Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Όταν αναλύαμε το Μυστικό Σχέδιο του Θεού, αναφέραμε ότι ο Υιός Του έχει δύο ιδιότητες: είναι Βασιλεύς και Κύριος. Η Λύτρωση των ανθρώπων είναι δυνατό να έρθει, μόνον όταν ο Κύριος, που έχει την εξουσία, μοιράσει στους ανθρώπους, ό,τι είναι απαραίτητο γι  αυτούς. Η διαφορά βασιλείου και οίκου είναι τρομερά μεγάλη, σ ό,τι αφορά τις ανάγκες δόμησης. Το βασίλειο δημιουργείται μέσω της δωρεάς γνώσης, ενώ ο οίκος απαιτεί θυσία και κόπο.

Αν προσπαθήσει κάποιος να τοποθετήσει τα Έπη μέσα στο χρόνο, τότε θα δει ότι εξελίσσονται σε χρόνο πιο πρόσφατο από τον αποκλεισμό του ανθρώπου από τον Παράδεισο. Ο άνθρωπος έχει διαπράξει το αμάρτημα και η κοινωνία είναι καθαρά πατριαρχική. Οι Έλληνες δηλαδή είχαν γνώση της οποίας το σημείο εκκίνησης δεν ταυτιζόταν χρονικά με το σημείο εκκίνησης των γνώσεων των λαών της Ασίας, συνεπώς και των Ιουδαίων. Οι Έλληνες δε γνώρισαν ποτέ τον Κύριο, που απέβαλε τον άνθρωπο από τον Παράδεισο. Οι Έλληνες γεννήθηκαν μέσα στον κόσμο της πατριαρχίας και η γνώση τους είναι δωρεά, η οποία αλλάζει τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, που ήδη έχει αποβληθεί. Οι λαοί της Ασίας αποβλήθηκαν λόγω της γνώσης του διαβόλου κι εξαιτίας τους, αποβλήθηκε το σύνολο των ανθρώπων του πλανήτη. Απ αυτό το σύνολο λοιπόν, προέρχονται οι Έλληνες κι εξαιτίας αυτής της διαφοράς, δεν έχουν το φόβο, που διακρίνει τους Ασιάτες απέναντι στο Θεό. Η βασιλεία γεννιέται πάντα μέσω της δωρεάς κι αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που οι ήρωες των Επών έχουν επαφή με το θείο, είναι φυσικό να είναι οι ίδιοι βασιλιάδες.

Είναι τόσο εκπληκτικά γραμμένα τα Έπη, ώστε περιγράφοντας την αλήθεια, δημιουργούν όλες εκείνες τις εντυπώσεις, που είναι δυνατό να οδηγήσουν στην επιθυμητή κι ελεγχόμενη παρεξήγηση. Όπως στην περίπτωση  των Θεών, στην οποία παρουσιάζεται μία φαινομενικά εκφυλισμένη κατάσταση, έτσι και  στην περίπτωση των ηρώων παρουσιάζονται άσχημα φαινόμενα. Οι βασιλιάδες παρουσιάζονται στα Έπη όμορφοι, γενναίοι, σοφοί, πράγμα που εκ πρώτης όψεως τρομάζει έναν άνθρωπο, ο οποίος γεννιέται μέσα στην αθλιότητα της πατριαρχικής κοινωνίας.

Πώς είναι δυνατόν ο Θεός να προικίζει τους ήρωες μ όλα αυτά τα τέλεια χαρακτηριστικά και να κάνει τον απλό άνθρωπο να φαντάζει σαν ένας φτωχός συγγενής; Ένας άνθρωπος της σύγχρονης εποχής, θα καταδίκαζε τα Έπη ως έργα, που ωθούν προς το ρατσισμό με την πρώτη ανάγνωση. Ήταν ρατσιστής ο Μενέλαος; Πώς διακρίνει την υψηλή καταγωγή του Τηλέμαχου με την πρώτη ματιά; Μήπως τα ρούχα κάνουν τον άνθρωπο ή το χρώμα της σάρκας του; Όλοι είμαστε παιδιά του Ίδιου Θεού κι από τη συμπεριφορά αλλά και το λόγο του Μενελάου θα ήταν δυνατό να προσβληθούμε. Αν ζούσαν οι ήρωες σήμερα, πώς θα ήταν ο Τηλέμαχος και πώς θα τον διέκρινε ο Μενέλαος; Μήπως θα ήταν λευκός και θα οδηγούσε Ferrari; Ο φτωχός δεν είναι θεογέννητος; Το παιδί από την Αφρική γεννήθηκε για να υπηρετεί το θεογέννητο Μενέλαο; Αν συμβαίνει αυτό, δεν είναι άδικος ο Θεός; Δεν είναι τρισκατάρατος ο Μενέλαος, που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά; Όλα αυτά ως σκέψεις είναι προϊόντα παρεξήγησης κι αυτό είναι επιθυμητό. Οι άνθρωποι παρεξηγούν, γιατί δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς περιγράφουν τα Έπη κι εξαιτίας αυτής της παρεξήγησης εξελίσσεται το Σχέδιο και παραμένει η προφητεία.

Η κύρια παρεξήγηση ξεκινά από το γεγονός ότι η πατριαρχική κοινωνία είναι οριακά άδικη και σκληρή και μέσα σ αυτήν υπάρχουν ευνοημένοι κι αδικημένοι. Η φτώχεια και η ανέχεια σακατεύουν το θεϊκό κορμί του ανθρώπου κι αιώνες τώρα, οι άνθρωποι εμφανίζουν εξωτερικά χαρακτηριστικά, που δεν έχουν σχέση με τη δημιουργία. Το ανθρώπινο κορμί είναι ένα, είτε αρσενικό είτε θηλυκό. Εξαιτίας της φτώχειας και της εκμετάλλευσης, αυτό το δεδομένο αλλάζει και τα κορμιά γίνονται εκατομμύρια. Εξαιτίας αυτής της ιδιαιτερότητας, αλλά και των όσων είναι γραμμένα στα Έπη, δημιουργείται παρεξήγηση, που έχει τις εξής συνέπειες: το σύστημα διατηρεί τα Έπη ως γνώση και δεν τα καταστρέφει, εφόσον όλοι οι άθλιοι, που ασκούν εξουσίες φέρονται ως διάδοχοι των ηρώων. Εξαιτίας της κλοπής, καταφέρνουν να διατηρούν σωματικά χαρακτηριστικά ανώτερα των φτωχών και η εικόνα τους έχει περισσότερες ομοιότητες μ αυτές των ηρώων.

Το πριγκιπόπουλο είναι πάντα ψηλό, όμορφο κι επιβλητικό, γιατί μεγαλώνει χωρίς στερήσεις, όπως πρέπει να μεγαλώνει ο άνθρωπος. Το φτωχό παιδί, που δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ και στερείται ακόμα και το φαγητό, είναι αδύνατο να μη σακατευτεί. Ακόμα κι αν η φύση το έχει προικίσει ιδιαίτερα, η καταπόνηση επιταχύνει το γήρας. Εξαιτίας όλων αυτών, το σύστημα δεν εξαφανίζει τα Έπη κι αγνοεί ότι μέσω αυτών, είναι δυνατό να γεννηθεί άνθρωπος, ο οποίος θα στείλει στο διάολο όλα εκείνα τα σκουπίδια που νομίζουν ότι είναι γαλαζοαίματοι εξαιτίας του Θεού.

Αν όμως αυτά όλα που είναι προφανή, είναι παρεξήγηση, τι περιγράφουν τα Έπη; Πώς αυτά που αναφέρονται μέσα στα Έπη είναι αληθινά και δεν υπάρχει αδικία; Τα Έπη στην πραγματικότητα περιγράφουν λαούς και τύπους  ανθρώπων, που προέκυψαν λόγω δωρεάς γνώσης. Όλες αυτές οι ομάδες ανθρώπων ή τα θηλυκά συστήματα, περιγράφονται ως βασιλιάδες ή γυναίκες, γιατί ο Θεός φρόντισε όλα αυτά τα σύνολα να δρούν με τρόπο ανάλογο με τον ανθρώπινο. Όταν υπάρχει αυτή η λειτουργική ομοιώτητα είναι εύκολη η περιγραφή της δραστηριότητας τους με τον τρόπο που χρησιμοποιήται στα έπη. Δίνεται γνώση σε άνθρωπο κι αυτός γίνεται βασιλιάς. Οι λαοί που τον ακολουθούν, εξαιτίας της ίδιας δωρεάς, παίρνουν κοινά χαρακτηριστικά μ αυτόν, αλλά αναπτύσσουν και κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους. Στα Έπη δηλαδή, ο βασιλιάς είναι ο άνθρωπος, που πήρε τη γνώση, ακολουθεί το Σχέδιο και κορμί του είναι το σύστημα του λαού του. Αν, για παράδειγμα, ο Αχιλλέας ήταν ο Αλέξανδρος, κορμί του Αχιλλέα δεν ήταν το κορμί του Μακεδόνα Βασιλέα, αλλά το σύνολο των ανθρώπων, που δρούσαν με τον ίδιο τρόπο μ αυτόν. Ο Βασιλεύς είναι εκείνος, που εξαιτίας μίας συγκεκριμένης γνώσης, δρα μ ένα συγκεκριμένο τρόπο, παρασύροντας στα ίδια δεδομένα κι άλλους ανθρώπους. Ο Θεός δημιουργεί τα δεδομένα για να γεννηθεί ο βασιλιάς κι ο βασιλιάς τα επεκτείνει μέσα στην κοινωνία.

Ο Μενέλαος αναγνωρίζει την καταγωγή του Τηλέμαχου, γιατί η δομή και η μορφή ενός αρσενικού συστήματος εξαρτάται από την πηγή της γνώσης. Όποιος έχει πάρει γνώση από το Δία, έχει συγκεκριμένη μορφή και παράστημα. Ο Χριστός ήταν ένας φτωχός Ιουδαίος και η γνώση του ήταν μία, ανάμεσα σ  εκατομμύρια άλλες. Δε χάθηκε όμως ο Χριστός κι αναγνωρίστηκε. Αυτοί που έπρεπε, αντιλήφθηκαν την καταγωγή του Χριστού από τη γνώση του. Ο Χριστός είχε τέλεια γνώση κι ήταν αυτή του Πατέρα Του. Ο Χριστός ως πρόσωπο, έδρασε ποικιλόμορφα. Έδρασε ως Ιησούς, ως Χριστός, ως Εμμανουήλ. Αυτό που προκύπτει, είναι αυτό, που εξηγεί στο Λόγο Του. Όποιος λειτουργεί όμοια μ Αυτόν ταυτίζεται μ Αυτόν. Υπάρχουν άνθρωποι όμως, που λειτουργούν όμοια με τον Ιησού, και όχι με το Χριστό. Αυτά τα υποσύνολα είναι κορμιά βασιλέων θεογέννητων, γιατί η γνώση, που τα δημιουργεί, είναι αναγνωρίσιμη. Άρα στα Έπη εμείς θ αναζητήσουμε τους  θεογέννητους βασιλιάδες, που κατάγονται από το Δία, μέσω συγκεκριμένης γνώσης. Αν ο Χριστός κατά τη Θέωση Του έγινε ο Δίας των Επών, πρέπει να υπάρχουν βασιλιάδες, μ  αριθμό ίδιο μ αυτόν του Ιησού ή του Χριστού. Αυτοί που γεννήθηκαν εξαιτίας της γνώσης του Χριστού, θα πρέπει ν  αγωνίζονται μέσα στα Έπη.

Πριν δούμε τους ήρωες, χρήσιμο θα ήταν να δούμε τα δεδομένα που έχουμε. Ο Θεός είναι Ένας, επομένως η γνώση επίσης μία. Όταν δίνεται γνώση από το Θεό, προκαλούνται ορισμένα φαινόμενα, που είναι δυνατό να ελεγχθούν μόνον από τον Ίδιο. Αυτό που πρέπει κατ αρχήν ν αντιληφθούμε, είναι ο τρόπος με τον οποίο, μία γνώση δημιουργεί πολλά και διαφορετικά φαινόμενα. Αν δηλαδή θεωρήσουμε αξιωματικά ότι ο Θεός δε λέει ψέματα, θα πρέπει να δούμε πώς αυτή η αλήθεια γεννά πολλαπλά φαινόμενα. Πώς είναι δυνατό, με κοινή γνώση, να έχουμε ήρωες, που αγγίζουν τα όρια προς κάθε κατεύθυνση; Για να το διαπιστώσει κάποιος αυτό, δεν έχει παρά να παρατηρήσει τη σύγχρονη χριστιανική κοινωνία. Ο Χριστός είπε την αλήθεια κι εξαιτίας αυτής γεννήθηκε ο χριστιανισμός. Είναι όλοι οι χριστιανοί ίδιοι μεταξύ τους; Μέσα στην ίδια κοινωνία συνυπάρχουν ανθρωπόμορφα κτήνη, αλλά και Θεοί όμοιοι του Χριστού. Όλοι πιστεύουν στην ίδια αλήθεια, αλλά δρουν σύμφωνα με την προσωπική τους φιλοσοφία. Υπάρχουν χριστιανοί, που σκοτώνουν για το χριστιανισμό και χριστιανοί, που θυσιάζονται για τους ανθρώπους.

Αυτό που συνέβη κατά την εξέλιξη του Σχεδίου και πρέπει να θεωρήται δεδομένο είναι ότι ο Θεός δε λέει ψέματα, ούτε παγιδεύει τους ανθρώπους. Δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους, ώστε σ άλλους να δίνει τη δόξα του Αχιλλέα και σ άλλους τη γελοιότητα του Θερσίτη. Ο Θεός δίνει γνώση κι αυτή η γνώση αλλάζει τα δεδομένα, μέσα στα οποία γεννιέται ο άνθρωπος. Από τη στιγμή που πήρε τον καρπό της γνώσης ο Αδάμ, κυρίαρχος είναι ο διάβολος, κι ο άνθρωπος μπαίνει στον κάτω κόσμο. Κάθε φορά που δίνεται γνώση, επομένως υπάρχει ευεργεσία, αλλάζει η μορφή της κοινωνίας.

Από την κοινωνία της Βαβυλώνας, όπου κυριαρχούσε η μοιχεία και η πορνεία, προέκυψε η ιουδαϊκή. Το “ου μοιχεύσεις” ήταν αρκετό, για να την αλλάξει. Ακολουθώντας τα Έπη, έδωσαν στον άνθρωπο γνώση για τον έρωτα και καρπός αυτής της γνώσης ήταν η δημοκρατία. Ο Θεός δίνει γνώση, πάντα ανώτερη της υπάρχουσας. Ο Βαβυλώνιος που θα ρωτούσε το Θεό τι πρέπει να κάνει, θα έπαιρνε το “ου μοιχεύσεις”. Ο Ιουδαίος που δε θα κατανοούσε το “ου  μοιχεύσεις”, θα έπαιρνε τη γνώση του έρωτα. Όλα αυτά όμως συμβαίνουν σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη και σε διαφορετικό χρόνο. Ο Θεός δίνει πάντα αυτό, που πρέπει, εκεί που πρέπει. Εξαιτίας των ανθρώπων όμως, η γνώση αυτή γίνεται όργανο εξουσίας και χάνει το κυριότερο πλεονέκτημά της, που είναι η επικαιρότητα. Οι άθλιοι πρεσβύτεροι της πατριαρχικής κοινωνίας την κάνουν παράδοση.  Από τη Βαβυλώνα με το “ου μοιχεύσεις”, πήγαμε στην ιουδαϊκή κοινωνία. Από τον εκφυλισμό της πρώτης, πήγαμε σε μία μορφή κοινωνίας, όπου η οικογένεια είναι ο ισχυρότερος θεσμός. Ο Θεός έδωσε γνώση κι απ αυτήν τη γνώση προέκυψε κάτι, που είναι θετικότερο.

Η οικογένεια είναι το παν στη ζωή του ανθρώπου. Το έγκλημα όμως για τους ανθρώπους είναι ότι οι άθλιοι δημιουργούν παράδοση και δεν αναλύουν τη γνώση, που έτσι κι αλλιώς παρήγαγε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Για ν ασκήσουν εξουσίες, δεν αναλύουν το “ου μοιχεύσεις” και δε ζητούν γνώση από Το Θεό Δεν μπορούν ν αντιληφθούν ότι η νέα γνώση θα αφορά τα νέα δεδομένα και όχι τα παλιά. Σκέπτονται ότι, αν αναλύσουν το “ου μοιχεύσεις” και καταλήξουν στον έρωτα, η κοινωνία θα ξεκινήσει πάλι από την αρχή, πράγμα που είναι λάθος. Αγνοούν ότι ο άνθρωπος, όταν γεννιέται επηρεάζεται από το περιβάλλον, μέσα στο οποίο γεννιέται. Αγνοούν ότι τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σε μία οργανωμένη οικογένεια, αγαπούν την οικογένεια. Αγνοούν ότι αυτά τα παιδιά με τη γνώση του έρωτα, θα στήσουν οικογένεια και δε θα πάνε στην κοινωνία τύπου Βαβυλώνας. Όταν εμφανίστηκε ο Χριστός, ήταν η κατάλληλη ώρα να μιλήσει κάποιος για τον έρωτα. Οι άνθρωποι γνώριζαν τα καλά της οργανωμένης κοινωνίας και της οικογένειας κι έπρεπε μόνο να νικήσουν τη μοιχεία, που τους βασάνιζε. Οι άθλιοι όμως, εξαιτίας της παράδοσης, Τον σταύρωσαν και παρέμειναν στο χρόνο, προ της νέας δωρεάς.

Όλα αυτά τ αναφέρουμε για να γίνει αντιληπτό ότι εξαιτίας της παράδοσης, η παλιά γνώση μεταφέρεται μέσα στο χρόνο, ανεξάρτητα από το αν έχει ξεπεραστεί. Μετά την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων και τη δόμηση ενός χώρου με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, εξαιτίας των αθλίων και της εξουσίας, χρησιμοποιούνται όλες οι γνώσεις. Οι λαοί αφήνονται να διατηρούν τις παραδόσεις τους εκ του πονηρού. Παράδοση δεν είναι ένας λαϊκός χορός τον οποίο ο άνθρωπος καλό είναι να θυμάται. Παράδοση είναι οι αντιλήψεις ενός λαού πάνω σε λεπτά θέματα, που ωφελούν ή βλάπτουν την εξουσία. Εντελώς “τυχαία”, όλες οι παραδόσεις όλων των λαών ευνοούν το γάμο και την πολυτεκνία. Το σύστημα ταυτίζει την παράδοση μ ορισμένα στοιχεία που αγαπά ο άνθρωπος κι οποιαδήποτε επίθεση εναντίον στοιχείων, που ευνοούν την εξουσία, θεωρείται επίθεση γενική. Μιλά ο φιλόσοφος για το γάμο κι οι άθλιοι εκ του πονηρού αναφέρονται στο σύνολο των ηθών κι εθίμων. Ο γάμος κρύβεται πίσω από μία λαϊκή φορεσιά ή ένα λαϊκό χώρο.

Ο κόσμος των Επών είναι ο κόσμος που γεννιέται μετά τη γέννηση των κοσμοκρατόρων, και άρα του Δία. Ο Χριστός είναι ο Δίας του χριστιανικού κόσμου κι ο άνθρωπος που γεννιέται μέσα σ αυτόν, συμμετέχει  στα Έπη. Εξαιτίας των παραδόσεων, μέσα στο χριστιανικό κόσμο υπάρχουν άπειρες γνώσεις. Γνώσεις παλιές και καινούριες. Γνώσεις αήττητες και νικημένες. Υπάρχουν άνθρωποι,  που, εξαιτίας της παράδοσης, γεννιούνται στη Βαβυλώνα κι άνθρωποι, που γεννιούνται στην Αθήνα. Όλες αυτές οι γνώσεις που στηρίζουν αυτά τα υποσυστήματα είναι γυναίκες που γεννούν διαρκώς ανθρώπους, οι οποίοι συνθέτουν κορμία ηρώων. Ανάμεσα σ  αυτές υπάρχει η τέλεια γνώση, η γνώση του Χριστού, κι όποιος ευθυγραμμίζεται μ  αυτή, γεννιέται Άνωθεν. Ο κάθε χριστιανός κι ειδικά σήμερα, που η επικοινωνία είναι εύκολη υπόθεση, έχει τη δυνατότητα ν  ακολουθήσει, όποια γνώση θέλει. Μπορεί να υπερασπιστεί την παράδοση του λαού του, μπορεί και όχι. Ο χριστιανός μπορεί σήμερα ν αποφασίσει αν θα γίνει ο Θερσίτης, ή  ο Αχιλλέας ή ο Αγαμέμνονας.

Ο Θεός μέσω της δωρεάς δημιούργησε βασιλιάδες και λαούς, που έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ο Γερμανός θα γίνει κύτταρο διαφορετικού ήρωα, αν ακολουθήσει τη γνώση της Αθήνας ή της Ιερουσαλήμ. Το ίδιο συμβαίνει με το σύνολο των ανθρώπων των λαών του χριστιανισμού. Ο Θεός έδωσε γνώση τέλεια στο χρόνο που έπρεπε, αλλά η παράδοση δημιουργεί εκείνα τα δεδομένα, που παγιδεύουν τους ανθρώπους. Εξαιτίας της υποκρισίας της εξουσίας, μέσα στην ίδια κοινωνία, άλλοι γεννιούνται και πεθαίνουν ως Ιουδαίοι κι άλλοι ως εκλεκτοί. Το σύστημα θέλει πάντα τους φτωχούς μοιχούς, φοβισμένους κι έτοιμους να συνθέσουν όχλους.

Οι ήρωες των Επών, γι αυτόν το λόγο, δεν είναι όλοι της ίδιας ηλικίας κι οι κορυφαίοι απ αυτούς έχουν ισχυρή φιλία με συνομήλικο. Ο Οδυσσέας δεν είναι συνομήλικος με το Νέστορα ή με τον Αχιλλέα. Σ ό,τι αφορά τη φιλία, αυτό είναι απαραίτητη προϋπόθεση, γιατί οι ήρωες με τη γνώση θυσιάζονται με τις καλύτερες προθέσεις αθήνοντας τη γνώση τους σε συγχρόνους τους. Ο Χριστός είπε ότι όποιος έχει γνώση όμοια μ Αυτόν, ταυτίζεται μ Αυτόν και ότι ο φίλος θυσιάζεται για το φίλο. Οι άνθρωποι, που αγάπησαν τον ήρωα, που θυσιάζεται κι ακολουθούν την ίδια πορεία μ αυτόν, είναι φίλοι του. Ο Πάτροκλος δε γεννήθηκε από το Θεό με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά αλλ  αγάπησε τον Αχιλλέα, κι ενεργεί ως φίλος. Έχει προσωπική φιλοσοφία και η διαφορά του με το θεογέννητο ήρωα, είναι η γνώση, επομένως τα όπλα. Επειδή ο Πάτροκλος είναι φίλος, ζητά τα όπλα του Αχιλλέα κι ο Αχιλλέας, επειδή είναι φίλος του, τα δίνει.

Βλέπουμε ότι ο Θεός γεννά τους χαρακτήρες κι αυτό σημαίνει ότι τούς δίνει συγκεκριμένα γνωρίσματα, όπως η ομορφιά, το παράστημα, αλλά και τα όπλα. Αυτοί οι χαρακτήρες έχουν φίλους κι αυτό περιπλέκει τα δεδομένα. Ο Χριστός ήταν Υιός του Θεού και κέρδισε άπειρη δόξα. Ο άνθρωπος, που αντλεί γνώση από το Χριστό, μπορεί ν κερδίσει τη Θέωση, η οποία είναι ανώτερη της δόξας. Αν όμως ο άνθρωπος επιλέξει ν αγωνιστεί με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια όπλα, ακολουθεί την ίδια μ Αυτόν πορεία. Δοξάζεται, αλλά λόγω του Σχεδίου δεν αποφεύγει τη θυσία. Αυτός είναι κι ο λόγος, για τον οποίο οι δυο κορυφαίοι ήρωες ο Αχιλλέας κι ο Οδυσσέας έχουν ισχυρές φιλίες με συγκεκριμένα πρόσωπα.

Το Σχέδιο ευνοεί την ανάπτυξη φιλίας, ώστε ο απλός ο άνθρωπος, που αναζητά τη δόξα, να έχει αυτήν τη δυνατότητα. Δε χρειάζεται απαραίτητα ο άνθρωπος να είναι μέλος ενός συγκεκριμένου λαού ή συστήματος, ώστε να πάρει δόξα, αγωνιζόμενος με τα όπλα των ηρώων. Αρκεί σαν φίλος να τα ζητήσει. Ο Μεξικανός σεβόμενος τις παραδόσεις του λαού του, μπορεί ν αγωνιστεί με τα όπλα του Αχιλλέα, που είναι η φιλοσοφία της Αθήνας και να κερδίσει δόξα. Λέμε να δανειστεί και δεν τον ταυτίζουμε με τον Αχιλλέα, γιατί ξεκινάμε με δεδομένο ότι σέβεται τις παραδόσεις του λαού του. Αν τις απορρίψει κι ακολουθήσει την ελληνική παιδεία, δεν είναι πια ο Πάτροκλος, αλλά ο Αχιλλέας.

Απ όλα αυτά είναι προφανές ότι ο πόλεμος της Τροίας δεν είναι μία ελληνική υπόθεση, αλλά παγκόσμια. Στον πόλεμο αυτό δεν πολεμούν μόνον Έλληνες, αλλά το σύνολο των ανθρώπων, που βρίσκονται μέσα στο χριστιανικό κόσμο κι είναι μέλη του Δυτικού πολιτισμού. Απ αυτόν τον πόλεμο, απέχουν όλες οι υπόλοιπες θρησκείες κι οι πιστοί τους. Αυτό συμβαίνει, γιατί οι κοινωνίες τους δεν έχουν τη γνώση, που οδηγεί, είτε στην καταδίκη είτε στη Λύτρωση, με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ο Αχιλλέας δεν μπορεί να γεννηθεί στην Κίνα, γιατί δεν υπάρχει εκεί η γνώση, που τον γεννά. Η δόξα είναι αποτέλεσμα θυσίας κι οι χριστιανοί είναι αυτοί, που θυσιάζονται για την εξέλιξη. Οι λαοί της Ανατολής απέφυγαν τη μεγάλη θυσία και γι αυτόν το λόγο δε διαθέτουν τη γνώση, που δίνει τη δόξα.

Για να γίνουν αντιληπτά τα Έπη ως προφητεία, είναι απαραίτητο να σταθούμε σε δυο πολύ σημαντικά γεγονότα που αυτά περιγράφουν και παράλληλα να δούμε πώς ήταν ο κόσμος που βρήκαν οι κοσμοκράτορες και πώς κατέληξε. Το πρώτο γεγονός είναι ότι μέσα στα Έπη δίνεται η εξής πληροφορία: ο Θηβαίος μάντης Τειρεσίας προφητεύει ότι ο Οδυσσέας θα γυρίσει στην Ιθάκη και θα σκοτώσει τους μνηστήρες, είτε με δόλο είτε φανερά. Τα Έπη τελειώνουν, όταν τελειώνει η Οδύσσεια, άρα όταν σκοτώνονται οι μνηστήρες. Είναι όμως αυτό το ζητούμενο; Να σκοτωθούν οι μνηστήρες ή να γίνει ο Οδυσσέας Κύριος του οίκου του και να γεράσει με την Πηνελόπη, ως βασιλιάς της Ιθάκης; Στα Έπη η γνώση τελειώνει με το θάνατο των μνηστήρων και δεν περιγράφεται αυτό, που ο Τειρεσίας προφήτευσε, ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη λύτρωση του Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας λυτρώνεται, μόνον όταν πάρει ένα κουπί και βαδίσει σ άλλους τόπους, όπου οι άνθρωποι δε μεταχειρίζονται αλάτι και ταυτίζουν το κουπί με το λυχνιστήρι. Όταν συμβεί αυτό κι ο Οδυσσέας θυσιάσει στον Ποσειδώνα, τότε μόνον είναι δυνατό να τον βρει ο θάνατος έξω από τη θάλασσα και να ζήσουν οι λαοί γύρω του ευτυχισμένοι. Δεν αρκεί, δηλαδή, για να πεθάνει ευτυχισμένος σε βαθιά γεράματα και να ευτυχίσουν οι λαοί γύρω του, να σκοτωθούν οι μνηστήρες και να γίνει Κύριος του οίκου του.

Το άλλο σημαντικό γεγονός είναι η επιδίωξη του Χριστού να θυσιαστεί. Γιατί να θυσιαστεί ο Υιός του Ανθρώπου; Αν η γνώση αρκεί για τη Λύτρωση, ποιος ο λόγος Θυσίας Του κατόχου της τέλειας μορφής της; Ο Χριστός επιδίωκε να θυσιαστεί κι αυτός ήταν ο λόγος, για τον οποίο αποκάλεσε και τον Πέτρο διάβολο. Από τα παραπάνω υποπτευόμαστε ότι κάτι μυστήριο συνέβη και δεν αποκαλύπτεται, γιατί το πιο πιθανό είναι να οδηγεί στην επανάληψη των Επών.

Σ ό,τι αφορά τον κόσμο και τη μορφή του πριν και μετά την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων, αυτό που παρατηρούμε είναι  ότι ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στην Ευρώπη, των απείρων στον αριθμό γνώσεων και συστημάτων κι επιτέθηκε στην πανίσχυρη Βαβυλώνα  της Ανατολής. Ο κόσμος χωρίζεται δηλαδή σ Ανατολή και Δύση, σ Ασία κι Ευρώπη. Αυτός ο κόσμος είναι απόλυτα όμοιος, με τον κόσμο που περιγράφουν τα Έπη. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός το κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας βρισκόταν στη Δύση, άρα στην Ευρώπη, ενώ ο Ίδιος στην Ασία.

Το Μυστικό Σχέδιο δηλαδή, αποκαλύπτεται, αν καταλάβουμε τι σημαίνουν αυτά και πώς ξαναδημιουργούνται τα ίδια δεδομένα. Στόχος του Τρωικού πολέμου ήταν να καταστραφεί η Τροία και να ξαναεπιστρέψει η Ελένη στην Ελλάδα. Καταστράφηκε όμως η Τροία; Ξεκληρίστηκε ο πληθυσμός της; Επιβίωσαν Τρώες, που θα ήταν δυνατό να χτίσουν την ίδια πόλη με την ίδια φιλοσοφία; Η Αποκάλυψη, που είναι η τελευταία χρονικά γνώση, η οποία δόθηκε από το Θεό, γεννά μακάριους. Ποιοι είναι αυτοί οι μακάριοι; Από την Τροία με τη βοήθεια του Θεού, μπόρεσε και ξέφυγε ο ήρωας Αινείας. Ο ήρωας αυτός δεν ήταν τυχαίος, αλλά ο ανδρειότερος των Τρώων μετά τον Έκτορα. Ήταν παιδί του Αγχίση και της Θεάς Αφροδίτης. Η Αφροδίτη συνδέεται με την Ιερουσαλήμ και την Ασία. Ο Υιός της ξέφυγε από τα χέρια των Αχαιών και κινήθηκε προς τη Δύση. Μετά την Αλεξανδρινή περίοδο, που οι Αχαιοί στην πραγματικότητα ισοπέδωσαν την Τροία, οι μόνοι άνθρωποι που επιβίωσαν με φιλοσοφία Ανατολικού τύπου, ήταν αυτοί που γέννησε η Αποκάλυψη κι ήταν οι μακάριοι. Μακάριοι = Αινείας = 38 = Απόκρυφον. Ο αναγνώστης βλέπει ότι οι Αχαιοί ξεκινώντας την εκστρατεία προς την Ασία, μπήκαν σε μία επικίνδυνη κατάσταση που δεν ήταν δυνατό να ελέγξουν. Πώς είναι δυνατό να ελέγξεις μία κατάσταση, όταν ακολουθείς τα δεδομένα που θέτουν άλλοι; Ο Αχιλλέας προσπάθησε να σκοτώσει τον Αινεία, αλλά δεν τα κατάφερε. Ο ήρωας των Τρώων έπρεπε να ξεφύγει και ξέφυγε.

Αυτό που πρέπει κατ αρχήν να βρούμε, είναι η σχέση των διαφόρων βασιλείων μεταξύ τους και πώς συνδέεται η γνώση του Θεού με την Τροία. Όταν αναλύαμε το Μυστικό Σχέδιο, αναφέραμε ότι ο Θεός δημιούργησε ένα τεράστιο σύστημα στη Βαβυλώνα και δύο μικρότερα, που είναι το ελληνικό και το ιουδαϊκό. Το μεγάλο σύστημα δημιουργήθηκε  για να δοθεί ως γυναίκα στον Υιό που θα γεννηθεί από τα δυο μικρότερα. Οι μόνοι λαοί που έχουν τέλεια γνώση, είναι οι Έλληνες κι οι Ιουδαίοι. Οι Ιουδαίοι προϋπάρχουν των Ελλήνων, αλλά εξαιτίας του Σχεδίου δρουν και δοξάζονται μετά απ αυτούς. Αυτά σημαίνουν ότι οι Έλληνες κι οι Ιουδαίοι, οι οποίοι διατηρούν τις παραδόσεις, που δημιουργούν οι γνώσεις τους, αντιπροσωπεύουν έναν ελάχιστο αριθμό ανθρώπων στην κοινωνία. Από τα δεδομένα δηλαδή, σε παγκόσμια κλίμακα, εφόσον δρουν με προκαθορισμένο τρόπο, αντιπροσωπεύουν ήρωες. Η αντιπαλότητα των κοσμοθεωριών τους, δεν τους φέρνει απαραίτητα κυρίαρχους των αντιπάλων στρατοπέδων. Αν δει κάποιος πώς επικράτησε ο χριστιανισμός της ιουδαϊκής φιλοσοφίας απέναντι στον ελληνιστικό κόσμο, θα πει ότι οι Έλληνες είναι οι Αχαιοί κι οι Ιουδαίοι οι Τρώες. Αυτό είναι εντελώς εσφαλμένο και μόνον αν γίνει κατανοητό το σφάλμα, είναι δυνατόν ο αναγνώστης ν αντιληφθεί την ευφυΐα του Μυστικού Σχεδίου.

Αν ο Θεός έβαζε σ αντιπαλότητα τους Έλληνες και τους Ιουδαίους, καμία εξέλιξη δεν ήταν δυνατό να υπάρξει. Η τρομερή θεϊκή ευφυΐα παρασύρει τους ήρωες σ έναν αγώνα, όπου δεν είναι δυνατό ν αντιληφθεί κανένας τι ακριβώς συμβαίνει. Οι θεωρητικά πολέμιοι μεταξύ τους, Έλληνες κι Ιουδαίοι, εμπλέκονται σ  έναν πόλεμο, ως σύμμαχοι κι εχθροί ταυτόχρονα. Μαζί μ αυτούς κι ένα άλλο μεγάλο πλήθος ηρώων, που εντάσσονται κι αυτοί στην ίδια λογική. Οι ήρωες δηλαδή χωρίζονται σ Αχαιούς και Τρώες κατά τέτοιον τρόπο, ώστε για το σύνολο του χρόνου που αυτοί υπάρχουν, να υπάρχει και πόλεμος. Όσο υπάρχει ο Αχιλλέας ή ο Οδυσσέας, θα υπάρχει και Τροία, όπως θα υπάρχουν και μνηστήρες. Η θεία ευφυΐα δημιουργεί ήρωες που, αν και μισούνται μεταξύ τους, πολεμούν εναντίον ενός κοινού στόχου.

Ποιος είναι αυτός ο στόχος, που καλύπτει τα παραπάνω; Ο στόχος είναι η Τροία που δημιουργεί είδωλα. Οι Αχαιοί μάχονται τα είδωλά τους. Όσο υπάρχει ο ήρωας, υπάρχει και το είδωλο. Όσο η θεϊκή ευφυΐα επιτρέπει στα είδωλα να μην αποκαλύπτονται, ο πόλεμος θα μαίνεται. Το είδωλο καταρρέει, μόνον αν υπάρξει η αποκάλυψη από το Θεό. Ο αναγνώστης ίσως να μην καταλαβαίνει πώς δημιουργείται και πώς ενεργεί το είδωλο. Το είδωλο γεννιέται από την εξουσία και την υποκρισία της. Επειδή η γνώση έχει τη δυνατότητα να υπηρετεί και την εξουσία και την κοινωνία, δημιουργεί είδωλο. Με την ίδια γνώση ένας άνθρωπος θυσιάζεται για τους συνανθρώπους του και με την ίδια γνώση κάποιος άλλος τους σκοτώνει. Ο Θεός έδωσε τέλεια γνώση, αλλά κλειδωμένη. Την έδωσε με τέτοιον τρόπο, ώστε να ευνοείται η παρεξήγηση, που παίρνει μόνιμα χαρακτηριστικά, εξαιτίας της επίσης μόνιμης διαφοράς που υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων είτε λόλω γνώσης είτε λόγω οικονομικών δυνατοτήτων. Οι πλούσιοι διατηρούν την καλύτερη δυνατή παρεξήγηση της γνώσης, που τους ευνοεί. Οι φτωχοί, οι ελεύθεροι κι οι δούλοι κάνουν το ίδιο. Με την ίδια ακριβώς γνώση γίνεται κάποιος θεωρητικός του φασισμού και κάποιος της δημοκρατίας. Από τα ίδια σχολεία βγαίνουν και οι δούλοι και οι ελεύθεροι.

Στον πόλεμο της Τροίας δε μάχονται μεταξύ τους οι κοσμοθεωρίες, που έχουν το καλύτερο υπόβαθρο, αλλά οι διαφορετικές νοοτροπίες, που γεννιούνται, εξαιτίας της γνώσης. Αν οι Έλληνες μάχονταν τους Ιουδαίους, τα πάντα θα ήταν εύκολη υπόθεση, γιατί θα υπήρχε ορατός αντίπαλος. Στον πόλεμο αυτό μάχονται όλοι εναντίον όλων, αλλά και των ιδίων τους των εαυτών. Οι Ιουδαίοι μάχονται τους Ιουδαίους κι οι Έλληνες τους Έλληνες. Μέσα στον κοσμοχαλασμό της μάχης παρατηρείται οποιοσδήποτε συνδυασμός, είτε συμμαχιών είτε συγκρούσεων.

Τα Έπη δεν είναι ρατσιστικά, επειδή περιγράφουν τα ανδραγαθήματα των ηρώων, αλλά σ αυτόν τον πόλεμο ενδιαφέρον έχουν οι συγκρούσεις αυτών. Τα Έπη περιγράφουν τις συγκρούσεις των ηρώων και όχι των απλών ανθρώπων, γιατί η θεία ευφυΐα προστατεύοντας το Σχέδιο, δεν επιτρέπει σε συγκεκριμένους ήρωες να έρθουν σε σύγκρουση μ επίσης συγκεκριμένους ήρωες. Ο Οδυσσέας δεν είναι δυνατό να συγκρουστεί με τον Έκτορα ή το Σαρπηδόνα, γιατί το Σχέδιο θα καταστραφεί. Οι στρατιώτες όμως αυτών, είναι δυνατό να έρθουν σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Οι ήρωες μέσα στα Έπη, πολλές φορές φαντάζουν σαν μικρά και κακομαθημένα παιδιά. Πριν έρθουν σε σύγκρουση μεταξύ τους, μιλούν για την καταγωγή τους και για τη δόξα των προγόνων τους. Αυτό είναι άκρως απαραίτητο για τα Έπη και δεν έχει καμία σχέση με την ηλίθια νοοτροπία των ξιπασμένων που βλέπουμε στην κοινωνία των ανθρώπων..  όλα αυτά τα παιδιά των βαρβάρων, που προσπαθούν να μας πείσουν για το πόσο σημαντικοί είναι, δηλώνοντας απόγονοι κάποιων δήθεν σημαντικών ανθρώπων, που στην πραγματικότητα ήταν ηλίθιοι και τ όνομα τους διαιωνίζεται, επειδή αυτό βολεύει τους κρατούντες. Στα Έπη αυτό είναι απαραίτητο, γιατί είναι κλειδωμένη γνώση και προφητεία. Αν δηλαδή ξεκλειδωθεί, θα πρέπει να είναι αναλυτική. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι ο ήρωας που σκοτώθηκε από κάποιον άλλο ήρωα, σκοτώθηκε, επειδή ήταν πραγματικά κατώτερος.  Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε παιδί ποιας γνώσης, αλλά και ποιου θηλυκού συστήματος είναι. Το παιδί του Δία που έχει τη γνώση του, είναι ισχυρό. Επειδή όμως ο Δίας είναι παντρεμένος, επομένως δε διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του, σημαντικό είναι να γνωρίζουμε και την ισχύ του γυναικείου συστήματος που το γεννά. Το παιδί του Δία είναι πιο ισχυρό από το παιδί ενός θνητού κι αυτό τ αντιλαμβανόμαστε πάντα.

Ένας άνθρωπος που αγωνίζεται με τη γνώση του Χριστού, είναι πιο ισχυρός απ έναν άλλο, που αγωνίζεται με τη γνώση  π.χ. του Σωκράτη. Στα Έπη αυτό πρέπει να δηλώνεται, γιατί μέσα σ αυτά υπάρχει το σύνολο των γνώσεων, άρα και των παιδιών αυτών. Όπως δίνει γνώση ο Θεός στους ανθρώπους, έτσι κι οι άνθρωποι δίνουν σ  ανθρώπους. Τα παιδιά όμως του Θεού είναι τα πιο ισχυρά κι όπως θα διαπιστώσουμε, αυτά που έχουν τη σκληρότερη μοίρα. Σ  αυτόν τον πόλεμο, αγωνίζονται όλοι οι άνθρωποι, που γεννήθηκαν μέσα στα συστήματα, τα οποία προέκυψαν από τη γνώση του Θεού, αλλά και των ανθρώπων. Όπως γονιμοποιούν οι Θεοί, γονιμοποιούν κι οι άνθρωποι. Η γνώση του Περικλή γονιμοποιεί όλα τα συστήματα εξουσίας. Άλλος άνθρωπος όμως γεννιέται από ένα σκληρό σύστημα κι άλλος από ένα χαλαρό.

Αν παρατηρήσει κάποιος τα ονόματα των ηρώων, θα διαπιστώσει ότι μερικοί από τους ήρωες, είτε Αχαιοί είτε Τρώες, έχουν διπλά ονόματα και άρα δύο αριθμούς, εφόσον από το κάθε όνομα βγαίνει μόνον ένας αριθμός. Ο Αγαμέμνονας, για παράδειγμα, ονομάζεται και Αγαμέμνων και Αγαμέμνονας. Αυτό σ  άλλη περίπτωση θα φαινόταν ασήμαντο, αλλά σ αυτή δεν είναι, γιατί αλλάζει ο αριθμός. Αγαμέμνων = 30, ενώ, Αγαμέμνονας = 40. Το ίδιο παρατηρείται και σε μερικά ονόματα Θεών. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας του Σχεδίου και σημαίνει ότι συγκεκριμένοι ήρωες και μάλιστα οι πιο λαμπροί, επειδή έχουν τέλεια γνώση κι είναι δυνατό μέσα σ αυτόν τον πόλεμο να περιέλθουν σ  αδιέξοδο, δρουν με περισσότερους από έναν τρόπους. Η πολλαπλότητα των προσώπων του ίδιου ήρωα οφείλεται στο γεγονος ότι ο κάτοχος μιας συγκεκριμένης γνώσης ακολουθεί πρακτικές που με τη σειρά τους ακολουθούν τα συμφέροντα του. Αν δεν υπήρχε αυτό το φαινόμενο, πολλοί ήρωες θα έπρεπε να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο των Αχαιών και να ταυτιστούν με τους Τρώες. Εξαιτίας αυτών των φαινομένων, προκαλούνται εντάσεις μέσα στο  στρατόπεδο των Αχαιών, που πολλές φορές αγγίζουν τα όρια. Στο παράδειγμα του Αγαμέμνονα αυτός παρουσιάζεται ως ένας λαμπρός βασιλιάς, που φέρει επάξια την αρχηγία του στρατεύματος των Αχαιών. Ο ίδιος όμως ο Αγαμέμνων, γίνεται το κόκκινο πανί για τον Αχιλλέα, που τον βρίζει σαν το χειρότερο των Αχαιών. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι κι αυτοί που θαυμάζουν τον Αγαμέμνονα και ο Αχιλλέας έχουν δίκιο. Ο Αγαμέμνονας δρα ως δυο πρόσωπα μέσα στα Έπη και στο ίδιο στρατόπεδο. Το ίδιο κάνει ο Οδυσσέας, ο Αχιλλέας κι ορισμένοι άλλοι.

Αυτό το φαινόμενο παρατηρείται και στα ιστορικά πρόσωπα. Θ αναφερθούμε στην περίπτωση του Χριστού. Ο Χριστός δίδαξε με τις καλύτερες προθέσεις και σταυρώθηκε με τις καλύτερες προθέσεις. Οι προθέσεις αυτές τον φέρνουν στο στρατόπεδο των Αχαιών. Ποιος όμως δίδαξε και ποιος σταυρώθηκε; Ο Χριστός είπε την αλήθεια, αλλά μίλησε επίσης και για το Μυστικό Σχέδιο. Τι ήταν ο Χριστός; Ο Σωτήρας ή ο Μεσσίας; Η μήπως και τα δύο; Οδυσσέας = Μεσσίας = 45, και, Οδυσσεύς = Χριστός = 46 = Ιουδαίος, όταν η Σωτηρία έρχεται από τους Ιουδαίους.

Όταν αναφερθήκαμε στο Μυστικό Σχέδιο, είπαμε ότι ο Θεός δημιούργησε σύστημα εκεί όπου ήταν δυνατόν και το μετέφερε εκεί, όπου σ άλλη περίπτωση θα ήταν αδύνατον. Στη Βαβυλώνα του Ευφράτη ο άνθρωπος πραγματοποίησε το προπατορικό αμάρτημα κι εξαιτίας αυτού έγινε, όπως ο Θεός προφήτευσε, δούλος. Ο όφις που τον καταράστηκε ο Θεός, είναι ο άντρας που από εκείνη τη στιγμή σέρνεται στη γη και με κόπο βγάζει το ψωμί του. Αυτοί που διέπραξαν τ αμάρτημα εκείνη την εποχή, συνέθεσαν το πιο ισχυρό σύστημα δούλων και γεύτηκαν το θάνατο. Εξαιτίας εκείνων των ανθρώπων, σκορπίστηκε  ο θάνατος σ όλη τη Γη αλλά όχι και η δουλεία του συστήματος, που είναι αποτέλεσμα ειδικών συνθηκών.

Ο Αλέξανδρος ξεκινώντας την εκστρατεία εναντίον της Βαβυλώνας, ήξερε τι θα συναντήσει. Γνώριζε ότι στην Ανατολή οι άνθρωποι προσκυνούν τους “εκλεκτούς”, πράγμα που δε συνέβαινε στον Ελλαδικό χώρο. Ο Αριστοτέλης μάλιστα προχώρησε ακόμα πιο πολύ και του είπε πώς να φέρεται απέναντι στους Ασιάτες. Ο Θεός επιδίωκε, να φτάσει ο άνθρωπος στο σημερινό επίπεδο της τεχνολογίας κι αυτό ήταν αδύνατο χωρίς την εμπλοκή χώρων, όπου δεν ευνοείται η ανάπτυξη συστημάτων. Στην περίπτωση του Αλεξάνδρου τα πράγματα είναι εύκολα στο να γίνουν αντιληπτά, εφόσον υπάρχει ένα ορατό σύστημα πανίσχυρο κι επικίνδυνο στο χώρο, όπου τα Έπη τοποθετούν την Τροία. Δεν ήταν δύσκολο δηλαδή να φανταστεί κάποιος τη Βαβυλώνα ως Τροία και τους Έλληνες ως Αχαιούς στο σύνολο τους. Αυτό το ευκολονόητο είναι επιθυμητό από το Θεό κι ευνοεί μάλιστα τους ανθρώπους να το κατανοήσουν, εφόσον το δίνει ως πληροφορία μέσα στα Έπη.

Η Ιφιγένεια, όταν ετοιμάζεται για τη θυσία, αποκαλύπτει κάτι, που είναι πολύ σημαντικό. Λέει ότι δεν ταιριάζει στους Έλληνες να κυβερνιούνται από βαρβάρους, αλλά τ αντίθετο. Προσδιορίζει μάλιστα και τις έννοιες, με τις εξής ταυτίσεις: τους βαρβάρους τους θεωρεί δούλους και τους Έλληνες ελεύθερους. Η πληροφορία αυτή είναι πολύ σημαντική, γιατί δίνεται απευθείας .. είναι η μόνη, που είναι δυνατό ν αποκαλύψει τα πραγματικά αίτια του πολέμου, αλλά είναι δυνατόν, όπως και συνέβη στην πραγματικότητα, να οδηγήσει στην παρεξήγηση. Αυτή η πληροφορία δηλαδή είναι αληθινή, αλλά είναι ακίνδυνη, μόνον όταν υπάρχει γνώση. Χωρίς τη γνώση είναι δυνατό να γίνει κατανοητή μόνον η μισή αλήθεια κι αυτό είναι επικίνδυνο. Η Ιφιγένεια αποκαλύπτει μόνον τη μισή αλήθεια κι αυτή αφορά τους Τρώες. Οι άνθρωποι της Ασίας, εξαιτίας του αμαρτήματος και του συστήματος, ήταν δούλοι και βάρβαροι. Τρώες = Δούλοι = 29. Το ότι οι βάρβαροι είναι δούλοι δεν το εξηγεί, αλλά σ αυτό το σημείο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Χριστός το εξηγεί με τη μορφή αίματος κι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, εφόσον ο πόλεμος αυτός συνεχίζεται. Ο Χριστός λέει ότι οι αμαρτωλοί είναι δούλοι κι αυτό αποκαλύπτεται μέσω των αριθμών. Αμαρτωλός = Βάρβαρος = 37 = Εξουσία.

Παραπάνω βλέπουμε ότι το ίδιο πράγμα το θεωρούμε σημαντικό και ταυτόχρονα ασήμαντο κι αυτό πρέπει να εξηγηθεί. Η Ιφιγένεια, όταν μιλά στα Έπη απευθύνεται στο σύνολο των Αχαιών. Απευθυνόμενη όμως στους Αχαιούς, αναφέρεται στους Έλληνες, που δεν είναι οι Αχαιοί στο σύνολό τους, αλλά ένας ήρωάς τους. Οι Έλληνες πράγματι είναι ελεύθεροι και πράγματι δεν αξίζουν να κυβερνώνται από βαρβάρους. Αχιλλεύς = Έλληνες = 34, Ελεύθερος = Πηλείδης = 50, και, Ελευθερία = Αλέξανδρος = 45 = Μεσσίας. Στην περίπτωση του Αλεξάνδρου, επειδή συμμετέχει και η Αθήνα της δημοκρατίας, αυτό που λέει η Ιφιγένεια δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί μόνο σ εκείνη την περίπτωση οι Αχαιοί ταυτίζονται με τους Έλληνες. Ο ελληνικός κόσμος επιτίθεται εναντίον του ασιατικού κόσμου. Τα Έπη όμως είναι μία γενική προφητεία κι εξαιτίας αυτής της παρεξήγησης χάνει ο άνθρωπος τον ορίζοντά του.

Back to content | Back to main menu