Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Οι δύο κοσμοκράτορες γεννήθηκαν κι έδρασαν μ ένα συγκεκριμένο τρόπο.Είναι όμως δυνατόν ν αμφισβητήσει κάποιος την ταυτότητά τους και να τ αποδώσει όλα σε δοξασίες καθυστερημένων κοινωνιών. Θα μπορούσε κάποιος ν αναρωτηθεί γιατί θα έπρεπε οι δύο αυτοί άντρες να έχουν θεϊκή καταγωγή και να μην ήταν η όλη κατάσταση θέμα συμπτώσεων. Γιατί θα έπρεπε να είναι ο Αλέξανδρος ο Υιός Βασιλεύς και όχι κάποιος άλλος εξίσου ισχυρός μονάρχης; Ο Ιασίωνας γι αυτόν το λόγο γεννιέται. Ο Ιασίων είναι αυτός, που έχει τη γνώση ν αποδείξει την ταυτότητα του αδερφού του, επομένως και τη δική του. Ιασίωνας = Φιλοσοφία = Φλοξ πυρός = Παρθένος  = 48. Ο Θεός δημιούργησε την Αίγυπτο, ώστε να υπάρχει η τέλεια γνώση, που να είναι δυνατό να ελέγχει την ταυτότητα αυτού, ο οποίος γεννιέται ως Υιός. Το σύστημα της Αιγύπτου, που είχε χαρακτηριστικά ανώτερα της Βαβυλώνας κι έτεινε προς τη Μητριαρχία, ήταν η αποτυχημένη προσπάθεια του Ιασίωνα να γονιμοποιήσει τη Δήμητρα. Το σύνολο της γνώσης της Αιγύπτου, είτε ως σύστημα είτε ως δωρεά, είναι η άβυσσος. Ιασίων = Αίγυπτος = Άβυσσος = 38. Αν δεν υπήρχε αυτό, ο Αλέξανδρος δε θα μπορούσε να δράσει. Όταν αναγνωρίστηκε ως Υιός, άφησε πίσω του και πάλι δύο πρόσωπα, ώστε ο Χριστός να μη χαθεί. Οι γονείς του Χριστού αναγκάζονται να φύγουν στην Αίγυπτο, γιατί εκεί προστατεύεται ο Υιός κι από εκεί μπορεί να τον καλέσει ο Πατέρας.

Το πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας είναι το εξής: οι Υιοί παίρνουν χαρακτηριστικά, ανάλογα με το αν είναι ζώντες ή όχι. Η περίπτωση του Αλεξάνδρου είναι πιο απλή, γιατί η γνώση του δεν του επέτρεπε να πάρει το σύνολο των ιδιοτήτων τις οποίες βλέπουμε στην περίπτωση του Χριστού. Ζωντανός ήταν ο Ιασίωνας και νεκρός ο Δάρδανος. Αντίθετα, ο Χριστός ζωντανός, δρα με πιο περίπλοκο τρόπο. Δρα ως Χριστός και ως Ιησούς. Ως Χριστός μοιράζει τα πάντα και ως Ιησούς μοιράζει δικαιώματα. Φτάνοντας λοιπόν σ αυτό το σημείο, δημιουργείται ένα αδιέξοδο. Ζωντανός ήταν ο Ίλος, όπως κι ο Αλέξανδρος, ζωντανός επίσης ήταν ο Λαομέδοντας. Αν όμως σ αυτό το σημείο τελειώνει η δραστηριότητά του, νεκρός έπρεπε να είναι ο Εριχθόνιος και η βασιλεία του Λαομέδοντα οριακή. Αυτό που αναζητάμε δηλαδή, είναι η μυστηριώδης ταυτότητα του Πριάμου, που είναι ο βασιλιάς της Τροίας κατά τον πόλεμο.

Ποιος είναι ο Πρίαμος και πώς καταφέρνει να είναι βασιλιάς ενός τόσο μυστηριώδους βασιλείου; Κάποιος θα υπέθετε ότι ο Λαομέδοντας κι ο Πρίαμος είναι τα ίδια πρόσωπα. Αυτό είναι λάθος, γιατί ο σκληρός Λαομέδοντας είναι δυνατό να νικηθεί. Πότε νικήθηκε ο Λαομέδοντας και πότε τον διαδέχθηκε ο Πρίαμος; Ο Λαομέδοντας νικιέται πάντα, όταν η γνώση τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη. Όταν έξω από τα τείχη, τα οποία την προστατεύουν, βρίσκονται άνθρωποι με γνώση. Ο Λαομέδοντας είναι ο Ιησούς του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Η αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν το βασίλειό του, μέσα στο οποίο ο Ποσειδώνας έχτιζε τα τείχη, κι ο Απόλλωνας ποίμανε τα ποίμνια της Τροίας.

Δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση, στην οποία μπορεί να βρεθεί ο άνθρωπος, από το  βασίλειο των εθνικών και μέθυσων. Αυτήν την αθλιότητα νίκησε ο άνθρωπος κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Επιτέθηκε ο άνθρωπος στις δομές και με τη γνώση που συγκέντρωσε, γκρέμισε το βασίλειο, το οποίο στηρίζεται στα πνευματικά δικαιώματα. Αν η Γαλλική Επανάσταση δεν είχε προβλεφθεί από το Θεό, το Σχέδιο θα κατέρρεε αμέσως μετά απ αυτήν. Οι άνθρωποι τότε πήραν τη γνώση της θάλασσας και τίποτε δεν τους εμπόδιζε να πάρουν και την τέλεια γνώση του Ηλίου. Από τη στιγμή που συνέβη αυτό και δεν ακολουθεί Λύτρωση, σημαίνει ότι εξακολουθεί να υφίσταται βασιλεία. Η αμαρτία υπάρχει, ώστε να συντηρεί το σύστημα, αλλά αφού οι Υιοί έχουν εμφανιστεί, κάποιος πρέπει να φέρει τη βασιλεία. Ο Χριστός λέει: (Ιωάν. 14.15-14.17) "Εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε και εγώ ερωτήσω τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ' υμών εις τον αιώνα," (Εάν μέ αγαπάτε, θά τηρήσετε τάς εντολάς μου. καί εγώ θά παρακαλέσω τόν Πατέρα καί θά σάς δώση άλλον Παράκλητον.διά νά μένει μαζί σάς αιωνίως,). Ο Χριστός έδωσε εντολές ως Ιησούς κι υποσχέθηκε στους Αποστόλους να τους στείλει Παράκλητον, εφόσον τηρούν τις εντολές.

Ο Παράκλητος είναι πάντα αυτός, που επεμβαίνει στο Σχέδιο, όταν αλλάζουν βασικά δεδομένα. Ο Παράκλητος δεν είναι ένα πρόσωπο, αλλά όλα τα πρόσωπα, που δρουν κατά τη διάρκεια του Μυστικού Σχεδίου. Είναι πάντα το επόμενο πρόσωπο. Όταν ο Δάρδανος είναι βασιλιάς, είναι ο Εριχθόνιος. Όταν είναι ο βασιλιάς Εριχθόνιος, είναι ο Τρως και ούτω καθεξής. Είναι πάντα η συνθετότερη μορφή του προσώπου, που απειλείται από τη γνώση. Όταν ο Ιησούς απειλήθηκε από τη Γαλλική Επανάσταση, το νέο πρόσωπο που πήρε τη βασιλεία ήταν ο Παράκλητος. Ο Παράκλητος είναι πάντα ο Βασιλεύς της Τροίας, όταν αυτή απειλείται από τους Αχαιούς. Δεν είναι ο βασιλιάς, που θωρακίζει την Τροία και προκαλεί το θυμό Θεών κι ανθρώπων, αλλά είναι αυτός, που βασιλεύει μέσα σ αυτήν. Ο Λαομέδοντας είναι αδύνατο να μη νικηθεί με τις πρακτικές που ακολουθεί. Έχει την ίδια γνώση με τον Πρίαμο, αλλά είναι ορατός. Ένα σύστημα που έχει σκληρά χαρακτηριστικά, πάντα περιμένει την πτώση. Ο Μεσαίωνας νικήθηκε, γιατί ήταν ορατοί οι δούλοι κι ήταν θέμα χρόνου να ξεσηκωθούν οι άνθρωποι, άσχετα αν είχαν γνώση ή όχι. Αντίθετα, η κατάσταση περιπλέκεται τρομερά μετά το Μεσαίωνα κι οι άνθρωποι αδυνατούν ν αντιληφθούν τι συμβαίνει. Απ αυτό το σημείο κι έπειτα, ανοίγει ο δρόμος για τους θεογέννητους ήρωες, που θα επιτεθούν εναντίον της Τροίας.

Ο Πρίαμος είναι ο Παράκλητος στην τέλεια μορφή Του, εφόσον αναλαμβάνει τη βασιλεία της τελειότερης μορφής της Τροίας. Παράκλητος = Αντίθεος = Πρίαμος = Κατάρα του Θεού = 43 = Κάτω κόσμος. Είναι η οριστική και τέλεια μορφή του Δάρδανου. Από τότε που γεννήθηκαν τα αδέρφια, μέσα απ αλλεπάλληλες γεννήσεις και βασιλείες, φτάνουμε στον Πρίαμο, που ακολουθεί τη γραμμή Δάρδανου και στον Ιασίωνα, που μένει ζωντανός μέχρι την επανεμφάνιση του Υιού. Πρίαμος = Κατάρα του Θεού = 43, ενώ, Ιασίωνας = Ευχή του Θεού = 48.

Το Μυστικό Σχέδιο απαιτεί για την πραγματοποίησή του μία ευχή και μία κατάρα. Η ευχή παραμένει πάντα ίδια και τέλεια, αφού ο άνθρωπος δεν αλλάζει χαρακτηριστικά, ενώ η κατάρα απαιτεί χρόνο για να πάρει τα οριστικά της χαρακτηριστικά. Σήμερα ο Παράκλητος είναι ο Υιός του Ανθρώπου, όπως τον βλέπει η ανθρωπότητα με πολλά και διαφορετικά πρόσωπα. Οι Δάρδανοι τον βλέπουν ως Ιησού κι οι Τρώες ως αυτόν, που έδωσε την Αποκάλυψη, εφόσον παίρνουν από εκεί τη γνώση τους. Πρίαμος = Αποκάλυψις = Λευκή νεφέλη = Μύλος μέγας = Κληρικοί = Αντίθεος. Το βασίλειο του έχει έδρα τη Ρώμη και η ακρόπολη αυτού του βασιλείου λέγεται Τροία = Βατικανό = 25, ή Ίλιον = 30 = Θάνατος = Βίβλος = Όρκος, ή Πέργαμος = 42 = Θηρίον = Μαρτύριον = Αγία Σοφία. Στόχος Των Αχαιών είναι πάντα το Ίλιον, του οποίου η κατάκτηση δίνει τη Θέωση. 99 = Ναός του Υιού του Ανθρώπου = Υιός του Θεού του Υψίστου = Επτά φιάλαι του θυμού του Θεού. Όταν οι Αχαιοί καταλάβουν την Τροία και την ακρόπολή της, τότε μόνον είναι δυνατό να γνωρίσουν τη Θέωση. Μόνον όταν επιστρέψει ο άνθρωπος της αμαρτίας, είναι δυνατό να νικηθεί η αμαρτία κι ο θάνατος. Άνθρωπος της αμαρτίας = 99 = Υιός του Θεού του Υψίστου.

Αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα, είναι να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει μ αυτό το βασίλειο σε συνθήκες πολέμου. Αυτό που πρέπει ν αντιληφθεί ο αναγνώστης είναι κατ αρχήν το εξής: το βασίλειο της Τροίας, ανεξάρτητα από το χρόνο που απαιτεί η δόμηση του πάνω στη Γη, είναι τέλειο από την εποχή της δημιουργίας. Από τη στιγμή που γεννήθηκε ο Υιός του Θεού, υπάρχει η Τροία, τέλεια και πανίσχυρη. Η Τροία έχει το πλεονέκτημα να ταξιδεύει στο χρόνο και το χώρο με τέλεια χαρακτηριστικά. Αυτό τ αναφέρουμε για το λόγο ότι, όταν η Τροία μεταφέρεται με πλήρη ισχύ στο χρόνο και στο χώρο ακριβώς επειδή υπάρχει το Μυστικό Σχέδιο θα πρέπει να δούμε πότε ακριβώς μπαίνει σε περιπέτειες. Ο Θεός δημιουργεί τους Αχαιούς, αλλά δεν επιτρέπει σ αυτούς να γίνονται απειλητικοί, οποιαδήποτε ώρα και  στιγμή. Η Τροία όταν είναι ανοχύρωτη, προστατεύεται και δεν επιτρέπεται η κατάληψή της. Αν δε βασιλέψει ο Λαομέδοντας, ώστε να την οχυρώσει, είναι αδύνατο να επιτραπεί στους Αχαιούς να επιτεθούν. Πάντα ο Λαομέδοντας θα νικιέται μετά την οχύρωση και πάντα ο Πρίαμος θα βασιλεύει στον Τρωικό πόλεμο. Ο Αλέξανδρος, όταν επιτέθηκε εναντίον της Βαβυλώνας, βρήκε απέναντί του τον Πρίαμο και τους υιούς του. Το ότι οι Έλληνες νίκησαν σχετικά εύκολα την Ανατολή, εξηγεί άλλα πράγματα και όχι την ισχύ της Τροίας. Η φαινομενικά εύκολη νίκη τούς δόθηκε για να τους παγιδέψει και δεν οφειλόταν στην ασθενικότητα της γνώσης. Η Τροία φαινόταν ασθενική, γιατί έπρεπε να νικηθεί. Αυτή η Τροία απαιτούσε τη θυσία του Αχιλλέα και την κατάληψή της μέσω του Δούρειου Ίππου. Η μεγάλη Τροία αποθεώνει τον Αχιλλέα κι ο Οδυσσέας αποδεικνύει την ιδιότητά του.

Αυτό που θέλουμε να βρούμε τώρα, είναι πώς ακριβώς συνδέεται η Τροία με τα βασίλεια των Αχαιών και πώς δεν απειλείται απ αυτούς, όταν δεν είναι ισχυρή. Η Τροία, όπως αναφέραμε, είναι ο χώρος στον οποίο συγκεντρώνεται η γνώση και οι Τρώες αυτοί που την προστατεύουν. Η γνώση του Θεού είναι μοναδική κι αυτό σημαίνει ότι η Τροία έχει αυτήν τη γνώση στην κατοχή της. Το Σχέδιο στηρίζεται στο γεγονός ότι η γνώση, που είναι κοινή, δίνεται σε περισσότερες από μία μορφές. Οι Έλληνες, για παράδειγμα, πήραν τα Έπη κι οι Ιουδαίοι τις Εντολές. Ενώ πρόκειται δηλαδή για το ίδιο πράγμα, εφόσον αφορά τη Θέωση του ανθρώπου, δίνεται με διαφορετικό τρόπο. Η Τροία είναι η δεξαμενή αποθήκευσης κι οι Αχαιοί το σύνολο των πηγών της Γης. Αχαιοί είναι οι εκλεκτοί, που για τον οποιονδήποτε λόγο παίρνουν γνώση. Αχαιοί είναι οι ήρωες και Αχαιοί είναι επίσης οι ιδρυτές της Τροίας. Για να δημιουργηθούν συνθήκες πολέμου, θα πρέπει να φτάσουμε σε μία οριακή κατάσταση. Αυτή η κατάσταση είναι η εξής: κάποιοι λαοί έχουν την τέλεια δωρεά για να παράγουν εκείνη τη γνώση, που ανατρέπει την παράδοση που δημιουργεί η τέλεια δωρεά. Τέτοιοι λαοί είναι μόνον οι Έλληνες κι οι Ιουδαίοι. Το πρόβλημα για την Τροία είναι μόνον οι Έλληνες, γιατί έχουν την τάση να επιτίθενται στο σύστημα. Οι Έλληνες της Αθήνας μπορούσαν να επιτεθούν πνευματικά στη Βαβυλώνα και να την καταστρέψουν. Η καταστροφή θα είχε σχέση με το σύστημα, και όχι με τη γνώση.

Ο Θεός δεν έδωσε τέλεια γνώση στη Βαβυλώνα, γιατί οι Έλληνες, ανεξάρτητα από το αν παγιδεύονταν πολύ γρήγορα, θα ξαναγύριζαν στη δημοκρατία. Η Τροία κινδυνεύει, όταν οι Έλληνες γίνονται Τρώες και δεν μπορεί να ελέγξει την παραγωγή Ελλήνων. Αν, για παράδειγμα, τα ελληνιστικά βασίλεια δεν κατόρθωναν να ελέγξουν τη διαδικασία διασποράς  της γνώσης, οι Έλληνες που θα γεννιούνταν μέσω των Επών, θα τα κατέστρεφαν πριν την ώρα τους. Πριν περάσει η βασιλεία στη Ρώμη, θα ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια μικρές Αθήνες .. όλες οι πόλεις που είχαν πλούτο λόγω εμπορίου, θα επέστρεφαν στην λογική της πόλης κράτος. Αν συνέβαινε αυτό, όταν εμφανίστηκε ο Χριστός, δε θα υπήρχε κέντρο εξουσίας και τα μεγάλα και πλούσια αστικά κέντρα δε θα εξιουδαΐζονταν. Ο Θεός φροντίζει πάντα οι Έλληνες να είναι ολιγάριθμοι, ώστε, όταν επιτίθενται στην Τροία κι απειλούν τα τείχη της, να υπάρχει δυνατότητα να μετατραπούν σε Τρώες. Οι προφητείες που αφορούν τον Αχιλλέα, αυτό το νόημα έχουν. Στην Τροία οι Έλληνες δοξάζονται, αλλά πεθαίνουν. Οι Έλληνες κέρδισαν άπειρη δόξα με τον Αλέξανδρο, αλλά μετά χάθηκαν από το πρόσωπο της Γης.

Από την άλλη μεριά η Τροία δεν κινδυνεύει από τους Ιουδαίους. Οι Ιουδαίοι έχουν σύστημα όμοιο με τους Τρώες, αλλά με διαφορετική γνώση. Αν όμως συμβαίνει αυτό, κάποιος θ αναρωτηθεί για το ρόλο των Ιουδαίων σ αυτόν τον πόλεμο. Ο ρόλος των Ιουδαίων είναι η παγίδευση. Μπορούν να παγιδεύσουν το σύνολο των εκλεκτών. Παγιδεύουν τους Τρώες, αλλά παγιδεύουν και τους Έλληνες. Είναι το μόνο σύστημα, που δε νικιέται παρά μόνον απ αυτόν, που το δημιούργησε. Μόνον μ αυτό το σύστημα είναι δυνατό να διασφαλιστούν τα πάντα. Μπορεί δηλαδή ο άνθρωπος να καταδικαστεί, αλλά και να λυτρωθεί. Η λύτρωση που μας ενδιαφέρει σ αυτήν την περίπτωση, εξασφαλίζεται μέσω της δυνατότητας μεταφοράς για όσο χρόνο είναι αυτό απαραίτητο του σπέρματος των Ελλήνων. Αν το σύστημα στηριχθεί στην ιουδαϊκή γνώση, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην ξαναγεννηθούν Έλληνες. Όταν λοιπόν η Τροία είναι δυνατό να νικηθεί μόνον από Έλληνες, οι Ιουδαίοι είναι αυτοί, που εξασφαλίζουν αυτήν την πιθανότητα. Αν, για παράδειγμα, η Ρώμη κατόρθωνε κι επιβίωνε στους αιώνες, στηριζόμενη στη δική της παράδοση και όχι στην ιουδαϊκή, οι Έλληνες θα χάνονταν. Δε θα υπήρχε καμία περίπτωση να ξαναγεννηθούν ως κοινωνία, γιατί πάντα, ό,τι και να συνέβαινε, θα βρίσκονταν ως ανώτατο στρώμα της οποιασδήποτε δομής. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει στη Δύση. Ο ιουδαϊσμός εξασφαλίζει τη γέννηση των Ελλήνων, γιατί απ αυτόν προέρχεται ο εθνικισμός. Ο Χριστός φροντίζει ν αναφέρει στο Λόγο Του και τους Έλληνες, ώστε να βρεθούν πονηροί, που θέλοντας να εξασφαλίσουν εξουσίες μέσω του  εθνικισμού, ν απελευθερώσουν δυνάμεις ανεξέλεγκτες.

Επανερχόμαστε στις συνθήκες, που είναι απαραίτητες για τη διεξαγωγή πολέμου και βλέπουμε ότι είναι απαραίτητο η Τροία να στηρίζεται στη γνώση της, αλλά κι οι ήρωες να διαθέτουν αυτονομία. Ο Τρωικός πόλεμος δεν ήταν δυνατό να εξελιχθεί στο Μεσαίωνα, γιατί ο ήρωας Αχιλλέας δεν είχε αυτονομία σ ό,τι αφορά τον κορμό του, ώστε ν αναπτύξει χαρακτηριστικά. Δεν υπήρχε μία ελληνική κοινωνία, που θα θιγόταν από τις εξουσίες της Ρώμης. Αυτοί που είχαν την ελληνική παιδεία, υπηρετούσαν τη Ρώμη. Για να εξελιχθεί ο πόλεμος, η παγκόσμια γνώση, που συγκεντρώνεται στην Τροία, δεν πρέπει να έχει τέτοια ισχύ, ώστε να ελέγχει απόλυτα τα έθνη. Πρέπει να βρίσκεται σ  ένα σημείο συγκεντρωμένη και να είναι προκλητική.

Κάποτε η Βαβυλώνα προκάλεσε την ελληνική κοινωνία και σήμερα το ίδιο κάνει η Ρώμη. Από το Λαομέδοντα της παντοκρατορίας, θα πρέπει να περάσουμε στον Πρίαμο της λεπτής συνύπαρξης με τους Αχαιούς. Ο Πρίαμος γνωρίζει ότι δεν πρέπει να προκαλεί τους Αχαιούς κι ειδικά τον τρομερό Αχιλλέα. Η Τροία επιβιώνει, μόνον όταν δεν προκαλεί, γιατί οι Αχαιοί είναι αδύνατο να μην πάρουν μαζί τους τον Αχιλλέα. Αυτό το επικίνδυνο για την Τροία, το εξασφαλίζει ο μέγας Οδυσσέας. Οδυσσεύς = Χριστός = 46. Συνθήκες Τρωικού πολέμου  υπήρξαν μόνον κατά την εποχή του Αλεξάνδρου και μετά τη Γαλλική Επανάσταση, όπου μαζί μ ένα μεγάλο πλήθος εκλεκτών γεννήθηκε κι ο Αχιλλέας.

Η συνύπαρξη Αχαιών και Τρώων εξασφαλίζεται μόνον, αν τα θηλυκά συστήματα που τους συνδέουν, παραμένουν στην κατάσταση, που δημιούργησε ο Ηρακλής, ο οποίος σκότωσε το Λαομέδοντα. Ο Ηρακλής εξόντωσε το Λαομέδοντα κι απ αυτόν το θάνατο ο βασιλιάς της Τροίας πήρε τέλεια χαρακτηριστικά. Ο Πρίαμος το μόνο που πρέπει ν  κάνει, είναι ν αποφύγει να ζητήσει από τους Αχαιούς την Ησιόνη. Ο Ηρακλής υπηρετώντας το Σχέδιο, έβγαλε από την Τροία την Ησιόνη, ώστε να δημιουργηθεί άσχημη κατάσταση στην κοινωνία των Αχαιών. Ο Πρίαμος πριν την επίθεση του Ηρακλή λεγόταν “Ποδάρκης”, που είναι ακριβώς το ίδιο όνομα σ ό,τι αφορά τον αριθμό. Η αλλαγή αυτή του ονόματος έγινε, για να μη γίνει αντιληπτή η εσκεμμένη παραχώρηση της Ησιόνης. Η Ησιόνη είναι το θηλυκό σύστημα, που έχει την ίδια γνώση με το Λαομέδοντα. Επειδή η σκληρότητα του Λαομέδοντα ήταν τρομερή και ταυτόχρονα ορατή, όταν αυτός νικήθηκε, η πρακτική του με θηλυκά χαρακτηριστικά δόθηκε στους Αχαιούς. Η Ησιόνη, όπως κι ο πατέρας της, λειτουργεί απόλυτα με πνευματικά δικαιώματα. Αυτό το σύστημα γεννά πάντα τον Τεύκρο και μπλοκάρει το σύνολο των δραστηριοτήτων εναντίον της Τροίας. Ο Τεύκρος έχει πάντα την ισχύ να δίνει γυναίκα και Γη, σ όποιον έχει γνώση, άρα θέλει να εξουσιάζει. Ο Τεύκρος δηλαδή των αρχαιοτάτων χρόνων, που συνάντησε ο Δάρδανος κι ο Τεύκρος ο υιός της Ησιόνης, ταυτίζονται. Αυτό συμβαίνει, γιατί η Τροία χτίζεται πάντα από Αχαιούς και όχι σε σταθερό χρόνο. Ησιόνη = Λαομέδοντας = 42 = Εθνικοί, ενώ, Τεύκρος = Σύστημα = Αρνίον = 32. Βλέπουμε ότι σε περίπτωση που νικηθεί ο Λαομέδοντας, η Τροία είναι υποχρεωμένη να παραδώσει στους Αχαιούς την κόρη του.

Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει να το δούμε στην ιστορική του διάσταση. Η Ρώμη έδρασε κατά το Μεσαίωνα ως το απόλυτο Κέντρο, που στήριζε τους δούλους. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση αναγκάστηκε ν αλλάξει τακτική. Η τακτική αυτή δεν είναι κάτι το αφηρημένο, αλλά είναι ένας πολλαπλασιασμός των ειδώλων. Η Ρώμη ενθάρρυνε τον εθνικισμό κι αυτό σημαίνει ότι δημιούργησε  άπειρα κράτη της ίδιας δομής. Όπως δρούσε η ίδια ως κέντρο αυτοκρατορίας, που αυτοπροστατεύεται, έτσι έδωσε αυτήν τη δυνατότητα και στα κράτη, που δημιουργήθηκαν. Η πρωτεύουσα του κάθε κράτους πήρε γνώση της ίδιας υφής με τη Ρώμη κι ο πόλεμος μεταφέρθηκε πλέον μέσα σε κάθε εθνική κοινωνία. Μέσα στη γαλλική η τη γερμανική κοινωνία, για παράδειγμα, υπάρχουν κέντρα, όπως είναι το Παρίσι ή το Βερολίνο.. αυτά δημιουργούν συστήματα, άρα γεννούν τον Τεύκρο κι Αχαιούς, εφόσον δίνουν γνώση. Ο Πρίαμος παραμένει στη Ρώμη, αλλά επειδή το κάθε υποσύστημα παίρνει ισχύ από τη Ρώμη, θα πρέπει να νικηθεί ο ίδιος ο Πρίαμος. Δεν είναι δυνατό να νικηθεί το σύστημα της Γερμανίας και να μην απειληθεί η Ρώμη.

Η Ησιόνη μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, έφυγε και παγίδεψε τους Έλληνες..  η ίδια πάλι έφυγε μετά τη Γαλλική Επανάσταση και παγίδεψε τους υπόλοιπους λαούς. Ο Πρίαμος δε ζητά πίσω την Ησιόνη, γιατί αυτό θα ξεσηκώσει τους Αχαιούς. Αυτό συμβαίνει, γιατί αν δοθεί πίσω η Ησιόνη, η Τροία θα πρέπει να διεκδικήσει την κοσμοκρατορία που δεν μπορεί να κρατήσει. Αν η Ρώμη απαιτήσει από τα έθνη να υπακούσουν στις εξουσίες της, παραδίδοντάς της την ισχύ των συστημάτων τους, αυτό που απομένει είναι ο πόλεμος. Όλοι είναι δυνατό ν αντιληφθούν ότι  επιθυμία της Ρώμης είναι να τους κάνει Τρώες, δηλαδή δούλους. Η Τροία σύμφωνα με τα παραπάνω, είναι δυνατό να ζητήσει την Ησιόνη, μόνον όταν έχει δυνατότητα να παλέψει για την κοσμοκρατορία. Αν δηλαδή η Ησιόνη επιστρέψει στην Τροία, βασιλιάς είναι ο Λαομέδοντας και όχι ο Πρίαμος.

Από όλα αυτά βγάζουμε το συμπέρασμα ότι οι Τρώες ζήτησαν την Ησιόνη, όταν ήταν σε θέση να πάρουν την κοσμοκρατορία, επομένως εμείς πρέπει να βρούμε πότε συνέβη αυτό. Οι Τρώες κάθε φορά που ζητούν πίσω την Ησιόνη, παγιδεύονται από το Θεό και δημιουργούν τις συνθήκες, που καταστρέφουν την Τροία. Υπάρχει μία προφητεία τρομερή για την Τροία που αναφέρει ότι, αν ποτέ βασιλόπουλο από τη γενιά του Λαομέδοντα φέρει μέσα στην Τροία γυναίκα Ελληνίδα, αυτό θα γίνει αιτία καταστροφής της πόλης. Αυτό δηλαδή που είναι απαραίτητο για το Θεό, είναι να ελέγχει αυτό το βασιλόπουλο, που θέτει σ εφαρμογή την προφητεία.

Η Ησιόνη έφυγε για πρώτη φορά από την Τροία, όταν η μεγάλη Βαβυλώνα των αρχαίων χρόνων μαζί με τη δωρεά των Επών, προκάλεσαν τη δημιουργία του πρώτου ελληνικού συστήματος με γνώση, που ήταν ο Μυκηναϊκός πολιτισμός. Οι Τρώες με τη μορφή της Περσικής Αυτοκρατορίας, ζήτησαν πίσω την Ησιόνη, όταν εισέβαλαν στην Ελλάδα. Αυτήν όμως δεν τους δόθηκε κι επέστρεψαν στο βασίλειο τους. Δεύτερη φορά που τη ζήτησαν, ήταν μέσω των ελληνιστικών βασιλείων, αλλά σ εκείνη την περίπτωση έπεσαν στην παγίδα της προφητείας. Πριν να δούμε τι σημαίνει αυτό φτάνουμε στο 800 μ.Χ. Οι Τρώες είναι πανίσχυροι και παίρνουν πίσω την Ησιόνη. Η περίοδος του Μεσαίωνα μετά την ενθρόνιση του Καρλομάγνου, είναι η περίοδος του Λαομέδοντα, κατά την οποία μέσα στην Τροία βρίσκεται και ο Πρίαμος και η Ησιόνη. Η Ρώμη έχει την κοσμοκρατορία και κανένας δεν είναι δυνατό να την απειλήσει. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση ο Λαομέδοντας εξοντώνεται κι ο Πρίαμος δίνει την Ησιόνη. Η Ησιόνη μέχρι τις ημέρες μας βρίσκεται ανάμεσα στους Αχαιούς και κάνει αδύνατη την απειλή της Τροίας.

Όσο τα εθνικά συστήματα λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούν, είναι αδύνατο να συμβεί οτιδήποτε. Η ευφυΐα του Θεού σ αυτό το σημείο, πρέπει να ξεπεράσει το τρομερό εμπόδιο και να δημιουργήσει συνθήκες, κάτω από τις οποίες αυτοί, που έχουν γνώση, είναι δυνατό να παγιδευτούν. Ο Πρίαμος πρέπει ν αρχίσει να σκέφτεται να πάρει πίσω την Ησιόνη, γνωρίζοντας ότι αυτό κάτω απ ορισμένες συνθήκες, είναι δυνατό να καταστρέψει την Τροία. Για να το καταφέρει ο Θεός αυτό, έπρεπε να καταστρέψει την τέλεια λειτουργικότητα του συστήματος. Είδαμε πως, όσο η Γερμανία και μερικές άλλες χώρες ελέγχονται λόγω χαρακτηριστικών, το σύστημα επιβιώνει χωρίς φθορά .. δημιουργώντας τον κομμουνισμό, ο Θεός χάλασε το σχεδιασμό, που στηρίζεται στην Ησιόνη και τους εθνικούς και δημιούργησε δίπολο. Η κατάρρευση όμως του κομμουνισμού και τα όσα αυτή συνεπάγεται, παγιδεύει τον Πρίαμο και τους Τρώες.

Όταν ένα σύστημα σκληρό, όπως το χριστιανικό, παύει να έχει έναν ορατό αντίπαλο και λόγω γνώσης έχει την κοσμοκρατορία, δείχνει την ατέλειά του και προκαλεί τον πόλεμο. Όταν η αμερικανική πολιτική και στρατιωτική ισχύς αναγκάζεται να επιβάλλει την  τάξη στον πλανήτη, ο Πρίαμος είναι επίσης αναγκασμένος, να ζητήσει πίσω την Ησιόνη. Με την κατάρρευση του κομμουνισμού αποκαλύπτεται η Τροία, γιατί ο τρόπος με τον οποίο είναι δομημένος πια ο κόσμος, απαιτεί να εγκαταλειφθούν τα εθνικά συστήματα. Πρέπει η Ρώμη να πάρει ενεργό μέρος στα συμβαίνοντα κι αυτό την αποκαλύπτει, εφόσον η πάγια τακτική της Τροίας είναι να μην αποκαλύπτεται, παρά να φορτώνει τα εγκλήματα στα εκάστοτε ισχυρά κέντρα πολιτικής εξουσίας. Η ΕΟΚ που είναι το προϊόν του νέου υπερεθνικού σχεδιασμού, είναι δυνατό να λειτουργήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά έχει ένα τρομερό ελάττωμα. Προκαλεί την εθνική ελληνική πλέον κοινωνία, επομένως τον Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας γεννήθηκε πλέον και δυστυχώς για τους Τρώες, βρίσκεται προ των πυλών.

Το πρόβλημα, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, βρίσκεται στο γεγονός ότι το ελληνικό σύστημα από τη στιγμή που υπάρχει, δεν ακολουθεί το σχεδιασμό. Αν δεν υπήρχε το ελληνικό κράτος, αυτό που θα συνέβαινε θα ήταν να πάρει ο Πρίαμος την Ησιόνη και ν αλλάξει το σχεδιασμό. Όταν κατέληγε σ ένα οριστικό αποτέλεσμα θα ξανάδινε την Ησιόνη, ώστε να διατηρηθεί ο σχεδιασμός. Ο Πάπας, αν η χριστιανική κοινωνία δεν είχε μέσα της το ελληνικό κράτος, θα έπαιρνε τη μορφή του Λαομέδοντα. Θα έπαιρνε σκληρές αποφάσεις κι άσχετα αν προκαλούσε τους ανθρώπους, θα δημιουργούσε νέο σχεδιασμό. Όταν αυτός θα ολοκληρωνόταν, θα έδινε ξανά την ψευδοφιλοσοφία που απαιτεί ένα σύστημα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι ο νέος σχεδιασμός απαιτεί την ΕΟΚ..  το ελληνικό σύστημα όμως δεν παρακολουθεί, γιατί δεν ταυτίζεται μ αυτήν. Ο Πρίαμος είναι σήμερα αναγκασμένος να κάνει πόλεμο, γιατί ο Θεός κατόρθωσε σε ανύποπτο χρόνο κι έβαλε μέσα στην Τροία την Ελληνίδα γυναίκα.

Σ αυτό το σημείο και σύμφωνα με τα παραπάνω, έχουμε μέσω της γνώσης τα εξής δεδομένα: έχουμε μία Τροία πανίσχυρη, που ιδρύεται από τον υιό του Δία και μέσα από αλλεπάλληλες διαδοχές βασιλιάδων, έναν  τέλειο βασιλιά. Παράλληλα με το βίο της Τροίας, έχουμε τη δημιουργία των βασιλείων των Αχαιών, που, ενώ είναι προϊόντα της ίδιας γνώσης, είναι διαφορετικά μεταξύ τους, γιατί ο τρόπος με τον οποίο αυτή δίνεται, αλλά και η μορφή της κάθε γνώσης, έχουν διαφορετικά αποτελέσματα. Ανάμεσα σ αυτά  τα βασίλεια, που προέκυψαν από τη δωρεά του Θεού, έχουμε κι ένα πλήθος άλλων, που είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης γνώσης και της καλλιέργειας των δοθέντων. Αυτή η κατάσταση είναι η επιθυμητή, για τη διεξαγωγή του πολέμου. Ο πόλεμος αυτός δεν είναι αποτέλεσμα της κακίας του Θεού, αλλά είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τη Θέωση. Η Τροία και τα βασίλεια των Αχαιών έχουν γνώση, αλλά οι άνθρωποι δεν μπορούν να γίνουν Θεοί. Αυτό το ενδεχόμενο υπάρχει, μόνον όταν όλες οι γνώσεις συγκεντρωθούν σ έναν χώρο κι  οι άνθρωποι καταφέρουν να νικήσουν το σύνολο των δυσκολιών, που τους στερούν τη συνολική και τέλεια γνώση.

Μ αυτά τα δεδομένα ο Θεός θέτει σ εξέλιξη το Μυστικό Σχέδιο. Πώς όμως είναι δυνατόν, όταν ένα σχέδιο απαιτεί πόλεμο, να τον προκαλέσεις, όταν όλοι είναι ικανοποιημένοι από τη συνύπαρξη; Ο Οδυσσέας είναι βασιλιάς της Ιθάκης, ερωτευμένος με τη γυναίκα του και φαινομενικά δεν έχει καμία απολύτως διάθεση για πόλεμο. Οι Ατρείδες έχουν μεγάλα βασίλεια και δεν απειλούνται από κανέναν. Οι Αχαιοί κι οι Τρώες απολαμβάνουν τα πάντα κι έχουν τη γνώση να διατηρήσουν την κατάσταση στο επιθυμητό γι αυτούς επίπεδο. Όμως το θεϊκό Σχέδιο έχει στηθεί με αριστουργηματικό τρόπο και κάποιοι από τους Αχαιούς τις ήσυχες φαινομενικά νύχτες παρακολουθούν τα συμβαίνοντα με την πολυτέλεια της γνώσης, των όσων ακολουθούν. Εφόσον υπάρχει θεϊκό Σχέδιο, το οποίο εξελίσσεται στη Γη και με δεδομένο ότι ο Υιός του Θεού είναι άνθρωπος, κάποιος ανάμεσα στους Αχαιούς έχει την απόλυτη γνώση. Είναι δηλαδή άκρως απαραίτητο να υπάρχει άνθρωπος τρομερής ευφυΐας, ο οποίος να συμμετέχει στην κοινωνία των Αχαιών, να παρακολουθεί και να επεμβαίνει στις εξελίξεις. Αφού είναι αναγκαίος ο πόλεμος, πρέπει να δημιουργηθούν και τ ανάλογα δεδομένα. Γνώση αντίστοιχη του Δία έχει μόνον ο τρομερός Οδυσσέας, ο πολυμήχανος, πολύτεχνος και πονηρός βασιλιάς της Ιθάκης. Ο άνθρωπος που αγαπήθηκε πιο πολύ απ όλους  τους Αχαιούς και που το Σχέδιο τον ανάγκασε να προκαλέσει το σύνολο των δεινών.

Μέσα όμως στη γενικότερη άγνοια, είναι δυνατό μόνον ο Οδυσσέας να έχει γνώση; Ο Θεός έδωσε την τέλεια γνώση σε δύο λαούς .. σύμφωνα με την ανάλυση του Σχεδίου, ο κάθε λαός έχει διαφορετική αντίληψη για το Θεό. Οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται το Θεό ως Πατέρα, ενώ οι Έλληνες ως Μητέρα. Αν δηλαδή ο Οδυσσέας είχε την απόλυτη γνώση, των όσων ακολουθούν, θα έπρεπε να υπάρχει και κάποιος βασιλιάς, που να είχε γνώση τέλεια, αλλά ασαφή. Αυτός ήταν ο Αχιλλέας. Η μητέρα του που γνώριζε το τι πρόκειται να συμβεί, θέλησε να τον προστατεύσει και τον έκρυψε. Οι βασιλιάδες που έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι οι εκφραστές των δύο λαών, οι οποίοι έχουν τη γνώση, που δημιουργεί τη μεγάλη Τροία. Οδυσσεύς = Χριστός = Ιουδαίοι = 46, ενώ, Αχιλλεύς = Έλληνες = Μακεδόνας = 34. Όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται, σ ό,τι αφορά τη γνώση, ανάμεσα σ αυτά τα δύο όρια.

Το ζητούμενο για την εξέλιξη του Σχεδίου, όπως αναφέραμε, είναι αυτός ο πόλεμος, καθώς και η ταυτόχρονη εμπλοκή σ  αυτόν τον πόλεμο του Αχιλλέα. Είναι αδύνατον η Τροία να παραδοθεί στους ανθρώπους, άρα να καταστραφεί χωρίς τη βοήθεια του Αχιλλέα. Η μητέρα του το γνωρίζει και προσπαθεί να τον προφυλάξει. Η ιουδαϊκή φιλοσοφία είναι παντελώς εχθρική της ελληνικής .. αυτό σημαίνει κατ αρχήν ότι ο Οδυσσέας δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη συμμαχία του Αχιλλέα, χωρίς τη δημιουργία γενικότερων συνθηκών, που είναι δυνατό να παρασύρουν τον Αχιλλέα. Πρέπει δηλαδή να δημιουργηθεί μία ψευδοκατάσταση, που να παγιδεύει τους ανθρώπους, και μεταξύ αυτών και τον Αχιλλέα. Ο άνθρωπος σε φυσιολογικές συνθήκες δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί. Είναι αδύνατο να μπει σε θυσίες χωρίς συμφέρον και είναι αδύνατο να μπει σε περιπέτειες, όπου διακινδυνεύεται η ζωή του. Όλα αυτά είναι δυνατό να παρακαμφθούν μόνο από το φόβο του Θεού. Ο άνθρωπος, επειδή αυτό εξυπηρετούσε τους άθλιους, έμαθε να φοβάται το Θεό και στ όνομα αυτού του φόβου να ενεργεί πέρα από κάθε λογική.

Το ιδανικό μέσο, για να προκαλέσει κάποιος αυτόν το φόβο, είναι ο όρκος. Με τον όρκο ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με το Θεό κι αυτό τον πανικοβάλλει. Ο Θεός μισεί τον όρκο στ όνομά Του, γιατί αγαπάει τον άνθρωπο και δε θέλει εξαιτίας των αδυναμιών του να πέφτει θύμα των αθλίων (1 η  Εντολή). Ο Χριστός το γνωστοποίησε κι οι χριστιανοί θεωρητικά έχουν γνώση πάνω σ αυτό.

Αυτό που έχει σημασία στα Έπη είναι ότι υπάρχει ένας άνθρωπος με τρομερή γνώση μέσα στην κοινωνία των Αχαιών κι επιπλέον γνωρίζει και την αξία του όρκου. Ο Οδυσσέας όχι μόνο γνωρίζει την αξία του όρκου, αλλά είναι κι εγγονός του μεγαλύτερου παραβάτη των όρκων, του Αυτόλυκου. Με δεδομένη τη γνώση του Οδυσσέα και την ύπαρξη του θεσμού του όρκου μέσα στην κοινωνία των Αχαιών, αυτό που προσδοκούμε είναι, να περιμένει πλέον ο Οδυσσέας την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσει. Θα πρέπει δηλαδή να βρει τη στιγμή της αδυναμίας και να επέμβει με τέτοιον τρόπο, ώστε να προκαλέσει το φόβο του Θεού και να κάνει τους ανθρώπους δούλους των λαθών τους.

Ποια όμως είναι η αδυναμία, που είναι δυνατό να βάλει τον άνθρωπο απέναντι στο Θεό; Για ν αποφύγει ο άνθρωπος αυτήν την κατάσταση, είναι δυνατό να εγκαταλείψει πλούτη, βασίλεια, γονείς κι οτιδήποτε άλλο απολαμβάνει. Η τρομερή αδυναμία του ανθρώπου είναι ο έρωτας. Εξαιτίας του έρωτα βυθίζεται στο θάνατο κι εξαιτίας του έρωτα γίνεται όμοιος με το Θεό. Για τον έρωτα λιώνει όπως το κερί και για τον έρωτα πολεμά σαν πανίσχυρος Θεός. Ο Οδυσσέας γνώριζε αυτήν την αδυναμία του ανθρώπου, αφού την είχε κι αυτός. Ο έρωτάς του για την Πηνελόπη ήταν ανώτερος της αθανασίας, που του προσφέρθηκε. Μπορεί όμως ένας άνθρωπος, όσο έξυπνος και να είναι, να επέμβει στον έρωτα; Ο Χριστός λέει ότι ο Θεός ενώνει τον άνθρωπο με το σύντροφό του και δε δίνει δικαίωμα σε κανένα να χωρίσει αυτό, που έχει ενωθεί. Θεός = Έρως = 28. Αυτό σημαίνει ότι ο Οδυσσέας ως άνθρωπος έξυπνος, είχε τη δυνατότητα να επιχειρήσει μόνο κάτι το πονηρό, σε κάτι που ο Θεός δημιουργεί. Το πονηρό κι ολέθριο για τον άνθρωπο ήταν ο όρκος σ ό,τι αφορά τον έρωτα, άρα η δημιουργία του θεομίσητου θεσμού τού γάμου.

Ο Θεός δημιούργησε τέτοιες συνθήκες, ώστε ο Οδυσσέας σκεπτόμενος πονηρά να παγιδέψει τους ανθρώπους. Μέσα στα Έπη δίνεται η πληροφορία ότι ο Πάρης διαλέγει την Αφροδίτη ως ομορφότερη Θεά, επειδή αντιλαμβάνεται ότι η Θέωση έχει σχέση με τον έρωτα και την ομορφιά. Η ομορφιά είναι κάτι το πολύ σχετικό στον έρωτα και σ αυτό το σημείο δίνεται ως πληροφορία, γιατί το θηλυκό σύστημα, που θα είναι το επιθυμητό, θα πρέπει να είναι όμορφο. Ο ερωτευμένος βλέπει τη σύντροφο του ως την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου. Σ αυτό το σημείο όμως, αναγκαίο είναι για την εξέλιξη του Σχεδίου, η γυναίκα να είναι απόλυτα όμορφη, ώστε να είναι επιθυμητή απ όλους και  να υπάρξει παγίδευση.

Ο κόσμος των Αχαιών και ο κόσμος της Τροίας σ αυτό το σημείο, έρχονται σ ένα κοινό επίπεδο, που είναι δυνατό να οδηγήσει στην εξέλιξη. Η Τροία γνωρίζει ότι κινδυνεύει, μόνον αν ένα βασιλόπουλο της φέρει μέσα στην πολιτεία Ελληνίδα γυναίκα, επομένως γνωρίζει ότι εχθρός της είναι ο έρωτας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το σύστημα γνώριζε από την εποχή του αμαρτήματος, ότι δεν έπρεπε να στηρίξει τη δομή του στις γνώσεις των Ελλήνων. Αυτό, γιατί έχουν την ιδιομορφία του μυστηρίου και προσαρμόζονται στον Υιό, που έχει διαφορετικούς στόχους απ αυτούς του συστήματος. Από την άλλη πλευρά, ο τρομερός Οδυσσέας περιμένει επέμβαση του Δία, ώστε να παγιδεύσει τους Αχαιούς. Η επέμβαση έγινε, και καρπός αυτής είναι η ομορφότερη γυναίκα, που υπήρξε ποτέ στη γη: η Ελένη, η κόρη του Δία,  της οποίας ο έρωτας μπορεί να κάνει τον άνθρωπο Θεό. Ο ανθρώπινος νους δεν είναι δυνατό να φανταστεί μία τέτοια ομορφιά. Είναι η ομορφιά, που λυγίζει τα πόδια των θνητών .. ένα βλέμμα της είναι ικανό να στείλει κάποιον από την Κόλαση στον Παράδεισο και τ αντίστροφο. Η ομορφιά της Αφροδίτης είναι υπέροχη, αλλά δε συγκρίνεται μ αυτήν της Ελένης, γιατί η Ελένη είναι άνθρωπος. Η χαρά του Θεού είναι ο άνθρωπος. Η χαρά τού “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν” ανθρώπου  με τον Πατέρα, πάλι είναι άνθρωπος. Η όμορφη Ελένη έχει σάρκα κι οστά. Κλαίει και γελάει, όπως μόνον ένας άνθρωπος μπορεί. Δεν είναι πνεύμα άυλο κι αθάνατο, όπως η Αφροδίτη. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο για να κληρονομήσει το πνεύμα και ν απολαύσει ό,τι είναι δυνατό να ζητά ο άνθρωπος κι ό,τι  είναι επίσης δυνατό να δώσει ο Θεός. Ο Θεός γέννησε την ομορφιά της Ελένης για να την απολαύσει ο Υιός Του, δηλαδή οι άνθρωποι. Κανένας δεν είναι αποκλεισμένος απ  αυτήν τη διεκδίκηση.

Σ ό,τι αφορά την Ελένη δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, δυνατοί κι αδύναμοι. Οι άνθρωποι όλων των εποχών, που έχουν ερωτευθεί, έχουν απολαύσει την ομορφιά της και τη σάρκα της. Οι μόνοι που αποκλείονται, είναι οι Τρώες. Τρώας είναι ο γελοίος ο νέος, που παντρεύεται την επιλογή της μητέρας του, κι αυτό συνήθως είναι μερικά σπίτια και χωράφια. Ο έρωτας είναι ξένος για τους Τρώες, γιατί τους απειλεί. Το παιδί των Τρώων δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μοιχεία, γιατί κινδυνεύει η οικογένειά του κι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί. Αντί ο έρωτας να τον μετατρέπει σε Θεό και να τελειοποιεί τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, φέρνει το μίσος και τη διχόνοια. Αυτό το κατανοητό για όλους, που συμβαίνει στις οικογένειες της μοιχείας, συμβαίνει και στην Τροία. Η Τροία στηρίζει τη λειτουργία της στη μοιχαλίδα και στην πόρνη. Η μοιχαλίδα θα γεννά γιο δούλο και θα τον ελέγχει, μέχρι ν αλλάξει η σχέση μητέρας και γιου και να γίνει σχέση μοιχαλίδας-μοιχού. Γεννώντας ο Θεός ανάμεσα στους Αχαιούς την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου, γεννά τις συνθήκες, που σε κάποια στιγμή θα παρασύρουν το βασιλόπουλο.

Back to content | Back to main menu