Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Όταν ο Χριστός μιλά γι αμαρτωλούς, σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμα και στην εποχή Του Τρώες και άρα οι Αχαιοί δεν έχουν εκπληρώσει την αποστολή τους. Οι Έλληνες νίκησαν φαινομενικά το ασιατικό σύστημα, αλλά έχασαν την ελευθερία τους. Αν σκορπούσαν παγκοσμίως τη δημοκρατία και τη φιλοσοφία, τα Έπη θα τελείωναν και η Ιφιγένεια θα ήταν απόλυτη. Αυτό όμως δε συνέβη κι όταν ο Χριστός γεννήθηκε, η κατάσταση είχε γίνει πολύ πιο σύνθετη. Δεν υπήρχαν πλέον η Αθήνα και η Βαβυλώνα ως ορατά όρια, αλλά μία Ρώμη που μέσα της συνυπήρχαν τα πάντα. Οι Τρώες ήταν πλέον πιο ισχυροί και μέσα στην κοινωνία αόρατοι. Η Τροία χάθηκε από τα μάτια των ανθρώπων και το χειρότερο απ όλα ήταν ότι, εξαιτίας εκείνου του πολέμου, χάθηκαν οι σημαντικότεροι των ηρώων. Ποιος ν  απειλήσει το σύστημα των δούλων, όταν η Αθήνα παύει να υπάρχει και γίνεται μία ακόμα ρωμαϊκή πόλη; Πώς θα γεννηθούν οι ελεύθεροι, όταν λόγω της μορφής της κοινωνίας συμφέρει η δουλεία;

Η ευφυΐα του Θεού κατόρθωσε και δημιούργησε την Τροία δύο φορές. Παρέσυρε τους καλύτερους των Αχαιών στη μάχη, όπου θ αντίκριζαν το θάνατο, αλλά και τη δόξα κι ενώ αυτοί θυσιάστηκαν, όπως το ήθελε η μοίρα τους, η Τροία εξακολούθησε να υπάρχει. Οι Αχαιοί θρήνησαν το θάνατο των ισχυρότερων ηρώων τους κι επιστρέφοντας από τη μεγάλη μάχη, μπήκαν σ ακόμα χειρότερες περιπέτειες. Όχι μόνο δε νίκησαν την Τροία της Ασίας, αλλά τη μετατόπισαν προς τη Δύση και έγιναν δούλοι της, επομένως Τρώες.

Είπαμε πιο πάνω ότι το τραγικό για τους Αχαιούς και κατ επέκταση για  τους ανθρώπους, χειρότερο ακόμα κι από τη θυσία, ήταν τ ότι χάθηκε ο ορίζοντάς τους. Οι Αχαιοί δηλαδή, όχι μόνο δεν κατάφεραν να νικήσουν την Τροία, αλλά χάνοντας την ορατότητα τους, έγιναν δούλοι της. Για να καταλάβει κάποιος τι πραγματικά συνέβη,  θα πρέπει κατ αρχήν να καταλάβει τι είναι η Τροία. Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει, πριν το δούμε μέσω των αριθμών, να καταλάβουμε, γιατί είναι επικίνδυνη η Τροία. Οι Έλληνες μισούν τους Τρώες, επειδή είναι δούλοι. Ο άνθρωπος δε γεννιέται δούλος, αλλά γίνεται τέτοιος. Πώς όμως είναι δυνατό να γίνει κάποιος δούλος; Για να υπάρξει δουλεία, πρέπει απαραίτητα να υπάρχει γνώση. Πρέπει κάποιοι να διαθέτουν γνώση και να την εκμεταλλεύονται. Να διαχωρίζουν τους εαυτούς τους από τους υπόλοιπους και να δομούν σύστημα. Όπου υπάρχει γνώση υπάρχει σύστημα, άρα δουλεία. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, όλοι είναι δούλοι. Ο τελευταίος είναι δούλος, γιατί το σύστημα είναι αρκετά ισχυρό για να τον εξουσιάζει κι ο πρώτος είναι επίσης δούλος, γιατί η γνώση που δίνεται έχει Κύριο. Εφόσον οι Τρώες είναι δούλοι, όλοι όσοι κατοικούν την Τροία είναι Τρώες. Η κοινωνία δηλαδή της Τροίας είναι απόλυτα ομοιογενής.

Μέσα σ ένα σύστημα όμως παρ όλη την ομοιογένεια, που παρατηρείται στο θέμα της δουλείας, παρατηρείται και μία ανομοιογένεια, επίσης χαρακτηριστική, σ ό,τι αφορά την κατοχή γνώσης. Όλοι οι Τρώες είναι δούλοι, εξαιτίας της γνώσης, αλλά όλοι οι Τρώες δεν έχουν την ίδια γνώση. Επειδή το σύστημα στηρίζεται σε μία γνώση κι αναπτύσσει τα χαρακτηριστικά του, ευνόητο είναι ότι κάποιος πήρε πρώτος αυτήν τη γνώση και μετά δόμησε το σύστημα. Σε κάθε σύστημα δηλαδή, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τον ιδρυτή του, ώστε να γνωρίζουμε την προέλευση της γνώσης. Κάποιος πήρε μία γνώση από μία πηγή κι αυτό τον έκανε κατ αρχήν εκλεκτό. Ο εκλεκτός παίρνοντας τη γνώση, έχει δύο πιθανότητες: ή να τη μοιράσει στους ανθρώπους ως Μεσσίας ή να γίνει βάρβαρος, ασκώντας εξουσία και δημιουργώντας δούλους. Αυτό όμως, αν παρατηρήσει κάποιος, είναι απόλυτα όμοιο με το προπατορικό αμάρτημα. Ο Θεός δεν ήθελε να πάρει γνώση ο άνθρωπος κι αυτός τον παράκουσε. Ακολούθησε το διάβολο και πήρε τη γνώση και την καταδίκη. Μέσα από τις Γραφές προκύπτει ότι η καταδίκη είναι ο θάνατος. Η ζωή του ανθρώπου γίνεται τραγική, εφόσον μετατρέπεται σε δούλο, αλλά η τιμωρία είναι ο ίδιος ο θάνατος. Ο Χριστός ήρθε στη Γη και θυσιάστηκε υπέρ του ανθρώπου. Η ελπίδα όμως του ανθρώπου στηρίζεται στη νίκη του Χριστού, απέναντι στο θάνατο, που είναι η καταδίκη. Απ όλα αυτά βλέπουμε ότι ο πραγματικός εχθρός του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Αυτό δηλαδή που χάθηκε από τον ορίζοντα των Αχαιών, είναι η Τροία, που συνδέεται με το θάνατο, αφού υπηρετείται από Τρώες, άρα δούλους.

Οι Έλληνες μετά τον Αλέξανδρο, ξέχασαν ποιος είναι ο εχθρός, το λόγο δηλαδή για τον οποίο πολεμούν. Αγνόησαν ότι ο εχθρός είναι τα αίτια, που γεννήθηκε η άθλια η Βαβυλώνα και όχι η ίδια η Βαβυλώνα. Ενώ δηλαδή από την Ελλάδα ξεκινούν με πλήρη γνώση του τι επιδιώκουν, μέσα στη μάχη ξεχνούν τα αίτια της εκστρατείας και παγιδεύονται. Η θεία ευφυΐα ταύτισε για μία στιγμή την Τροία με τη Βαβυλώνα κι οι Έλληνες δεν μπόρεσαν ν  αντιληφθούν ότι κυνηγώντας το είδωλο της  Βαβυλώνας, έχτιζαν μία νέα κι ακόμα πιο ισχυρή Τροία. Δεν πολέμησαν το θάνατο που προκύπτει από την εσφαλμένη χρήση της γνώσης, αλλά μία συγκεκριμένη γνώση. Δεν αντιλήφθηκαν ότι πρόσφεραν στο θάνατο και τη δική τους γνώση, κάνοντάς τον ακόμα πιο οδυνηρό. Το πρόβλημα δε βρίσκεται σε καμία περίπτωση στην ορθότητα μίας γνώσης, αλλά στον τρόπο με τον οποίο αυτή χρησιμοποιείται. Οι Έλληνες της Αθήνας απορούσαν κι ειρωνεύονταν  τους βαρβάρους της Βαβυλώνας. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς ένας άνθρωπος προσκυνά κάποιον άλλο, εξαιτίας του συστήματος. Οι ίδιοι όμως δεν αντιλήφθηκαν ότι, όταν γεννήθηκαν τα ελληνιστικά βασίλεια, έγιναν ακόμα πιο υποταχτικοί δούλοι, συνεπώς πιο δυστυχισμένοι. Ο Βαβυλώνιος είχε τουλάχιστον το άλλοθι της άγνοιας, ενώ οι Έλληνες όχι.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι η Τροία, που συνδέεται με τη γνώση, απειλείται μόνον, όταν παύουν να υπάρχουν οι συνθήκες γέννησης Τρώων και όχι, όταν η γνώση της νικιέται. Εξαιτίας αυτής της ιδιομορφίας, είναι επικίνδυνη και πάντα τείνει στο να ισχυροποιείται. Αν αυτό γίνει κατανοητό, εύκολα μπορεί να γίνει κατανοητό και το Σχέδιο. Η Τροία και τα βασίλεια των ηρώων στηρίζονται σε γνώση που τους έχει δοθεί από το Θεό κι εξαιτίας του πολέμου, η γνώση, που βρίσκεται διάσπαρτη σ όλο τον κόσμο, συγκεντρώνεται μέσα σ αυτήν. Η Τροία προκαλεί τους ήρωες, ώστε σκοτώνοντάς τους, να κλέβει τη γνώση τους. Στην εποχή του Αλεξάνδρου υπήρχαν δύο μεγάλα συστήματα: η Βαβυλώνα και το Μακεδονικό βασίλειο. Η Τροία, όπου υπήρχαν οι δούλοι, είχε τη γνώση της Ανατολής. Με την εκστρατεία των Ελλήνων, η Τροία αποκτά και τη γνώση των Ελλήνων. Η Ρώμη, που ήταν ο  τελικός καρπός της προσπάθειας, έχει πλέον και τις δύο γνώσεις. Αυτή η πόλη δέχεται επίθεση από ένα άλλο σύστημα, που είναι το ιουδαϊκό κι ήρωας είναι ο Χριστός. Χάνεται ο ορίζοντας και συγκεντρώνεται και η γνώση των Ιουδαίων μέσα στη Ρώμη εφόσων σ  αυτήν παραδίδεται ο βασιλιάς τους. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος δε γνωρίζει πότε απειλεί την Τροία και πότε την προστατεύει.

Αυτό ακριβώς είναι το Μυστικό Σχέδιο του Θεού. Ο Θεός δίνει γνώσεις πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους και δημιουργεί πολλά βασίλεια. Όλα αυτά τα βασίλεια συνυπάρχουν στον κόσμο κι είναι ο κόσμος των Αχαιών. Μέσα σ αυτόν τον κόσμο ανήκουν και οι ιδρυτές της Τροίας. Όπως χτίζεται με γνώση του Δία το βασίλειο του Αγαμέμνονα, έτσι χτίζεται και το βασίλειο του Πριάμου. Για να δημιουργήσει ο Θεός τα δεδομένα, που απαιτούνται για τη διεξαγωγή πολέμου, δημιουργεί τις εξής συνθήκες: βάζει κατ  αρχήν τους Αχαιούς να συνάψουν μεταξύ τους μία συμφωνία για κοινή άμυνα. Αφού το καταφέρει αυτό, βάζει την Τροία να προκαλέσει το σύνολο των Αχαιών. Θα γινόταν ο Τρωικός πόλεμος, όσο προκλητικοί κι αν ήταν οι Τρώες, αν δεν υπήρχε ο όρκος μεταξύ των Αχαιών; Πώς όμως είναι δυνατό να ορκιστούν άνθρωποι ξένοι μεταξύ τους, όταν δεν υπάρχει κοινό συμφέρον κι εξαιτίας αυτού του συμφέροντος αδυναμία; Βλέπουμε δηλαδή ότι απαιτείται ένα τεράστιο πλήθος απαιτούμενων ενεργειών, ώστε να εξελιχθεί ο πόλεμος και να γευθεί ο άνθρωπος τη Σωτηρία.
Από την αρχαία Βαβυλώνα, μέχρι τους δορυφόρους και την πυρηνική ενέργεια, υπάρχει μία τεράστια διαφορά, που είναι αδύνατο να καλυφτεί σε χρόνο, κοντά στα μέτρα του θνητού ανθρώπου. Ο Θεός δημιούργησε τη Βαβυλώνα ως την ασθενέστερη μορφή της Τροίας, ώστε ν αναμειχθούν οι κόσμοι και  να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση. Μαζί μ αυτήν και με τη βοήθεια του Υιού Του, κατευθύνει την ανθρωπότητα μ  εκπληκτική ακρίβεια προς τη Σωτηρία. Επειδή ακριβώς τα πάντα αφορούν την ανθρωπότητα στο σύνολό της, ο πόλεμος αυτός αφορά την κοσμοκρατορία. Η Τροία τοποθετείται στην Ασία, γιατί εκεί για λόγους που γνωρίζουμε, δίνεται η γνώση, που γεννά, λόγω Ευφράτη, μία εμβρυακή μορφή κοσμοκρατορίας. Η Τροία δεν αρκεί μόνο να υπάρχει, αλλά να είναι και παγκόσμια ορατή και μισητή. Το σύστημα της Βαβυλώνας, που γεννήθηκε με τη δωρεά γνώσης, κάλυπτε υπό την εξουσία του μεγάλο αριθμό λαών κι αυτό είναι άκρως απαραίτητο. Έπρεπε δηλαδή να υπάρχει ένα σύστημα, που θα είχε ένα κέντρο ορατό κι επιπλέον ν απειλεί ένα μεγάλο πλήθος λαών, που οι μεταξύ τους διαφορές ν αγνοούνται μπροστά σ ένα κοινό συμφέρον.

Με τη Βαβυλώνα και την ισχύ της, ο Θεός  δημιουργεί αυτό το κοινό συμφέρον. Εξαιτίας αυτού, οι κατ εξοχήν αντίπαλες κοσμοθεωρίες των Ελλήνων και των Ιουδαίων, βρίσκονται σ ένα κοινό στρατόπεδο. Είναι αδύνατον κάτω από φυσιολογικές συνθήκες να συνυπάρξουν Έλληνες κι Ιουδαίοι, όταν οι διαφορές τους είναι τεράστιες. Ό,τι χωρίζει τους Έλληνες από τους Τρώες, χωρίζει και τους Έλληνες από τους Ιουδαίους. Οι Ιουδαίοι πολεμούν τους Τρώες για διαφορετικούς λόγους κι αυτό έχει να κάνει με την εξουσία. Οι Ιουδαίοι είναι Τρώες, αλλά επιθυμούν ν ασκούν οι ίδιοι την εξουσία.

Για να γίνει κατανοητό πώς δημιουργήθηκε η Τροία θα πρέπει να την εξετάσουμε κατά τον ίδιο τρόπο με την περίπτωση του Δία. Όπως ο Δίας υπήρχε τέλειος πριν γεννηθεί, το ίδιο συμβαίνει και με την Τροία. Η γέννηση όταν αναφέρεται σε αυτού του είδους τις γραφές έχει πάντα σχέση με το τι αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος και όχι με το τι υπάρχει. Ο Χριστός υπάρχει πριν από τον Αβραάμ, αλλά γεννήθηκε αιώνες μετά απ αυτόν. Η Τροία υπάρχει πάντα τέλεια και πάντα δημιουργείται με τον έναν και μοναδικό τρόπο, που τον περιγράφουν τα Έπη. Αυτό σημαίνει ότι θα δούμε τα τέλεια χαρακτηριστικά της και στην πορεία θα επισημαίνουμε τις διαφορές, ανάλογα με την εξέλιξη του Σχεδίου. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι ότι μελετώντας την Τροία, μελετάμε πάντα το σύστημα που συγκεντρώνει τη γνώση κι ασκεί εξουσία.

Η Τροία συνδέεται άμεσα με το προπατορικό αμάρτημα. Ο Θεός έδωσε γνώση και δημιούργησε τον πρώτο κατακλυσμό. Εξαιτίας αυτού του κατακλυσμού, η θάλασσα σκέπασε τη γη. Το μόνο σύστημα, που γεννήθηκε απ  αυτόν τον κατακλυσμό, ήταν αυτό, που για πρώτη φορά υψώθηκε από τη θάλασσα κι έφερε μία μορφή κοσμοκρατορίας. Αυτό το σύστημα ήταν το πρώτο ποίμνιο του Θεού, εφόσον αυτό διατηρούσε την πιο ισχυρή γνώση, μέσα σ  ένα τεράστιο σύνολο γνώσεων. Σαμοθράκη = 44 = Μονοκράτωρ = Ποιμένας = Ποίμνιο = Καθήμενος. Σ αυτό το νησί κατοικούσαν δυο υιοί του Δία. Ο Ιασίωνας κι ο Δάρδανος. Αυτοί ήταν υιοί του Δία και μίας νύμφης. Ως υιοί του Δία φέρουν μέρος της γνώσης του, εφόσον προέρχονται από το σπέρμα του. Σπέρμα του Διός = Πνευματικά δικαιώματα = 70. Ο Δίας παρέδωσε αυτό το  σπέρμα σε μία νύμφη. Νύμφη = Βαβυλών = 19. Εμφανίζεται, δηλαδή, μετά τον κατακλυσμό το πρώτο σύστημα ξηράς και γονιμοποιείται. Βαβυλώνα = Μήτρα = 20.

Όπως αναφέραμε, κάθε φορά που δίνεται γνώση, οι άνθρωποι ακολουθούν δυο πιθανές πορείες: ή τη μοιράζουν ή τη μετατρέπουν σ εξουσία. Απ αυτήν τη σχέση γεννήθηκαν δυο υιοί. Ο Ιασίωνας και ο Δάρδανος. Ιασίωνας = 48 = Παρθένος = Λαός του Θεού = Νεανίσκος, ενώ, Δάρδανος = 37 = Βάρβαρος = Αμαρτωλός = Εξουσία. Ο Ιασίωνας όμως μέσα στη Σαμοθράκη, αγνόησε ότι έπρεπε να μείνει παρθένος και προσπάθησε να γονιμοποιήσει το πρώτο σύστημα, που κατέβηκε στη Γη κι είναι η Δήμητρα, που γέννησε την Περσεφόνη. Ο Θεός, λόγω του Σχεδίου, που έπρεπε να εξελιχθεί, δεν ήταν δυνατό να επιτρέψει τη γονιμοποίηση του συστήματος. Κατέκαψε με κεραυνό τον Ιασίωνα κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Ιασίων να τιμωρηθεί μ έναν τρόπο μυστήριο, αφού ο κάτω κόσμος δεν είχε ακόμα δημιουργηθεί. Ο Ιασίωνας από παρθένος γίνεται, εξαιτίας της απόπειρας του να γονιμοποιήσει τη Δήμητρα, ευνούχος. Από εκείνη τη στιγμή δηλαδή, όποιοι είχαν γνώση και μπορούσαν να γονιμοποιήσουν άκαιρα το σύστημα, ευνουχίστηκαν. Ιασίων = Ευνούχος = 38.

Αυτός ο ευνούχος είναι το σύστημα της Αιγύπτου, που ενώ υπάρχει στους αιώνες, δε συμμετέχει στην εξέλιξη. Ο Ιασίων δεν ακολουθεί το Δάρδανο και τους βαρβάρους, αλλά υπάρχει πάντα. Ιασίων = Αίγυπτος = Άβυσσος = 38. Ο Δάρδανος πάντα μετακινείται, γιατί το σύστημα, που έχει την εξουσία, δεν έχει σταθερό κέντρο. Η εξουσία μετακινείται πάντα σε νέα μέρη, ώστε να δομεί συστήματα με την κατάλληλη γνώση. Ο Δάρδανος συναντά τον Τεύκρο κι αυτός του δίνει Γη και γυναίκα. Τεύκρος = Αρνίον = Γαβριήλ = Δύναμις = Γη καινή = Πόρνη = 32 = Σύστημα = Σκάνδαλον. Αυτή η συνάντηση σημαίνει ότι ο άνθρωπος, που έχει τη γνώση κι επιθυμεί την εξουσία, εντάχθηκε σ ένα σύστημα, που μέχρι το πέρας του Σχεδίου δεν ανατρέπεται. Η βάση δηλαδή της Τροίας είναι, να υπάρχει ένα σύστημα με τη μορφή πόρνης κι αυτός που το γονιμοποιεί να είναι βάρβαρος, συνεπώς τα παιδιά αυτού του συνδυασμού να γίνονται όμοιοί του.

Το Αρνίον έδωσε στον αμαρτωλό την πόρνη και οι διάδοχοι αυτού του συνδυασμού είναι ο λαός της αμαρτίας. Στη Βαβυλώνα παντρεύτηκε ο αμαρτωλός την πόρνη και γέννησε τον Εριχθόνιο. Εριχθόνιος = Πόρνη καθήμενη = Μεγάλος Βασιλεύς = Λαός της αμαρτίας = Ναβουχοδονόσωρ = Μάχαιρα του πυρός = 68. Αυτός ο λαός αποτελεί τη μάχαιρα του πυρός, που εμποδίζει τους ανθρώπους να πλησιάσουν το δέντρο της ζωής. Όταν δηλαδή είναι επικεφαλής ο Εριχθόνιος, έχουμε την απόλυτη εξουσία πάνω στη γνώση. Αυτός ήταν κυρίαρχος στη Βαβυλώνα, αυτός ήταν κυρίαρχος στην Ευρώπη του Μεσαίωνα. Από τη στιγμή που θα υπάρξει αυτός και άρα μία μορφή βασιλείας του Θεού λόγω της προέλευσης της δωρεάς, γεννιέται ο Τρως. Βασιλεία του Θεού = Εριχθόνιος = 68.

Ο Τρως δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ίδια η αμαρτία. Η διαφορά του με τον πατέρα του είναι ότι ο πατέρας δρα επεκτατικά κι εντάσσει τους ανθρώπους μέσα στο βασίλειό του, ενώ αυτός απλά υπάρχει και διατηρεί τις συνθήκες, που έχουν ήδη δημιουργηθεί. Αν αναφερθούμε στο παράδειγμα του χριστιανισμού,  αυτό θα γίνει πιο κατανοητό. Για κάποιο διάστημα επιχειρείται ένας επεκτατισμός, που ξεκινά από τους δώδεκα Αποστόλους κι αυτούς, που προσηλυτίστηκαν κι εξαπλώνεται στον υπόλοιπο κόσμο. Υπάρχει δηλαδή ένα κύμα επεκτατικό που δίνει προτεραιότητα στην  επέκταση και μετά στην οργάνωση. Οι δώδεκα Απόστολοι πήραν εντολές να σκορπίσουν το Λόγο του Θεού στη Γη και να ιδρύσουν τη βασιλεία του Θεού. Δώδεκα Απόστολοι = Λαός της αμαρτίας = 68 = Βασιλεία του Θεού = Εριχθόνιος. Από τη στιγμή που επεκτάθηκε αυτό το σύνολο, άρχισαν ν απαιτούνται ισχυρές δομές εξουσίας. Πρώτα υπήρξε η επέκταση κι μετά εμφανίστηκε η Ρώμη με τη χριστιανική της περιβολή. Ρώμη = Τρως = 24 = Αμαρτία. Από τους πρώτους ανθρώπους που την οποιαδήποτε γνώση  την μετρατέπουν σε εξουσία κι είναι οι αμαρτωλοί, ακολουθούν ο λαός της αμαρτίας που είναι αυτοί που ασκούν εξουσία μέσω της συγκεκριμένης γνώσης και τέλος η αμαρτία. Η αμαρτία είναι το σύνολο της γνώσης που υπάρχει διαθέσιμο.

Βασιλεία της αμαρτίας σημαίνει βασιλεία κάποιου τύπου γνώσης. Έχει σχέση με το τι βλέπει και το τι αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος. Ενώ οι άνθρωποι γεννιούνται συνεχώς και τέλειοι, δεν αντιμετωπίζουν πάντα τις ίδιες συνθήκες. Ο Γαλάτης κάποτε είδε τον προσηλυτισμό των χριστιανών κι είτε τον πολέμησε είτε τον δέχτηκε. Οι επόμενες γενιές δε βρίσκουν αυτήν την κατάσταση. Βλέπουν τη Ρώμη κι ανεξάρτητα από το πόσο τη δέχονται ή την απορρίπτουν, αυτή υπάρχει. Πάντα βρίσκεται μέσα στο βασίλειο και βάζει σε πειρασμό τους ανθρώπους. Αυτός ο πειρασμός έχει σχέση με την εξουσία. Αν είναι κάποιος Γαλάτης και θέλει ν ασκήσει εξουσία, μπορεί να το κάνει μόνον υποκύπτοντας στην αμαρτία, δηλαδή στη Ρώμη. Η Ρώμη τον κάνει αμαρτωλό, εφόσον του δίνει γνώση κι εξουσία.. συνεχώς επαναλαμβάνεται ο ίδιος κύκλος, που κλείνει και πάλι στη Ρώμη. Ο άνθρωπος γίνεται πάντα Δάρδανος και ποτέ Ιασίωνας, λόγω της πηγής. Ξαναγεννά τον Εριχθόνιο κι αυτός προσθέτει αμαρτία στην αμαρτία. Αν προσπαθήσουμε δηλαδή να συνδεθούμε με το Μυστικό Σχέδιο, βρισκόμαστε στην ολοκλήρωση της πρώτης φάσης του Σχεδίου.

Κάποιοι άνθρωποι σ ανύποπτο χρόνο, πήραν γνώση και περνώντας αυτή η γνώση από γενιά σε γενιά, έχασε τα γενικά χαρακτηριστικά της και δημιούργησε μία κατάσταση, που ήταν υπαρκτή, πανίσχυρη και μυστήρια. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος πήρε κάποτε γνώση κι ήταν ορατός. Αυτός την έδωσε στα παιδιά του κι αυτά έκαναν το ίδιο. Με το πέρασμα του χρόνου και τον πολλαπλασιασμό των απογόνων, η γνώση αυτή έχασε τα χαρακτηριστικά της ιδιοκτησίας. Δεν υπήρχε δηλαδή κάποιος, που να μπορούσε να ισχυριστεί ότι αυτή η συγκεκριμένη γνώση δόθηκε σ  αυτόν αποκλειστικά και όχι σε κάποιον άλλο. Αυτό που συνέβη, ήταν ν απομείνει τελικά ένα σύστημα, εξαιτίας των εξουσιών των κατόχων της γνώσης και η ίδια η γνώση. Αυτό είναι μία εντελώς νέα κατάσταση, αφού η γνώση στα χέρια ανθρώπου είναι δυνατό να ευνοήσει τους ανθρώπους, ενώ στα χέρια του συστήματος ποτέ. Μέσα απ όλες αυτές τις διαδικασίες, εμφανίζεται ένα σύστημα θηλυκό με χαρακτηριστικά πόρνης. Είναι πόρνη, γιατί ακολουθεί πάντα τον εκλεκτό, που προκύπτει μέσα από τις διαδικασίες που αυτή επιλέγει, επομένως αυτές που τη συμφέρουν. Γεννά συνεχώς δούλους, γιατί σ οποιαδήποτε άλλη περίπτωση καταρρέει. Ο δούλος είναι απαραίτητος, γιατί είναι ο μόνος, που μπορεί να παρασυρθεί στην υποτέλεια. Προσκυνά ο δούλος το σύστημα, ώστε αυτό να του δώσει γνώση και κατόπιν αυτός ν ασκήσει εξουσία και ν απολαύσει, ό,τι είναι δυνατόν. Οι δούλοι είναι απαραίτητοι, γιατί προστατεύουν τη γνώση από τους ανθρώπους.

Όταν η γνώση φτάνει στα χέρια του απρόσωπου συστήματος, τότε επικεφαλής είναι ο Τρως = Αμαρτία = Καρδιά = 24. Ο Λόγος του Χριστού για την καρδιά και το αίμα, σ ό,τι αφορά το λόγο, άρα τη γνώση, σ αυτό το σημείο αναφέρεται. Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο της δημιουργίας κι είναι αποτέλεσμα του προπατορικού αμαρτήματος. Ο Θεός κατόρθωσε και δημιούργησε στην Ασία ένα σύστημα, το οποίο επιβιώνει χωρίς έξωθεν επέμβαση. Είναι ένα σύστημα, που διαρκώς αυτοτροφοδοτείται, σ ό,τι αφορά το έμψυχο υλικό. Αυτό το σύστημα μ επικεφαλής τον Τρώα, γεννά τους πρώτους Τρώες με τέλεια χαρακτηριστικά. Οι Τρώες δηλαδή από τότε μέχρι σήμερα παίρνουν διαρκώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Δεν είναι Τεύκροι ούτε Δάρδανοι. Οι Δάρδανοι, για παράδειγμα, είναι οι απόλυτα βάρβαροι. Είναι άνθρωποι παντελώς καθυστερημένοι, που ενεργούν υπέρ ενός συστήματος λόγω άγνοιας και φόβου. Οι Τρώες είναι δούλοι. Ενεργούν πάντα υπέρ του συστήματος, επειδή τους συμφέρει και όχι επειδή δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συμβαίνει.

Ένας δούλος μπορεί να έχει την ευφυΐα και τη γνώση του Σωκράτη και να μην εγκαταλείπει το σύστημα. Σ ένα σύστημα οι Τρώες κι οι Δάρδανοι συνυπάρχουν και οι συσχετισμοί μεταξύ τους δημιουργούν ορισμένα φαινόμενα, που είναι δυνατό να προβλεφθούν. Τρώες είναι αυτοί, που έχουν εξουσία επειδή έχουν υποπέσει στην αμαρτία, συνεπώς έχουν και γνώση, ενώ οι Δάρδανοι δε σχετίζονται μ αυτήν. Συμφέρει στο σύστημα να έχει ολιγάριθμους Τρώες και πολυάριθμους Δαρδάνους. Όταν οι Τρώες γίνουν υπεράριθμοι, απειλείται το σύστημα, εφόσον δεν έχει τη δυνατότητα να τους συντηρήσει και να τους εξουσιάσει. Ο λαός της Τροίας είναι αυτοί και γενικά ταυτίζονται. Οι Τρώες δηλαδή, είναι Δάρδανοι κι οι Δάρδανοι Τρώες, ανάλογα με τη σκοπιά που τους βλέπει κάποιος. Αυτοί υπάρχουν και σήμερα κι είναι δυνατό να γίνουν αντιληπτοί. Ο θρησκόληπτος χριστιανός, που ασκεί εξουσίες και βία στην οικογένειά του και τρέχει από εκκλησία σ εκκλησία για να σωθεί, είναι Δάρδανος. Ο πολιτικός, που άλλα λέει κι άλλα κάνει, επειδή έχει γνώση και τον συμφέρει το σύστημα, είναι Τρώας.

Όταν γεννήθηκε ο Αλέξανδρος, οι Τρώες ήταν τέλειοι, γιατί είχαν τα τέλεια χαρακτηριστικά των δούλων. Το Περσικό Βασίλειο το είχαν κατακλύσει άνθρωποι, που είχαν γνώση της φιλοσοφίας και δε διέφεραν σε τίποτε από τους σύγχρονους δούλους. Η Βαβυλώνα δεν ήταν καθυστερημένη, όπως μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του Μεσαίωνα. Το πρόβλημα της Βαβυλώνας ήταν η καρδιά της, δηλαδή η γνώση της. Ο Θεός τη δημιούργησε με τέτοια γνώση, ώστε να είναι δυνατό να νικηθεί κι επομένως να υπάρχει δυνατότητα μετατόπισης. Αυτό, που επιθυμούσε ο Θεός, ήταν η γέννηση των τέλειων δούλων, ώστε σε κάποια στιγμή να δώσει ανώτερη γνώση και μέσω του Υιού την τέλεια, ώστε να μετατοπιστεί. Οι Έλληνες επιτέθηκαν σ αυτήν την Τροία και παγιδεύτηκαν. Όσο βρίσκονταν έξω από τη δομή την πολεμούσαν κι όταν μπήκαν μέσα σ  αυτήν, έγιναν Τρώες. Δεν αντιλήφθηκαν ότι ο Θεός τους έβαλε αντιμέτωπους με Δαρδάνους, ώστε να τους μετατρέψει σε Τρώες. Αυτό, που έχει σημασία, είναι το ότι υπήρχε μία δομή με γυναικεία χαρακτηριστικά, που έπρεπε να μετακινηθεί. Ο Θεός σύμφωνα με το Σχέδιο, δημιούργησε αυτήν τη γυναίκα, ώστε, όταν εμφανιστεί ο Υιός Του, να την πάρει σύζυγο και να ξαναδιαπραχθεί το αμάρτημα σε παγκόσμια  πλέον κλίμακα. Οι Έλληνες απέτυχαν να νικήσουν την αμαρτία και πρόσθεσαν σ  αυτήν, τη δική τους αμαρτία.

Όταν υπάρχει όμως αμαρτία, υπάρχει κι αυτός, που μπορεί να τη νικήσει. Ο άνθρωπος διέπραξε το αμάρτημα κι από την αμαρτία είναι δυνατό να τον σώσει μόνον ο Υιός του Θεού. Ο Ίλος δηλαδή, που γεννήθηκε, ήταν ο Υιός του Θεού, που μπορούσε να νικήσει την αμαρτία. Ίλος = Υιός = Σατανάς = 26. Γεννιέται ο Αλέξανδρος ως Υιός του Θεού με χαρακτηριστικά Μεσσία. Επειδή πεθαίνει νεότατος, οι Τρώες δεν εξαφανίζονται και προσθέτουν στην αμαρτία τους και τον Υιό. Ο Θεός μέσω του Αλεξάνδρου, θέλησε να περάσει την Τροία στο χώρο της Ευρώπης, άρα έπρεπε να περάσει η αμαρτία σε χώρους, όπου δεν ήταν δυνατό να ευδοκιμήσει. Αποτέλεσμα της γέννησης του Αλεξάνδρου, ήταν η Ρώμη και το σύστημα της. Τα Έπη αυτό το περιγράφουν ως εξής: ο Ίλος επισκέφθηκε μία χώρα, που ονομαζόταν Φρυγία κι εκεί διαγωνίστηκε στην πάλη. Επειδή νίκησε, του δόθηκε μία παρδαλή αγελάδα, που σύμφωνα με το χρησμό, θα έπρεπε ν ακολουθήσει, ώστε εκεί, όπου αυτή θα καθόταν κάτω, να χτίσει μία πολιτεία. Η Φρυγία είναι δυνατό ν  αποκαλυφθεί μόνο μέσω των αριθμών κι είναι η νεφέλη. Ο Υιός του Θεού δεν ήταν έτοιμος να γεννηθεί κι εμφανίστηκε, όπως περιγράφει η Αποκάλυψη μέσα σε νεφέλη. Ενώ ως μορφή ήταν τέλειος, άρα βρέφος, το έργο του ήταν όμοιο μ έργο ατελούς εμβρύου. Φρυγία = Νεφέλη = 26 = Υιός = Έμβρυο. Αυτό έγινε, ώστε να είναι δυνατόν οι Τρώες να μετακινηθούν στο μέρος, όπου απαιτούσε η προφητεία. Η αγελάδα η παρδαλή είναι το νέο σύστημα, που προέκυψε. Είναι παρδαλή, γιατί συνυπάρχουν μέσα της διαφορετικές γνώσεις.

Ο Αλέξανδρος, όπως είδαμε στην ανάλυση του Σχεδίου, μπήκε στην Ανατολή για να θυσιαστεί. Ο ίδιος ήταν ο μόσχος, που σφάχτηκε. Με πλήρη ισχύ ήταν ο ταύρος, που γοήτευσε τους Τρώες. Ταύρος = Όφις = Άνδρας = 27 = Φαέθων. Λόγω της μορφής του και της θυσίας του, το σύστημα πήρε μορφή αγελάδας παρδαλής. Αυτό συνέβη, γιατί ο Αλέξανδρος παρέμεινε Υιός. Δεν του επιτράπηκε να πάρει τη μορφή ταύρου, αλλά αυτή του μόσχου. Η αγελάδα κράτησε τον Υιό ως έμβρυο, αφού γονιμοποιήθηκε από τον ταύρο και κινήθηκε προς τη Δύση. Ο Ίλος, που την ακολουθεί, είναι η ανεξάρτητη γνώση του Υιού, ο οποίος ακολουθεί πάντα το σύστημα, ώστε να το γονιμοποιήσει. Εξαιτίας του Σχεδίου, ο Υιός δίνει γνώση στο σύστημα, για να συντηρείται, αλλά με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορεί να ξαναεμφανιστεί ως ταύρος, χωρίς να ελέγχεται απ αυτό.

Σ αυτό το σημείο, έχουμε ταύτιση δυο μεγάλων μύθων της αρχαιότητας, που, από διαφορετική σκοπιά, εξηγούν το γεγονός. Από την πλευρά του Αλεξάνδρου, ως άντρα, που πήρε την ισχύ του Δία, έχουμε το μύθο της απαγωγής της Ευρώπης. Ο Δίας πήρε τη μορφή ταύρου, ώστε ν απαγάγει την Ευρώπη και να δημιουργήσει την απαιτούμενη εξέλιξη. Η εξέλιξη αυτή ήταν ν ακολουθήσουν τα ίχνη της ο Κάδμος και η μητέρα του, και θα δούμε σ άλλο σημείο τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Ο δεύτερος μύθος, είναι αυτός του Θησέα. Ο Θησέας είναι ο Αλέξανδρος βασιλεύς. Η κοινωνία της Βαβυλώνας βρισκόταν τότε στο επίπεδο, σ ό,τι αφορά τη γνώση, να γεννήσει τον άνθρωπο με τα τέλεια χαρακτηριστικά. Η γυναίκα του Μίνωα είχε γονιμοποιηθεί από τον ταύρο του Ποσειδώνα κι υπήρχε γνώση, ώστε ο Μινώταυρος να βγει από το λαβύρινθο, αφού υπήρχε η γνώση της Αριάδνης, άρα των Ελλήνων. Αυτό όμως δεν έγινε, ο Θησέας = Διάβολος = Βασιλεύς = 39, σκότωσε το Μινώταυρο κι εξελίχθηκε το Σχέδιο.

Ο Ίλος ακολούθησε την αγελάδα κι εκτέλεσε την προφητεία. Η πόλη που έχτισε, λεγόταν Ίλιον, ή Πέργαμος, ή Τροία..  σ αυτό το σημείο τα πράγματα περιπλέκονται κι απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε τι ακριβώς μας ενδιαφέρει να βρούμε. Ο Υιός δίνει μόνο γνώση κι αυτή διαφέρει από τις υπόλοιπες, σ ό,τι αφορά την ποιότητά της. Άρα εμείς, δεν αναζητάμε ως εχθρό τη γνώση, που μεταβάλλεται, αλλά την αμαρτία. Πρέπει δηλαδή, ν αναζητήσουμε την καρδιά του συστήματος, που παράγει τους δούλους. Οι αριθμοί της Τροίας ή του Ιλίου δεν προσδιορίζουν το μέρος, όπου βρίσκεται η καρδιά, αλλά βρίσκονται μέσα σ αυτήν και προσδιορίζουν μόνο την ποιότητα της γνώσης.

Οι Έλληνες σ αυτό το σημείο έσφαλαν.. δεν κατόρθωσαν  να εντοπίσουν την καρδιά και να την εξοντώσουν. Αυτή είναι η παγίδα της Τροίας. Διατηρεί την καρδιά ανέπαφη και προκαλεί τους Αχαιούς σε πόλεμο ενάντια στη γνώση της. Το ζητούμενο δεν είναι να νικήσει η μία γνώση την άλλη, αλλά να πάψουν να γεννιούνται δούλοι, που συντηρούν την πόρνη και την αναγκάζουν να γεννά δούλους. Η αμαρτία είναι γέννημα της γνώσης και δε συνδέεται ποσοτικά μ αυτήν. Ο άνθρωπος είναι είτε αμαρτωλός είτε όχι. Δεν υπάρχει λίγο αμαρτωλός ή πολύ αμαρτωλός. Ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός από τη στιγμή που ασκεί εξουσία και δεν έχει σχέση αν την ασκεί γνωρίζοντας να μετρά μέχρι το δέκα ή γνωρίζοντας πυρηνική φυσική. Το θέμα είναι να μην ασκείται εξουσία, εξαιτίας της γνώσης. Στην παγίδα της Τροίας έχουν πέσει όλοι οι λαοί κι όλα τα έθνη.

Για να γίνει αυτό αντιληπτό, αλλά και για ν αποκαλυφθεί η ταυτότητα της Τροίας, θα δούμε την περίπτωση της Ρώμης. Μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν υπήρχε άνθρωπος, που να μη μισεί τη Ρώμη. Την πολέμησαν όλοι. Έλληνες, Ιουδαίοι, Σύριοι, Γαλάτες. Η Ρώμη ήταν έτοιμη να καταρρεύσει, μέχρι που άλλαξε τη γνώση της. Ο κόσμος άρχισε να εκχριστιανίζεται και οι ίδιοι άνθρωποι που τη μισούσαν, έτρεξαν να την προσκυνήσουν. Την έβλεπαν πια ως χριστιανικό κέντρο και δεν μπορούσαν ν αντιληφθούν ότι δεν είχε αλλάξει τίποτε στη συμπεριφορά της. Η αμαρτία παρέμεινε, απλά η εξουσία δινόταν μέσω άλλης γνώσης. Δεν πολεμούσαν πια οι άνθρωποι στ όνομα του Δία, αλλά σ αυτό του Χριστού. Ο Υιός έχει την τέλεια γνώση, επομένως αυτήν, που βυθίζει την ανθρωπότητα στον κάτω κόσμο και στο θάνατο. Όμως αυτό είναι πολύ γενικό. Ο Υιός έχει την τέλεια γνώση, αλλά ποιος Υιός; Ποια μορφή του Υιού έχει την τέλεια γνώση; Υιός υπήρξε κι ο Αλέξανδρος κι ο Ιησούς. Αν αρκεί η γνώση του Αλεξάνδρου, προς τι η γέννηση του Χριστού; Αν ο Αλέξανδρος μετατόπισε το κέντρο της Βαβυλώνας, γιατί εμφανίστηκε ο Χριστός;

Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να καταλάβουμε τι επιδιώκει ο Θεός από τη διπλή γέννηση του Υιού. Από το Δάρδανο ως τον Τρώα, έχουμε έναν πλήρη κύκλο, που δημιουργεί αυτόνομο σύστημα. Ο Υιός ως Ίλος, έχει ως στόχο να μετατοπίσει το κέντρο αυτού του αυτόνομου συστήματος και να δημιουργήσει εκ νέου αυτόνομο σύστημα ακολουθώντας τις ίδιες πρακτικές. Ο Θεός γεννά δύο φορές τον Ίλο, γιατί το παραπάνω σύστημα, όταν μετακινείται χάνει την οχύρωσή του και τη δομή του. Γεννιέται ο Ίλος και ξεκινά ένας ομόκεντρος κύκλος. Η κοινή γνώση, τα κοινά χαρακτηριστικά και τα ίδια αδιέξοδα, ταυτίζουν τον Ίλο με το Δάρδανο. Γεννά ο Θεός τον Ίλο, ώστε και πάλι να υπάρξει ο Δάρδανος, που θα βρει τον Τεύκρο και θα δημιουργήσει τα θεμέλια του Νέου βασιλείου. Ο Αλέξανδρος, μόλις πέθανε, από ταύρος έγινε μόσχος. Μόσχος = 37 = Δάρδανος. Ο θάνατος του Υιού επαναφέρει τα αρχικά δεδομένα γιατί αποθεώνεται. Ο Υιός γίνεται Δίας και το σύστημα νύμφη. Ο Δίας και η νύμφη πάντα γεννούν τα ίδια παιδιά και η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Τεύκρος, το Αρνίον και πάλι έδωσε στο Δάρδανο γυναίκα και γη. Από το χώρο της Ασίας και τη γη της Βαβυλώνας, βρισκόμαστε στην Ευρώπη. Ο Ίλος ως Χριστός ξαναγεννιέται και πεθαίνοντας αφήνει τα δικαιώματα του στους δώδεκα Αποστόλους. Ο Αλέξανδρος μετακίνησε τους αμαρτωλούς προς την Ευρώπη κι ο Ιησούς δημιούργησε το λαό της αμαρτίας. Ο Αλέξανδρος ήταν ο Μόσχος = Δάρδανος =  Αμαρτωλοί = 37, ενώ ο Χριστός ήταν ο Αετός πετώμενος = Εριχθόνιος = Λαός της αμαρτίας = 68.

Από την αλληλεπίδραση των γνώσεων και των δομών του συστήματος της κάθε γνώσης, προέκυψε και πάλι ο Τρως, που είναι η αμαρτία. Χάθηκαν και πάλι τα δικαιώματα συγκεκριμένων ανθρώπων κι αυτό που απέμεινε, ήταν ένα σύστημα με θηλυκά χαρακτηριστικά και η γνώση. Ο Υιός εμφανίστηκε μ αυτόν τον τρόπο κι ως Βασιλεύς κι ως Κύριος. Ως Βασιλεύς έδωσε το σύνολο της γνώσης κι ως Κύριος απέβαλε τους αμαρτωλούς από τον άνω κόσμο. Εξαιτίας των γεννήσεων των Υιών και του αυτόνομου συστήματος, προέκυψε η μυθική Τροία. Το σύστημα έχει την καρδιά του στη Ρώμη και η γνώση του Υιού βρίσκεται στην ακρόπολη αυτής, που είναι το μέρος, όπου φυλάσσεται το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης. Καρδιά = Αμαρτία = Ρώμη = 24, ενώ, Τροία = Βατικανό = 25.

Αν το Σχέδιο δεν ήταν θεϊκό κι ήταν ανθρώπινο, σ αυτό το σημείο, θα έπρεπε να υπάρχει αδιέξοδο. Υπήρξε η Ρώμη λόγω Αλεξάνδρου και πήρε το Λόγο του Χριστού ως γνώση. Πόσο όμως θ άντεχε στην επίθεση των ανθρώπων η συγκεντρωμένη γνώση,  όταν υπάρχει κόσμος, που γνωρίζει φιλοσοφία, αλλά και το σύστημα αντιμετωπίζει προβλήματα; Έπρεπε με κάθε τρόπο να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες, που θα οχύρωναν την καρδιά από κάθε επίθεση. Ο Χριστός μέσα στο Λόγο Του λέει “δωρεάν ελάβατε, δωρεάν εδώσατε”. Όμως, ενώ μιλά για δωρεά, ενεργεί με περίεργο τρόπο κι αφήνει πνευματικά δικαιώματα σ Ιουδαίους. Θυσιαζόμενος ο  Χριστός αφήνει εξουσίες πάνω στη γνώση, κατά συνέπεια δεν την παραδίδει με τον τρόπο που έπρεπε. Έδρασε δηλαδή, ως Ιουδαίος, επομένως ως Ιησούς. Η γνώση του είναι πλήρης και τέλεια, όπως αρμόζει στη γνώση του Χριστού, αλλ αυτός, που πραγματικά έδρασε, ήταν ο Ιησούς. Αν ο Χριστός ήταν ο Ίλος, εξαιτίας του Σχεδίου δεν ήρθε η Θέωση, αλλ ακολούθησε η βασιλεία του Λαομέδοντα.

Ο Λαομέδοντας ήταν ένας άνθρωπος μισητός και σε Θεούς και σ ανθρώπους. Ήταν αυθαίρετος, βίαιος, μισητός και τυραννικός. Αυτός είχε την ιδέα να προστατεύσει την Τροία με τείχη και να την κάνει πανίσχυρη. Εκείνη την εποχή ο Ποσειδώνας κι ο Απόλλωνας είχαν εκδιωχθεί από τον Όλυμπο, για τιμωρία και περιφέρονταν στη Γη. Προσφέρθηκαν να βοηθήσουν το Λαομέδοντα έναντι μισθού, για την ανέγερση των τειχών. Ο Λαομέδοντας συμφώνησε, αλλά δεν ήταν συνεπής στη συμφωνία κι αφού εκμεταλλεύτηκε τους δύο Θεούς, τους έδιωξε με το χειρότερο τρόπο. Από εκείνη τη στιγμή το μέλλον της Τροίας φάνταζε σκοτεινό και δυσοίωνο. Ο Θεός μισεί την Τροία κι είναι θέμα χρόνου να την εγκαταλείψει.

Αυτό που περιγράφουν τα Έπη, σημαίνει ότι μετά τη Σταύρωση του Χριστού, αυτό που έμεινε στη Γη, ήταν οι Απόστολοι και τα ιουδαϊκά τους δικαιώματα. Από την εικόνα του Υιού έμεινε η εικόνα του Ιησού. Ιησούς = Λαομέδοντας = 42. Ο Χριστός γνώριζε το Σχέδιο και γι αυτό άφησε δικαιώματα, ώστε να υπάρξει εξέλιξη. Ο Ποσειδώνας κι ο Απόλλωνας υπήρχαν στη Γη, γιατί ο Υιός είχε κάνει τη διπλή εμφάνιση, συνεπώς είχε παραδώσει τη γνώση. Ο Αλέξανδρος ήταν έκφραση του Ποσειδώνα, αφού σκόρπισε στη Γη τη γνώση της θάλασσας. Ο Χριστός ήταν αντίστοιχα έκφραση του Απόλλωνα, αφού έδρασε ως φωστήρας συστήματος ξηράς. Τ ότι περιφέρονταν στη Γη, σημαίνει ότι η γνώση υπήρχε ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι γνώριζαν και την τρίαινα και τον Ήλιο, που ήταν τα όπλα των Θεών. Ο Λαομέδοντας με τους δούλους του, τους Αποστόλους, εκμεταλλεύτηκαν τη συνολική γνώση, που υπήρχε και θωράκισαν τη Ρώμη. Τείχη είναι δυνατό να φτιάξει μόνον ο Ποσειδώνας, γιατί είναι Θεός της θάλασσας κι από εκεί αντλεί τη γνώση του. Για να κατασκευαστούν τα τείχη, απαιτείται εύπλαστη γνώση που, είτε αληθινή είτε ψευδής, μπορεί να δείχνει σαν λυτρωτική και να υπόσχεται τα αδύνατα.

Με το Λόγο του Χριστού δεν είναι δυνατό να προστατεύσεις την αθλιότητα, γιατί το ψέμα δείχνει δίπλα στην αλήθεια. Οι πατέρες τις εκκλησίας, που προστάτευσαν τα δικαιώματα των δούλων, χρησιμοποίησαν ελληνική γνώση. Εξαιτίας αυτής της γνώσης, έχουν ειπωθεί τα πάντα. Δεν υπάρχει αθλιότητα κι υποκρισία, που να μη μπορεί να εκφραστεί, ως ψευδοφιλοσοφία. Απλά η εκκλησία κάθε φορά που η κοινωνία κάνει ένα βήμα εμπρός, πετάει στα σκουπίδια το λόγο των πατέρων, που φαίνεται ξεπερασμένος. Όλοι αυτοί κλήθηκαν να προστατεύσουν την Τροία και το κατάφεραν στ όνομα του Υιού του Ανθρώπου. Τείχη της Τροίας = Υιός του Ανθρώπου = Βασιλεία των νεκρών = Σκηνή του Μαρτυρίου = 77. Ο Χριστός, όταν έλεγε ότι ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδιδόταν στους εθνικούς, σ αυτό αναφερόταν. Εθνικοί = Ρωμαίοι = Μέθυσοι = Λαομέδοντας = 42. Οι εθνικοί από τη στιγμή που πήραν τη γνώση, ακολούθησαν τη μοίρα αυτού, που τους την παρέδωσε, δηλαδή του Πέτρου. Μετάνιωσαν την ώρα και την στιγμή που γεννήθηκαν. Ο Θεός μέσω του Υιού Του κατάφερε να δημιουργήσει την απαιτούμενη εξέλιξη, χωρίς να χαθεί ο έλεγχος της κατάστασης. Ο Υιός δηλαδή, ακολουθεί μία σύνθετη τακτική, ώστε να καταφέρει να συγκεντρώσει στο πρόσωπο Του, το σύνολο των ιδιοτήτων, που απαιτούνται για την εξέλιξη του Σχεδίου, μέσω δωρεάς γνώσης. Ο Ίλος κάθε φορά που γεννιέται, ώστε να δημιουργήσει συνθήκες επανάληψης, γεννιέται και Δάρδανος και Ιασίωνας. Ζωντανός είναι πάντα ο Ιασίωνας, που τιμωρείται, επειδή θεωρητικά προσπαθεί να γονιμοποιήσει το σύστημα. Νεκρός, ακολουθεί την τύχη του Δάρδανου. Αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό, γιατί η γέννηση του Ιασίωνα μόνον, είναι δυνατό να επιτρέψει την εκ νέου εμφάνισή του Υιού.

Back to content | Back to main menu