθρωπος, που γνώρισε τη Θέωση και τη δόξα μέσα από τη Σοφία κι έγινε ο ανίκητος πολεμιστής. Ο Άδωνις είναι το αντίπαλον δέος, που γεννιέται στο χώρο της Ασίας, εξαιτίας της εύνοιας της Αφροδίτης.

Αν ο αναγνώστης δει τι ακριβώς υπόσχεται η κάθε Θεά στον Πάρη, θα καταλάβει τι σημαίνουν όλες αυτές οι διαφορές. Ο Χριστός ήταν το πιο όμορφο πλάσμα, που γεννήθηκε πάνω στη Γη κι είναι ο νέος, ο οποίος πήρε από το Θεό το πλεονέκτημα να παραμένει ζωντανός, ακόμα και στον κάτω κόσμο. Ο Θεός Διόνυσος που είναι ο Θεός-άνθρωπος, που γεννήθηκε και θα ξαναγεννηθεί, συνδέεται με την Αφροδίτη και τον Άδωνι ως εξής: ο Χριστός θυσιάστηκε νεότατος κι ήταν εκείνη τη στιγμή ο πανέμορφος Άδωνις. Ήταν το βρέφος, που αντίκρισε με δέος ο κόσμος και χάθηκε. Συνολικά όμως αυτό το βρέφος δρα ως αθάνατος κι ως Θεός κι είναι ο Υιός του Ανθρώπου. Η Αφροδίτη γονιμοποιήθηκε από το Διόνυσο και υιός αυτής της σχέσης ήταν ο Πρίαπος, που είναι οι Απόστολοι. Το αίμα τ Ουρανού, που είναι η κλειδωμένη γνώση του Μωυσή και στηρίζει τη δομή της Ιερουσαλήμ με το σπέρμα του Διονύσου, γέννησε τους Αποστόλους. Το αίμα γεννά πάντα αίμα και η Θέωση του ανθρώπου μέσω αυτού είναι αδύνατη. Σπέρμα του Διόνυσου = Υπερίωνας Ήλιος = 84 = Ποταμός ύδατος ζωής = Υιός της παρθένου = Μυστικός Δείπνος = Θνητός άνθρωπος.

Όταν ο Χριστός μοιράζει άρτο και οίνο στους μαθητές, χωρίς να εξηγεί τι ακριβώς σημαίνουν τα δικαιώματα, γονιμοποιεί την Αφροδίτη και γεννιέται ο Πρίαπος. Ο Χριστός βαδίζει προς τη Θυσία και μέσω αυτής της ενέργειας, από αθάνατος άνθρωπος δέχεται για τη Σωτηρία των ανθρώπων  να γίνει θνητός. Ενώ έχει τη δυνατότητα να δράσει ως αθάνατος άνθρωπος, δρα ως θνητός κι αυτό ακολουθεί μία σταδιακή κορύφωση. Σπέρμα του Ηφαίστου = Μήλον της Έριδος = Αθάνατος άνθρωπος = 80 = Βασιλεία των Ουρανών, Σπέρμα του Διονύσου = Θνητός άνθρωπος = 84, Σπέρμα του Διός = Πνευματικά δικαιώματα = Δεύτερος Θάνατος = 70, και, Νεκρός άνθρωπος = 82 = Αίμα νεκρού ανθρώπου = Συντέλεια του αιώνος = Ηλί ηλί λαμά σαβαχθανί.

Τελευταίον απ όλους τους  Θεούς αφήσαμε τον Ερμή, γιατί αυτός συνδέει το θεϊκό στοιχείο με τ ανθρώπινο. Είναι ο Θεός, που έχει τη δυνατότητα να κινείται μέσα στο χώρο και το χρόνο και να ενημερώνει θνητούς κι αθανάτους, σ  ό,τι αφορά την υπέρτατη θεϊκή βούληση. Είναι Θεός, που κινείται σ όλους τους χώρους κι έχει την άνεση να γνωρίζει τα συμβαίνοντα στον κάτω κόσμο. Η δύναμη και το πλεονέκτημά του βρίσκονται στο γεγονός ότι μεταφέρει εντολές. Ως Θεός με δική του βούληση, δεν έχει σε καμία περίπτωση τη δύναμη των μεγάλων Θεών. Ο Ερμής δεν μπορεί να δράσει όμοια με τους Θεούς της Τριάδας και τον Απόλλωνα και ν απειλήσει το Μυστικό Σχέδιο. Κινείται πάντα μέσα στον κόσμο, που άλλοι δημιούργησαν κι άλλοι εξουσιάζουν. Το χάρισμά του και η δόξα του βρίσκονται στο γεγονός ότι είναι αυτός, που δίνει την κατάλληλη γνώση στον άνθρωπο κι αυτό σημαίνει ότι η γνώση που έχει ο Ερμής στην κατοχή του, κάποια συγκεκριμένη στιγμή είναι η γνώση του Μεσσία, επομένως αυτού, που θα εμφανιστεί ως Δίας. Ο Ερμής μεταφέροντας γνώση από τον ουρανό στους ανθρώπους, προστατεύει και βοηθά στην εξέλιξη του Σχεδίου.

Οι άνθρωποι που θεμελίωσαν τον παγκόσμιο πολιτισμό, μ αυτόν ήρθαν σε επαφή κι εξαιτίας της γνώσης του πήραν τα χαρακτηριστικά τους. Ο Αλέξανδρος, ο Ιησούς ή ο Μωάμεθ κι οι διάδοχοι τους, το σύνολο της γνώσης που πήραν από τον ουρανό, τ  οφείλουν στον Ερμή. Ερμής = Αρνίον = Γαβριήλ =  32. Είναι ο μόνος Θεός του ελληνικού κόσμου, που έχει χαρακτηριστικά, είτε λειτουργικά είτε εμφανισιακά, όμοια μ αυτά των αγγέλων του ιουδαϊσμού. Μεταφέρει πάντα τη θεία βούληση κι όταν η γνώση αυτή παίρνει οριακό χαρακτήρα, κλείνει ο κύκλος και ξαναγεννιούνται οι Θεοί. Αυτοί είναι οι κυρίαρχοι Θεοί των Ομηρικών Επών, συνεπώς ο Ουρανός των Ελλήνων. Απ αυτόν τον ουρανό αρχίζει και γεννιέται ο κόσμος, όπου πατέρας Θεών κι ανθρώπων είναι ο Θεός-Κύριος, ο μοναδικός με την ανθρώπινη μορφή, που ταυτίζεται με τον Υιό.

Τα Ομηρικά Έπη ως προφητεία είναι τρομερά σύνθετα σ ό,τι αφορά την ανάλυσή τους. Είναι μία προφητεία κλειστή και τέλεια.. η επανάληψη των γεγονότων την κάνει το τελειότερο όργανο, που είναι δυνατό να επινοηθεί. Ενώ υπάρχει ως προφητεία, δεν αποκαλύπτει τίποτε κι επειδή υπάρχει ως γνώση, δημιουργεί συγκεκριμένο τύπο ανθρώπων, που είναι απαραίτητος για την εξέλιξή της. Οι Έλληνες αιώνες τώρα, όχι μόνο δεν εκμεταλλεύτηκαν την αλήθεια της, ώστε ν αποφύγουν τη θυσία, αλλά εξαιτίας της παιδείας των Επών, οι ίδιοι δημιουργούνται κι ακολουθούν τη μοίρα τους. Τα Ομηρικά Έπη είναι γραμμένα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως η Αποκάλυψη, συνεπώς για να γίνουν αντιληπτά, θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα ίδια κλειδιά, σ ό,τι αφορά τα ονόματα των ηρώων. Η θεϊκή ευφυΐα μέσω των Επών γεννά Έλληνες, όπως μέσω της Αποκάλυψης μακάριους. Τα Έπη είναι δύο έργα, που περιγράφουν δύο διαφορετικές καταστάσεις. Από τη στιγμή που εμείς τα θεωρούμε προφητεία, αυτό σημαίνει ότι για να ολοκληρωθεί το Μυστικό Σχέδιο, είναι απαραίτητο να ολοκληρωθεί και η Οδύσσεια.

Το Μυστικό Σχέδιο δεν έχει ως στόχο μόνον την κατάκτηση της Τροίας, αλλά και η επιστροφή του Οδυσσέα. Είναι απαραίτητο να κατακτηθεί η Τροία, αλλά και να γυρίσει ο Οδυσσέας στον οίκο του. Αν δεν υπήρχε η Τροία, θα έφευγε ο Οδυσσέας από το παλάτι του; Αν δεν έφευγε, θα υπήρχαν οι μνηστήρες; Απ αυτούς τους απλούς συλλογισμούς ο αναγνώστης μπορεί ν  αρχίσει να υποπτεύεται ότι, αν το Μυστικό Σχέδιο απαιτεί να υπάρξουν μνηστήρες η θεϊκή ευφυΐα θα πρέπει να τους δημιουργήσει. Ποιος θα τολμούσε μέσα στην Ιθάκη να διεκδικεί το ταίρι του λαμπρού Οδυσσέα; Ο ισόπαλος του Δία σε γνώση, δεν αφήνει περιθώρια ούτε στην πιο προχωρημένη φαντασία.

Back to content | Back to main menu