Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Τι ακριβώς όμως αντιπροσωπεύει η Ελένη και γιατί δε δίνει τη Θέωση σε κάποιον από τους Αχαιούς, ώστε να σπάσει ο ιστός που τους διατηρεί στον κάτω κόσμο; Αν ο Μενέλαος, που την πήρε γυναίκα του, πήρε και τη Θέωση, θα έπρεπε να γίνει άνθρωπος-Θεός και να καταστρέψει τα αίτια των δεινών. Αυτό που συνέβη, είναι ότι ο Μενέλαος την πήρε γυναίκα του, αλλά δεν έγινε “σάρκα μία” μ αυτήν, γιατί ο Θεός δεν το επέτρεψε. Η γυναίκα, όσο όμορφη κι αν είναι, δεν μπορεί να προκαλέσει τη Θέωση, χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Η Θέωση έχει σχέση με τον έρωτα της “σάρκας μίας” κι όχι με  την ομορφιά. Ο Μενέλαος πήρε την ομορφότερη γυναίκα, αλλά την πήρε με τη λογική ενός όμορφου έργου τέχνης. Δεν έγινε “σάρκα μία”, παρά είχε μέσα στο σπίτι του την ομορφιά. Ο Δίας γέννησε την όμορφη Ελένη, αλλά μαζί με το χάρισμα της ομορφιάς η Ελένη είχε την υποχρέωση να σηκώσει και το βάρος της μοίρας της. Ο Δίας αποκαλύπτει αυτήν τη μοίρα από την πρώτη στιγμή, όπου προφητεύει στη Λήδα ποιος θα είναι ο καρπός της ένωσής τους. Λέει ότι εξαιτίας του έρωτά Του θα γεννηθούν δύο δίδυμοι ήρωες και μία πεντάμορφη κόρη, που όμως θα είναι αίτιο πολέμου και καταστροφής.

Αυτό που πρέπει να δούμε εμείς είναι το σύστημα που επιλέχθηκε για να γεννήσει τα παιδιά αυτά, ο χώρος, οι συνθήκες και η ισχύς τους. Ο Δίας, όπως γνωρίζουμε, όσο βρίσκεται στον ουρανό κι είναι πνεύμα, ανεξάρτητα με τη μορφή του είναι ο Θεός Πατέρας. Η απόσταση δηλαδή, που χωρίζει το Έρεβος και το Δία δεν υπάρχει. Ο Υιός του Δία κι ο Υιός του Κυρίου ταυτίζονται. Κύριος = Έρεβος = 35. Ο Θεός έχει πάντα το στόχο να γεννηθεί ο Θεός-άνθρωπος. Απ αυτόν το στόχο ξεκινάμε πάντα τη σκέψη μας. Ο ίδιος ο Δίας, που είναι έκφραση και του Θεού και του ανθρώπου, γεννιέται από τη Θέωση του ανθρώπου. Πρέπει πρώτα να γεννηθεί ο Υιός Του και μετά υπάρχει κι Αυτός. Στην περίπτωση της Λήδας, ο Δίας εμφανίζεται με τη μορφή κύκνου και τη γονιμοποιεί. Αυτό συμβαίνει, γιατί στην πραγματικότητα ο Δίας δεν έχει γεννηθεί με τη μορφή ανθρώπου. Ο Ιασίωνας κι ο Δάρδανος είναι παιδιά της ανθρώπινης μορφής του Δία, επομένως για να υπάρξουν, θα πρέπει να έχει προηγηθεί η εμφάνισή Του. Η Τροία χτίζεται, όταν υπάρχει πάντα ταύτιση ανθρώπου και Θεού σ  ένα πρόσωπο.

Γνωρίζοντας εμείς τη θεογονία, γνωρίζουμε τα βασικά θηλυκά συστήματα, που παίρνουν το σπέρμα του Θεού και που οριακά αυτό το σπέρμα γίνεται σπέρμα του Διός. Για να φτάσουμε από το έρεβος στο Δία, θα πρέπει διαδοχικά να γεννήσει η Γαία, η Ρέα κι ένα θηλυκό σύστημα, που θα έχει όμοια μ αυτές χαρακτηριστικά, αλλά ανθρώπινη μορφή. Ο Θεός γεννά τον Ουρανό, ώστε να γονιμοποιήσει τη Γαία, ώστε να γεννηθεί ο Κρόνος κι ούτω καθεξής. Από το άπειρο δηλαδή, βαδίζουμε στον άνθρωπο μέσω μίας διαδικασίας, που απαιτεί μία μήτρα συγκεκριμένη. Η μήτρα αυτή είναι η μήτρα, που προστατεύει τον ιερό Λόγο κι ενώ τον δέχεται, δεν επιτρέπει να καταστραφεί. Η Γαία, η Ρέα και η Λήδα είναι τα συστήματα, που φέρουν κοινά χαρακτηριστικά και με το ίδιο σπέρμα γεννούν πάντα το ίδιο βρέφος. Γαία = Ρέα = Λήδα = 14. Από τη Γαία είναι απαραίτητο να φτάσουμε στη Λήδα, γιατί αυτή μπορεί να γεννήσει άνθρωπο.

Μέσα στο Ευαγγέλιο περιγράφεται η γενεαλογία του Χριστού κι αυτή χωρίζεται σε τρεις ομάδες των 14 γενιών. Αυτό που περιγράφεται εκεί, είναι αυτό, που πραγματικά συνέβη. Για να φτάσουμε στον Υιό του Ανθρώπου, θα πρέπει να περάσουν οι γενιές αυτές, ώστε πάντα να προστατεύεται το Μυστικό Σχέδιο. Η προστασία αυτή είναι αποτέλεσμα της δωρεάς  γνώσης με τη μορφή αίματος. Αίμα = 14. Αίμα του Θεού = 44 = Ποίμνιο = Θεός ζων = Φωστήρας = Παντοκράτωρ. Εξαιτίας αυτού του αίματος προστατεύεται ο ιερός Λόγος, που είναι το σπέρμα του Θεού. Πρέπει δηλαδή ο Λόγος να έχει δυνατότητα εξουσίας, ώστε να μη χάνεται.

Ο Δίας είναι Θεός τ ουρανού, αλλά, επειδή πρέπει να γονιμοποιήσει ανθρώπινο πλάσμα, είναι αναγκαίο να πάρει σάρκα κι οστά. Ο αετός, που είναι το σύμβολό του,  είναι ο ίδιος ο Δίας, που ασκεί εξουσία, σ οτιδήποτε βρίσκεται μέσα στον ουρανό. Για να υπάρξει όμως ο αετός, θα πρέπει να  υπάρχει εξουσία, κι αυτό ακολουθεί τη δωρεά και δεν προηγείται αυτής. Ο Δίας, όταν επισκέφτηκε τη Λήδα, έκανε δωρεά, ώστε εξαιτίας αυτής της δωρεάς να ξαναγεννηθεί μ  άλλη μορφή. Είναι απαραίτητο να έχει τη μορφή όντος, που έχει τη δυνατότητα πτήσης, αλλά είναι επίσης απαραίτητο αυτό το ον να μη γονιμοποιεί οποιοδήποτε άλλο σύστημα. Αν δηλαδή ο κύκνος, που κάνει την τέλεια δωρεά γονιμοποιεί διάφορα συστήματα, απειλείται το Σχέδιο, εφόσον οι καρποί των ενώσεων είναι πανίσχυροι και λόγω αριθμού αδύνατο να ελεγχθούν. Κύκνος = 23 = Δίας = Αμνός = Μύρον = Ελένη, ενώ, Λευκός κύκνος = Φιλοσοφία = Παρθένος = Λαός του Θεού = Κρονίδης = Φρόνιμος = Προσευχή  = Ωραία Ελένη = 48. Ο Αετός στον οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω, ταυτίζεται με το όνομα Ζευς, που ακολουθεί πάντα το όνομα Δίας. Ζευς = Αετός = Κρίμα = Ραββί = 22.

Για να γονιμοποιήσει ο Δίας τη Λήδα, θα πρέπει να είναι παρθένος. Αυτό σημαίνει ότι από τα δύο άκρα, που αντιπροσωπεύουν αυτός και το Έρεβος, η συγκεκριμένη γνώση δε δίνεται πουθενά αλλού, παρά μόνον εκεί όπου γεννιέται ο επόμενος Θεός.. αυτός έχει την κοσμοκρατορία και γονιμοποιεί το ίδιο σύστημα, προετοιμάζοντας την εκ νέου εμφάνισή Του. Η ερωτική ένωση γίνεται βράδυ, κάτω από το φως της Αφροδίτης, γιατί είναι απαραίτητο να έχει προηγηθεί το Προπατορικό Αμάρτημα κι ο άνθρωπος να μη μπορεί να θεωθεί. Πρέπει να σπάσει η σχέση του με το Θεό, ώστε ο Θεός να βρίσκεται στον ουρανό, ο άνθρωπος στη Γη κι ο Υιός να κινείται μεταξύ αυτών των ορίων. Τα παιδιά αυτής της σχέσης είναι οι άνθρωποι, που δίνουν τη Θέωση και η τέλεια ανθρώπινη μορφή και των δύο φύλων.

Η Ελένη είναι το τέλειο θηλυκό σύστημα, που ενσαρκώνει τη θεία γνώση κι έχει τη δυνατότητα να λυτρώνει μέσω του έρωτα το Θεό-άνθρωπο. Η γυναίκα ως ον έχει δημιουργηθεί με τα χαρακτηριστικά της Ελένης, όταν αγγίζει τη Θέωση. Αν ο καρπός αυτής της σχέσης ήταν η Ελένη και μόνο, δε θα υπήρχε περίπτωση να εξελιχθεί το Σχέδιο. Αν δινόταν το τέλειο θηλυκό σύστημα στους ανθρώπους, δε θα υπήρχε κανένας τρόπος παγίδευσης. Η ανθρωπότητα είδε την Ελένη όταν ωρίμασε και στο χώρο όπου γεννήθηκε. Η δημοκρατική κοινωνία της Αθήνας στο ύψιστο θεωρητικά σημείο της, ήταν η ωραία Ελένη. Αθήνα = Γυναίκα = 21. Αυτή τη γυναίκα ερωτεύτηκαν και ερωτεύονται οι εκλεκτοί όλου του κόσμου μέσα στους αιώνες. Εκλεκτοί = 30 = Αχαιοί. Η Ελένη γεννήθηκε στην Ευρώπη κι όχι στην Ασία, γιατί μόνο σ  αυτόν το χώρο είναι δυνατόν η γνώση να καλλιεργηθεί, χωρίς να οδηγήσει στην απόλυτη εξουσία, αλλά κι επειδή έπρεπε αυτή η κοινωνία να παρασυρθεί. Η φιλοσοφία, που γεννήθηκε στην Ευρώπη των δυσχερών συνθηκών, ήταν απαραίτητο να παρασυρθεί από το μυθικό πλούτο των ασιατικών συστημάτων. Από τότε που ο άνθρωπος διέπραξε το αμάρτημα και πήρε την κατάρα του Θεού, πήρε και την ευχή Του. Ο Θεός δεν αφαίρεσε από τον άνθρωπο τα χαρακτηριστικά του “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν” κι αυτά τα χαρακτηριστικά είναι, που περιγράφονται ως παιδιά του Δία. Το Μυστικό Σχέδιο δίνει την ευχή, αλλά μαζί μ αυτήν και δυο μεγάλους ευφυείς και τρομερούς άντρες. Οι Διόσκουροι είναι ο Υιός του Θεού. Είναι οι άντρες με τα τέλεια χαρακτηριστικά. Έχουν μεταξύ τους τη σχέση, που έχουν μεταξύ τους οι δύο όψεις ενός νομίσματος. Είναι οι άντρες, που έχουν τη δυνατότητα να δώσουν ώθηση στο Μυστικό Σχέδιο, αλλά και να το σταματήσουν.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης την ισχύ των Διόσκουρων, θα πρέπει ν αντιληφθεί τη σχέση τους με το Δία, αλλά και τον τρόπο δράσης του Δία. Λειτουργούν όμοια με τον Απόλλωνα κι οριακά αυτοί αποτελούν από τη μεικτή φύση του Διονύσου την ανθρώπινη. Είναι ο Υιός του Θεού, που προσκολλάται στην ανθρώπινη φύση και δεν την εγκαταλείπει. Όταν ο Θεός είναι ο Κύριος, οι Διόσκουροι είναι ο άνθρωπος-Υιός κι ο Απόλλωνας ο Ουρανός. Επειδή όμως η γνώση τ  Ουρανού δίνεται στους ανθρώπους, άρα υπάρχουν άνθρωποι που τη φέρουν, ο Απόλλωνας είναι η προβολή των Διόσκουρων στον ουρανό κι οι Διόσκουροι προβολή του Απόλλωνα στη Γη. Οι Διόσκουροι είναι πάντα οι φορείς σε ανθρώπινο επίπεδο των όσων συμβαίνουν στον ουρανό. Όταν ο άνθρωπος πάρει την τέλεια γνώση, αυτοί θα είναι η ανθρώπινη μορφή αυτού, που την κατέχει. Είναι η ανθρώπινη μορφή του Κυρίου, τ  Ουρανού, του Κρόνου, του Δία και του Διόνυσου.

Ενώ ο Απόλλωνας ακολουθεί την πορεία του Θεού από το Άπειρο στο πεπερασμένο, οι Διόσκουροι με την ανθρώπινη μορφή παρακολουθούν τη γνώση. Ο Απόλλωνας κι οι Διόσκουροι ταυτίζονται στη μορφή μόνον του Διόνυσου. Ο Αλέξανδρος κι ο Χριστός όπως τους είδανε οι άνθρωποι με την ανθρώπινη τους μορφή ήταν οι Διόσκουροι.  Η εικόνα του ανθρώπινου σώματος του Αλεξάνδρου ήταν η εικόνα ενός από τους δύο αδερφούς, που είναι όμοιοι μεταξύ τους. Τα δύο αυτά αδέρφια μαζί με τον Απόλλωνα, αποτελούν το μυστήριο του Διονύσου που γεννά το Δία. Όταν δηλαδή ο Απόλλωνας ταυτιστεί με τους Διόσκουρους, γεννιέται ο Διόνυσος. Επειδή αυτός πεθαίνει βρέφος, αυτό που μένει, είναι ο Δίας. Αυτό μέσω των αριθμών αποδεικνύεται ως εξής: Απόλλων = Θεός = 28. Διόσκουρος = 60 = Κοσμοκράτορας = Μέγας Βασιλεύς. Όταν ο κοσμοκράτορας γίνει Θεός, αυτός είναι ο Θεός Διόνυσος. Θεός Διόνυσος = Βασιλεύς βασιλέων = 77 = Υιός του Ανθρώπου.

Οι άνθρωποι, που συνθέτουν συστήματα με θηλυκά χαρακτηριστικά, από τα δεδομένα, περιμένουν κάποιον να τα γονιμοποιήσει. Ανέχονται ένα σύστημα, με την ελπίδα ότι σε κάποια στιγμή, κάποιος άνθρωπος θα εξαλείψει όλα τ αρνητικά στοιχεία, προσθέτοντας κι όσο το δυνατόν περισσότερα θετικά. Αυτός είναι ο Μεσσίας ή όπως λέει ο Χριστός, ο Υιός του Ανθρώπου. Μεσσίας = Πολυδεύκης = 45. Ο Πολυδεύκης είναι άνθρωπος αθάνατος. Ο Μεσσίας είναι αθάνατος κι αυτό σημαίνει ότι, αν η Ελένη κι ο Πολυδεύκης γεννιούνταν, χωρίς να υπάρχει ο Κάστορας, το Σχέδιο και πάλι δε θα ήταν δυνατό να εξελιχθεί. Η Ελένη θ ακολουθούσε τον έρωτα της κι ο πανίσχυρος αδερφός της δε θα επέτρεπε σε κανένα να την προσβάλλει.

Το μυστήριο λοιπόν, θα πρέπει ν  αναζητηθεί στον ομοούσιο αδερφό, που είναι δυνατό να χάσει τη ζωή του. Ο Κάστορας έχει τη δυνατότητα να δρα και ως νεκρός και ως ζωντανός. Μοιράζεται την αθανασία με τον αδερφό του, αλλά ζει και στον κάτω κόσμο. Αυτό έχει σημασία, γιατί δεν είναι απλά η παθητική μορφή του αδερφού του. Δεν είναι δηλαδή αυτό, που είδαμε σ άλλες περιπτώσεις, η νεκρή γνώση, που ακολουθεί μία πορεία, επειδή ακριβώς δεν υπάρχει αντίδραση. Ο Αλέξανδρος έγινε Δάρδανος, γιατί νεκρός αντιπροσωπευόταν από δούλους, που δεν ελέγχονταν. Ο νεκρός Αλέξανδρος δεν είναι ο Κάστορας. Ο Κάστορας έχει ισχύ στον κάτω κόσμο, συνεπώς λόγο και θέληση. Πεθαίνει, γιατί το Σχέδιο απαιτεί, η γνώση να έχει ισχύ και ενεργητικότητα στον κάτω κόσμο. Αν δεν υπήρχε ο Κάστορας, η παθητική μορφή του Πολυδεύκη μέσα στον κάτω κόσμο θα ήταν ασθενής, επομένως ευάλωτη στην ευφυΐα των ανθρώπων. Θα ήταν δυνατόν κάποιος άνθρωπος, για τον οποιονδήποτε λόγο, να επέμβει στις εξελίξεις και να κάνει προβληματική την κατάσταση, που οδηγεί στη Θέωση.

Ποιος όμως έχει ισχύ, λόγο και θέληση μέσα στον κάτω κόσμο, ώστε νεκρός να διατηρεί την κοσμοκρατορία; Πρέπει να βρεθεί κάποιος, που παραμένει στη ζωή και ναι μεν κατοικεί στον κάτω κόσμο, αλλά έχει ενεργητική δραστηριότητα. Είναι αναγκαίο επίσης να είναι ορατός, όπως ταιριάζει στον κοσμοκράτορα κι οι άνθρωποι να τον φοβούνται. Το ιουδαϊκό σύστημα, που είναι η τέλεια μορφή του κάτω κόσμου και το βασικό σύστημα, που αποτελεί το σκελετό του χριστιανικού κόσμου, είναι αυτό, που αποκαλύπτει τον κοσμοκράτορα. Όποιος έχει την ισχύ μέσα σ αυτό το σύστημα, είναι ο Κάστορας. Το μυαλό του ανθρώπου πάει κατευθείαν στο πρόσωπο του Χριστού κι αυτό είναι λάθος. Ο Χριστός δίνει τη γνώση, που ισχυροποιεί το σύστημα, αλλά έχει παθητικά χαρακτηριστικά. Το σύστημα αυτό υφίσταται επειδή Αυτός δεν το πολεμά και όχι επειδή το στηρίζει διατυπώνοντας ψεύδη. Το σύστημα έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που τα έχει πάρει από άλλον. Ο Χριστός δίνει δικαιώματα, επειδή το επιτρέπει η φιλοσοφία του συστήματος και σ  αυτήν τη φιλοσοφία θα πρέπει ν  αναζητήσουμε τον Κάστορα.

Το ιουδαϊκό σύστημα, που γεννά τους Ιουδαίους, επομένως το Χριστό, είναι αποτέλεσμα της βούλησης και της φιλοσοφίας του Μωυσή. Ο Χριστός δίνει μόνο γνώση κι αυτό σημαίνει ότι το ιουδαϊκό σύστημα, είτε αυτήν την παίρνει από το Θεό στο όρος Σινά είτε από το Χριστό, για να υφίσταται, θα πρέπει να γίνεται διαχείριση με τη λογική του Μωυσή. Κάστορας = 36 = Μωυσής = Παιδεία = Δαίδαλος = Χείρων = Πέτρος. Ο Κάστορας, επειδή ο κόσμος είναι μεικτός, παίρνει πάντα τη μορφή αυτού, που διαχειρίζεται τη γνώση. Οι Έλληνες τον γνωρίζουν αυτόν ως Χείρωνα κι οι Ιουδαίοι ως Μωυσή. Ο χριστιανικός κόσμος, που γνώρισε τον Υιό, τον γνωρίζει ως Πέτρο, που αντιπροσωπεύει πάλι τους δύο παραπάνω, διατηρώντας την εξουσία στον κάτω κόσμο. Ο Πέτρος δεν έχει τη γνώση του Μωυσή, αλλά επειδή τον διατηρεί κι υπάρχει μετά την εμφάνιση του Υιού, είναι η εικόνα του.

Ο χριστιανικός κόσμος, που σήμερα διατηρεί την κοσμοκρατορία, βρίσκεται κάτω από την εξουσία του Κάστορα, ο οποίος διατηρεί διπλό πρόσωπο. Ο Κάστορας, σύμφωνα με τους μύθους, έχασε τη ζωή του, όταν καταπατήθηκε από μία αγέλη ταύρων κι εξαιτίας αυτού, μοιράζεται την αθανασία με τον αδερφό του. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι Ιουδαίοι ποτέ δεν ξέφυγαν από το λόγο του Μωυσή. Όταν όμως ο Αλέξανδρος μπήκε στην Ασία με τη μορφή ταύρου, απείλησε όλα τα συστήματα. Μεταξύ αυτών και το ιουδαϊκό. Ο Μωυσής απειλήθηκε από τον ελληνικό πολιτισμό κι αν δεν υπήρχε ο Χριστός να προσθέσει γνώση, ώστε να διατηρηθεί η φιλοσοφία του, θα έχανε τ αθάνατα χαρακτηριστικά του και το ιουδαϊκό σύστημα θα παρέμενε ένα περιθωριακό σύστημα, που κάποια στιγμή θα πέθαινε.

Οι Διόσκουροι, εξαιτίας του Σχεδίου, αλλά και της εξουσίας, που είναι απαραίτητη, έχουν χαρακτηριστικά ιππέων. Τα συστήματα, όπως είδαμε και στην Αποκάλυψη, επειδή βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο καθήμενων και μετακινούνται στη Γη, έχουν τη μορφή ίππων. Οι Διόσκουροι είναι τέλειοι ιππείς, γιατί η εξουσία τους δεν απειλείται. Η διαφορά μεταξύ τους βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Κάστορας είναι ιππέας όλων των ίππων, ενώ ο Πολυδεύκης μόνον του λευκού. Ο Πολυδεύκης είναι φημισμένος περισσότερο για τη δύναμη των χεριών του, γιατί ο Μεσσίας, όταν εμφανίζεται, είναι απαραίτητο να έχει ισχύ, που να του δίνει ευχέρεια να νικά ανθρώπους, είτε καθήμενους είτε ισχυρούς δούλους.

Ο Θεός με τη μορφή του Δία γέννησε τα τρία αυτά αδέρφια, ώστε να υπάρχει πάντα έλεγχος σ ό,τι αφορά το Μυστικό Σχέδιο. Πήρε τη μορφή του Δία, γιατί το σπέρμα του Δία οδηγεί σε διαφορετικό αποτέλεσμα. Σπέρμα του Θεού = Ιερός Λόγος = Υιός του Διός = Υιός του Κυρίου = 63. Ενώ η θεϊκή ιδιότητα του Δία γεννά τον Υιό του Κυρίου, η μορφή του Δία γεννά άσχημες για τους ανθρώπους καταστάσεις,  αφού Σπέρμα του Διός = 70 = Πνευματικά δικαιώματα = Βιβλική καταστροφή. Ο Θεός πάντα δίνει δωρεάν και προς όλους τους ανθρώπους .. γι αυτό είναι απαραίτητη η εμφάνιση του Δία, που αφήνει πνευματικά δικαιώματα. Ο Κάστορας που αφορά στην πραγματικότητα όλους τους ανθρώπους, από το αμάρτημα και μετά είναι ο Υιός που βλέπουν οι άνθρωποι. Κάστωρ = Λόγος = Υιός = Σατανάς = 26.  Ο Μωυσής, ο Χείρων ή ο Πέτρος για να δημιουργήσουν λόγο παίρνουν γνώση από τον Υιό και η φιλοσοφία τους γίνεται φιλοσοφία του Κάστορα, εφόσον οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται την πηγή της γνώσης. Βλέποντας την ισχύ των δύο αυτών αδερφών, είναι εύκολο να κατανοήσουμε το λόγο για τον οποίο ο Πάρης αναζήτησε τη βοήθεια αυτών των αντρών, ώστε να πάρει την Ησιόνη. Είναι οι μόνοι άντρες, που έχουν τη δυνατότητα να επιστρέψουν την αδερφή του Πριάμου στην Τροία και να της δώσουν την κοσμοκρατορία.

Ένα άλλο μυστήριο, που πρέπει ν  αποκαλυφθεί, είναι η σχέση των υιών του Δία με τον άντρα της μητέρας τους, που είναι ο Τυνδάρεως. Αν ο Δίας έπρεπε να γονιμοποιήσει τη Λήδα, πώς επέτρεψε σ αυτή να παντρευτεί; Είναι δυνατόν ο Δίας να εκμεταλλευτεί την ισχύ του και να δημιουργήσει μία άσχημη κατάσταση, όπως αυτήν, που περιγράφεται στην αρχή των Επών; Πώς γονιμοποιεί μία γυναίκα, χωρίς τη θέλησή της και μάλιστα παντρεμένη; Πώς της δίνει την εικόνα της άπιστης, όταν στον έρωτα δεν υπάρχει δικαιολογία σ ό,τι αφορά το σαρκικό έρωτα; Πώς δέχεται ο Τυνδάρεως αυτήν την απιστία; Επειδή ο Δίας είναι ισχυρός, δε σημαίνει ότι μπορεί να κάνει κατάχρηση σε βάρος των ανθρώπων. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Δίας δεν έχει ανθρώπινη μορφή και η Λήδα ενσαρκώνει σύστημα μ αυτήν τη μορφή. Είναι παντρεμένη, γιατί δεν πρέπει να γονιμοποιείται από άνθρωπο. Ο Τυνδάρεως, ο άντρας της, είναι ο ίδιος ο Δίας, που δεν έχει γεννηθεί και γεννιέται μετά τη γέννηση των παιδιών του.

Η Λήδα υπάρχει, από τότε που υπάρχει η Γαία και γονιμοποιείται με τον ίδιο τρόπο. Γεννά τα παιδιά της, που κι αυτά προϋπάρχουν του Πατέρα, με την ανθρώπινη μορφή. Πρέπει να γεννηθούν αυτά, ώστε να υπάρξει ο Δίας, να γονιμοποιήσει τη γυναίκα και η γυναίκα αυτή να παντρευτεί άντρα. Ο Τυνδάρεως δεν έχει άπιστη γυναίκα. Απλά η γυναίκα αυτή έχει γονιμοποιηθεί, πριν πάρει την τελική της μορφή κι όταν αυτό συμβεί και παντρευτεί, η γονιμοποίηση είναι εκτός γάμου. Αυτό συμβαίνει, γιατί είναι απαραίτητο για το Σχέδιο. Οι Διόσκουροι υπήρχαν, από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος. Με τη γέννηση της Λήδας και το γάμο της με τον Τυνδάρεω, ο Θεός δημιουργεί ένα σταθερό σημείο στο χρόνο. Οι Διόσκουροι δεν είναι δυνατό να μπουν στο Μυστικό Σχέδιο, χωρίς να υπάρχει πατέρας μ ανθρώπινη μορφή. Πρέπει να εισαχθούν στην κοινωνία των θνητών κι αυτό θα ήταν αδύνατο χωρίς τον Τυνδάρεω. Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει να δούμε την περίπτωση του Μωυσή.

Ο Μωυσής για τους Ιουδαίους, είναι ο Ουρανός. Μέσα στην ιουδαϊκή κοινωνία δεν μπορεί να δράσει ως ήρωας, αφού δεν αμφισβητείται. Στο χριστιανικό κόσμο, μέσα στον οποίο εξελίσσεται η μάχη, ο Μωυσής και πάλι δεν παίρνει μέρος, εφόσον και πάλι βρίσκεται στον ουρανό. Κατεβαίνοντας ο Δίας στη Γη κι εκτός ιουδαϊκού συστήματος, μετατρέπει το Μωυσή σε θνητό ήρωα. Όταν ο Αλέξανδρος έχτισε την κοσμοκρατορία, οι Ιουδαίοι του Μωυσή ήταν ένας λαός ανάμεσα σε πολλούς άλλους, συνεπώς ο Μωυσής ήταν ένας ήρωας. Η ανθρώπινη μορφή του Αλεξάνδρου, γίνεται η ανθρώπινη μορφή του Πατέρα, επομένως του Τυνδάρεω. Ο Μωυσής όμως που υπάρχει πριν τον Αλέξανδρο, έχει πατέρα το Θεό, αλλά επειδή είναι άνθρωπος, εμφανίζεται ως γιος του Τυνδάρεω. Για να εξελιχθεί το Μυστικό Σχέδιο είναι ανάγκη να πέφτει η γνώση στη Γη, ώστε να υπάρχει εκείνη η ποικιλία, που οδηγεί στη μάχη. Τα πάντα υπάρχουν και λειτουργούν σε πολλά επίπεδα, ώστε να δημιουργούνται συνθήκες εξέλιξης. Αν ο άνθρωπος είναι Ιουδαίος, βλέπει το Μωυσή καθήμενο. Εμφανίζεται ο Αλέξανδρος και η γνώση του καθήμενου των Ιουδαίων αλλάζει επίπεδο και γίνεται μία γνώση ανάμεσα σ άλλες.

Εμφανίζεται ο Χριστός και με τον εξιουδαϊσμό των χριστιανών, ανεβάζει την ίδια γνώση στον ουρανό και την κάνει κυρίαρχη. Ο Χριστός, επειδή γνωρίζει τι συμβαίνει, περιγράφει τα παραπάνω ως εξής: αναφερόμενος στον Εαυτό Του, λέει ότι είναι η άμπελος και ότι ο Πατέρας Του είναι ο γεωργός. Ο Χριστός είναι ο άνθρωπος, που είναι ο Υιός του Θεού με τα χαρακτηριστικά του απείρου. Για να γίνει αυτό, ο Θεός γεωργός θα πρέπει να πάρει τη μορφή του ανθρώπου, άρα να εμφανιστεί ο Υιός Του. Εμφανίζεται ο Υιός, θυσιάζεται και παίρνει τη μορφή της Αμπέλου. Εξαιτίας όμως της εικόνας του Υιού και της ταύτισης Του με τον Πατέρα, ο Υιός, που δεν υπάρχει πλέον, γίνεται Πατέρας, επομένως γεωργός. Γεωργός = Πατήρ ζων = Αιδωνεύς = Τυνδάρεως = 40 = Άμμων Δίας.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι ο Τυνδάρεως είναι πανίσχυρος. Επειδή του προσφέρεται η πατρότητα των καρπών του θεϊκού σπέρματος και η σάρκα του συστήματος που γεννά τον άνθρωπο-κοσμοκράτορα, είναι ο πραγματικός  ρυθμιστής των όσων εξελίσσονται. Ο Τυνδάρεως στηριζόμενος στην ισχύ των υιών του, διαλέγει το νέο, που θα του παραδώσει την τέλεια Ελένη. Αν η Λήδα δεν ήταν παντρεμένη, ώστε να δεσμεύεται, σ ό,τι αφορά την εξουσία στα πατριαρχικά πρότυπα, δε θα ήταν δυνατό να υπάρχουν εξελίξεις. Η Ελένη θ ακολουθούσε τον έρωτα και δε θα γινόταν το μέσο παγίδευσης των Αχαιών. Δε θα υπήρχε καμία περίπτωση να συγκεντρωθούν οι καλύτεροι των Αχαιών και να διεκδικήσουν την τελειότητα. Ο Τυνδάρεως γι αυτό ακριβώς είναι απαραίτητος. Συγκεντρώνει τους Αχαιούς και με μέσο την Ελένη, τους οδηγεί στην αδυναμία, την οποία εκμεταλλεύεται ο Οδυσσέας.

Σ αυτό το σημείο φτάνουμε στον εξής προβληματισμό: αν οι Διόσκουροι, οι υιοί του Δία, υπάρχουν από καταβολής κόσμου, ποια είναι η σχέση τους με τα δύο αδέρφια, που είναι επίσης υιοί του Δία, το Δάρδανο και τον Ιασίωνα; Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να ξεκινήσουμε τη σκέψη μας και πάλι από το χρόνο μηδέν. Από το χρόνο δηλαδή, που υπάρχει μόνον ο Θεός κι ο άνθρωπος κι εξαιτίας της σχέσης Πατέρα και Υιού, ο Δίας, που δεν έχει γεννηθεί, αλλά υπάρχει. Είπαμε ότι το σπέρμα του Θεού και κατ επέκταση του Δία, δίνεται μόνο σ ένα σύστημα και μ αυτόν τον τρόπο ελέγχονται οι καρποί του. Σ αυτό το σημείο, προκύπτει ότι το ίδιο σπέρμα που γονιμοποιεί τη Λήδα, γονιμοποιεί και τη νύμφη. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Δίας παραμένει παρθένος ανεξάρτητα από το αν γονιμοποιεί συστήματα  εξαιτίας της ιδιομορφίας των Διόσκουρων και της αφηρημένης έννοιας του “χρόνου”. Ο Δίας γονιμοποιεί πάντα τη Λήδα πρώτη ως παρθένος, ανεξάρτητα αν οι ιδρυτές της Τροίας είναι πανάρχαιοι. Οι Διόσκουροι είναι αρχαιότεροι των ιδρυτών της Τροίας και μόνον εξαιτίας του Σχεδίου, εμφανίζονται ως Αχαιοί στην κοινωνία των Αχαιών. Ο Θεός επιθυμεί για το Σχέδιο να υπάρχουν Αχαιοί ήρωες κι ένα βασίλειο, που θα τους προκαλέσει.

Επειδή πάνω στη Γη προϋπάρχει ο άνθρωπος των συστημάτων, προϋπάρχουν οι Διόσκουροι. Οι Διόσκουροι όμως, διατηρώντας τα χαρακτηριστικά τους, είναι υποχρεωμένοι να  παρακολουθούν τις γενικότερες αλλαγές. Αυτό σημαίνει ότι σε κάποια ανύποπτη χρονική στιγμή, ο Θεός δίνει γνώση στους ανθρώπους. Από τη στιγμή της δωρεάς, ο άνθρωπος που επιλέχθηκε και γνωρίζει το Σχέδιο ως Υιός, δρα, είτε ως Μεσσίας είτε ως σατανάς. Απ αυτήν τη μεικτή δράση γεννιέται η νύμφη σ ένα συγκεκριμένο χώρο, όπου οι συνθήκες το επιτρέπουν. Ο Δίας είναι πάντα παρθένος, όταν πλησιάζει την Λήδα γιατί αυτοί που γεννιούνται από το σπέρμα του με την ανθρώπινη μορφή άσχετα με την πολλαπλότητα των εμφανίσεων τους είναι παιδιά της πρώτης ερωτικής πράξης του Δία. Εξαιτίας της γεννήσεως αυτών γεννιέται και ο Δίας. Οι άνθρωποι αυτοί δημιουργούν τα συστήματα μέσα στα οποία γεννιούνται οι Τρώες. Για να γεννηθούν ο Δάρδανος κι ο Ιασίωνας θα πρέπει να έχει υπάρξει ζων ο Δίας. Αυτοί είναι ο καρπός του σπέρματος του Δία και νύμφης. Για να υπάρξει η νύμφη θα πρέπει να δημιουργηθεί. Νύμφη = Βαβυλών = 19. Ένας άνθρωπος με τη μορφή Μεσσία κι ένας με τη μορφή Υιού, που διαχειρίζεται τη γνώση, είναι δυνατό να δημιουργήσουν μία νύμφη. Η Βαβυλώνα δηλαδή γεννήθηκε, επειδή κάποιοι είχαν γνώση σωτήρια κι αυτή η γνώση δινόταν με τέτοιον τρόπο που επέτρεπε τη δόμηση ενός συστήματος, όχι απαραίτητα σκληρού. Αυτοί είναι οι άνθρωποι, που γεννιούνται από τη Γαία, τη Ρέα ή τη Λήδα κι είναι οι Διόσκουροι οι κοσμοκράτορες.

Σ αυτό το σημείο τελειώνει η δράση τους.. αυτό που απομένει, είναι μία νύμφη και η ανθρώπινη μορφή του Θεού. Ο Ιασίωνας κι ο Δάρδανος είναι παιδιά του συστήματος. Οι Διόσκουροι δομούν το σύστημα, αλλά παραμένουν έξω απ  αυτό και συνυπάρχουν. Η γνώση των Διόσκουρων, που είναι η γνώση του Δία, γονιμοποιεί τη νύμφη και γεννά τα δύο αδέρφια, τον Ιασίωνα και τον Δάρδανο. Σ αντίθεση με τους Διόσκουρους, τ αδέρφια αυτά βρίσκονται σε δίλημμα. Ο άνθρωπος που γεννιέται μέσα στο σύστημα κι έχει γνώση, είναι αναγκαίο ν αποφασίσει για την πορεία του. Θα πρέπει ή να γονιμοποιεί το σύστημα όπως ο Μεσσίας  ή να γίνει βάρβαρος και ν ασκήσει εξουσία. Το πρώτο δεν επιτρέπεται, εφόσον είναι έργο, που θα γίνει, όταν πρέπει κι απ αυτόν που πρέπει. Όταν οι Διόσκουροι χτίζουν το σύστημα δεν είναι δυνατό να επιτραπεί στον Ιασίωνα να το γονιμοποιήσει. Για να επιβιώσει ο Ιασίωνας, θα πρέπει να παραμείνει παρθένος. Αυτό όμως δε συμβαίνει κι εξαιτίας της αποτυχίας του, ο ίδιος κεραυνοβολείται κι ο αδερφός του γίνεται βάρβαρος.

Στα Έπη οι Διόσκουροι εμφανίζονται μεταγενέστερα, γιατί σ αυτά περιγράφεται ο πόλεμος της Τροίας κι ανάμεσα στις γνώσεις, που υπάρχουν στη Γη, υπάρχουν κι αυτές των Διόσκουρων. Στους Διόσκουρους απλά δεν επιτρέπεται η συμμετοχή στον πόλεμο, γιατί η δύναμή τους είναι τέτοια, ώστε ν απειλεί το Σχέδιο, εφόσον απαιτείται η θυσία. Οι Διόσκουροι είναι οι πρώτοι, που αναλαμβάνουν να καταδιώξουν τον Πάρη στη θάλασσα κι αυτό είναι ένα τρομερά ύποπτο φαινόμενο, που στόχο έχει τη δημιουργία των επιθυμητών συνθηκών. Είναι αδύνατο να καταδιωχθεί άνθρωπος από τους Διόσκουρους και να κατορθώσει να ξεφύγει. Ο Πάρης, όπως θα δούμε, συνδέεται με τους Διόσκουρους με μυστήριο τρόπο. Η καταδίωξή του σήμαινε ότι οι Διόσκουροι καταδιώκουν τον Πάρη, αλλά και τον προστατεύουν. Αυτή η διπλή δραστηριότητα, έχει ως στόχο τη θωράκιση της Τροίας από την πλευρά της θάλασσας. Μπαίνουν στη θάλασσα τα τρομερά αδέρφια, ώστε καταδιώκοντας τον Πάρη να εισάγουν γνώση στη θάλασσα, που να καθιστά το πέρασμα της, επικίνδυνη υπόθεση.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι πριν την εκστρατεία του Αλεξάνδρου, που είναι ο πρώτος Τρωικός πόλεμος, οι Αχαιοί, όσο κι οι Τρώες, βρίσκονταν στην ξηρά και η ασφάλειά τους ήταν προϊόν της γνώσης. Τους χώριζε μία μικρή θάλασσα, που εύκολα μπορούσε να διαπλεύσει κάποιος. Θάλασσα είναι η γνώση, που δεν παίρνει συγκεκριμένη μορφή, αλλά μεταβάλλεται συνεχώς. Οι άνθρωποι τότε μπορούσαν να δουν τους δούλους και με τη φιλοσοφία την προσωπική να φτάσουν έξω από τα τείχη της Τροίας. Όταν ένας φτωχός κι αγράμματος Έλληνας έβλεπε τη Βαβυλώνα και τους Πέρσες, κατανοώντας τις συνθήκες δουλείας, αυτό σήμαινε ότι περνούσε τη θάλασσα. Η προσωπική του άποψη για τη ζωή, που ήταν δυνατό να επηρεάσει έναν Πέρση, τον έφερνε έξω από τα τείχη. Καταδιώκοντας οι Διόσκουροι τον Πάρη, έκαναν τις συνθήκες μέσα στη θάλασσα τρομερά δύσκολες.

Μετά το πέρασμα του Αλεξάνδρου και την ανάπτυξη της νέας κοσμοθεωρίας, ήταν αδύνατο για έναν απλό άνθρωπο να περάσει τη θάλασσα. Δεν μπορούσε κανένας, εκτός από τους εκλεκτούς, να φτάσει έξω από την Τροία και να την απειλήσει. Μέσα στα ελληνιστικά βασίλεια δεν μπορούσαν πια οι μη εκλεκτοί, να διακρίνουν τους δούλους από τους ελεύθερους, τους Έλληνες από τους Τρώες. Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί ο Θεός επιθυμούσε τη δημιουργία δύσκολων συνθηκών, ώστε οι Αχαιοί, αν ήθελαν να διαπεράσουν τη θάλασσα, να πέσουν στην παγίδα της Αρτέμιδος και να θυσιάσουν την Ιφιγένεια. Οι Αχαιοί όσο ισχυροί κι αν είναι για να περάσουν τη θάλασσα, θα πρέπει να επιδιώξουν την εύνοια του Θεού κι αυτό σημαίνει πάντα θυσία της Ιφιγένειας. Αποτυγχάνοντας τ  αδέρφια να συλλάβουν τον Πάρη ως Αχαιοί, γυρίζουν πίσω και πεθαίνουν, ενώ στην πραγματικότητα μπαίνουν στην Τροία ως Τρώες. Μέσα στην Τροία ο Ιασίωνας κι ο Πολυδεύκης ταυτίζονται, όπως ο Κάστορας με το Δάρδανο.

Όταν ο Μεσσίας δε νικά την Τροία κι εξαιτίας Του δημιουργείται σύστημα, η τέλεια μορφή Του μπαίνει σε φάση αναμονής και παραμένει παρθένος. Αντίθετα, ο Κάστορας που είναι δυνατό ν ασκήσει εξουσία,  μπαίνει στην Τροία ως Ίλος, ως Υιός και γίνεται Βάρβαρος ή Δάρδανος. Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να γνωρίζει ο αναγνώστης την ιστορική του διάσταση. Ο Αλέξανδρος μπήκε στην Ασία με τη μορφή του Μεσσία. Απειλούσε τη δομή της κι αυτό έφερνε τον άνθρωπο κοντά στη Λύτρωση. Πεθαίνοντας νεότατος, η εικόνα του Μεσσία παραμένει, αλλά δε λειτουργεί. Επειδή δεν καταστρέφει το σύστημα, αλλά δημιουργεί άλλο, ο Μεσσίας γίνεται Ιασίωνας. Το καινούριο σύστημα είναι η αποτυχημένη προσπάθεια του Ιασίωνα να γονιμοποιήσει τη Δήμητρα κι οδηγεί στον κεραυνοβολισμό του. Η διπλή φύση του Αλεξάνδρου, ο οποίος είναι ταυτόχρονα και Υιός, που ασκεί εξουσία, έχει κι αυτή τις συνέπειές της. Η χαλαρή εξουσία του ζωντανού Αλεξάνδρου γίνεται εξαιτίας των δούλων  πανίσχυρη μετά το θάνατό του. Ο Κάστορας που για να λειτουργήσει χρειάζεται εξουσία,  ως μέλος του συστήματος πλέον, γίνεται βάρβαρος. Αυτά όλα είναι άκρως απαραίτητα, γιατί οι Αχαιοί θα πρέπει να βρουν μπροστά τους μία πανίσχυρη Τροία, που είναι δυνατό να πέσει, μόνον όταν το επιθυμεί ο Θεός.

Επιστρέφοντας και πάλι στην κοινωνία των Αχαιών παρατηρούμε ότι η Ελένη πήρε το χάρισμα της ομορφιάς κι αυτό την έκανε επιθυμητή σ όλους. Όλοι οι άντρες επιθυμούν την Ελένη και πεθαίνουν για τον έρωτά της. Με τη λογική όμως των Επών για την ομορφιά, το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τις γυναίκες. Οι γυναίκες ως άνθρωποι, θα πρέπει κι αυτές με τη σειρά τους, να επιθυμούν τον πιο όμορφο άντρα. Πιο όμορφος και γενναίος άντρας από τον Υιό της Θέτιδας δε γεννήθηκε κι ούτε θα γεννηθεί ποτέ.

Ο θεόμορφος Πηλείδης ήταν για τις γυναίκες, ό,τι η Ελένη για τους άντρες. Όμως αυτό αν δεν ελεγχόταν, ήταν δυνατό να καταστρέψει το Μυστικό Σχέδιο. Αυτό επιτεύχθηκε με την καθυστερημένη χρονικά γέννηση του Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας γεννιέται σε χρόνο, που είναι αδύνατο να διεκδικήσει την Ελένη και η ίδια έχει παντρευτεί το Μενέλαο. Αν ήταν ο Αχιλλέας ένας από τους υποψήφιους μνηστήρες,  πώς θα ήταν δυνατό να παγιδευτούν οι Αχαιοί; Πώς θα έδιναν όρκο ότι θα προστατεύουν το ζευγάρι από τυχόν προσβολές; Ποιος θα ήταν δυνατό να προσβάλλει το φοβερό Αχιλλέα; Πώς θα ήταν δυνατό ν αντισταθεί η Ελένη στην υπέροχη ομορφιά του, που μόνο μ αυτήν των Θεών ήταν συγκρίσιμη; Οι Έλληνες της δημοκρατίας ήταν αναγκαίο να γεννηθούν μετά τα συστήματα της Ανατολής, όπως κι ο Αλέξανδρος μετά την υπέροχη Αθήνα. Ήταν απαραίτητο οι Έλληνες να γευθούν τη δημοκρατία νικώντας τη βασιλεία και όχι βοηθούμενοι απ αυτήν. Αν συνέβαινε το δεύτερο και η δημοκρατία ήταν προσφορά βασιλιά, δε θα ήταν δυνατό να παγιδευτούν, αφού θα είχαν μέτρο σύγκρισης. Έπρεπε ο Αχιλλέας να μη μπορεί να διεκδικήσει την Ελένη, ώστε να είναι δυνατή η ανάμειξη των κόσμων.

Βλέποντας τη σημασία του έρωτα στην υπόθεση της Θέωσης, αυτό που φαίνεται παράξενο είναι η εμπλοκή του Οδυσσέα σ  αυτήν την επικίνδυνη κατάσταση την στιγμή που γνωρίζει τα πάντα κι επιπλέον είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του. Δεν υπάρχει δόξα σ αυτόν τον κόσμο, που να συγκρίνεται με τη Θέωση. Είναι εκ πρώτης όψεως παράξενο τ ότι ο Οδυσσέας μπαίνει σε περιπέτειες, τη στιγμή που η γνώση του είναι δυνατό να τον εξασφαλίσει. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Οδυσσέας αναζητά τη Θέωση και δεν την έχει γευθεί. Πήρε για γυναίκα του την Πηνελόπη, αλλά μόνο θεωρητικά για το διάστημα κατά το οποίο υπάρχει η Τροία.

Αυτό το μυστήριο και πάλι είναι δυνατό να εξηγηθεί, μόνο με τη γνώση της ιστορικής πραγματικότητας. Ο Χριστός γεννήθηκε Άνωθεν και ζωντανός απέδειξε ότι είναι ο Κύριος του οίκου Του. Κύριος ενός οίκου ταυτισμένου με τον κάτω κόσμο, σημαίνει ότι έχει εξουσία, όποτε θέλει να γίνει “σάρκα μία” με τον άνω κόσμο. Ο Χριστός είχε τη δυνατότητα να προσφέρει τη Θέωση σ όποιον ήθελε και στον Ίδιο Του τον Εαυτό. Η Θέωση αυτή όμως δεν ήρθε κι ο Χριστός ακολούθησε την εντολή του Πατέρα Του και πραγματοποίησε γάμο. Σάρκα του για το διάστημα κατά το οποίο είναι ζωντανός, είναι η ομορφότερη σάρκα, που είναι δυνατό να γεννήσει ο κάτω κόσμος κι είναι ο αντίστοιχος άνω. Όπως ο κάτω κόσμος είναι η ενσάρκωση της μοιχαλίδας, έτσι κι ο άνω κόσμος ενσαρκώνεται από θηλυκό σύστημα κι εξαιτίας της ανθρώπινης μορφής του Χριστού, από γυναίκα. Ο Χριστός γενικά ως οντότητα είναι ο Οδυσσεύς. Οδυσσεύς = Χριστός = 46. Ως Μεσσίας δρα, μόνον όσο είναι ζωντανός και μοιράζει απλόχερα τη γνώση Του. Αυτό το κάνει εξαιτίας των γάμων Του, που περιγράφει η Αποκάλυψη. Μόνον εκείνη τη στιγμή, γίνεται “σάρκα μία” με τη γυναίκα Του. Οδυσσέας = Μεσσίας = Πηνελόπη = 45 = Αλεξάνδρεια. Ο θάνατός Του όμως, καταστρέφει αυτόν τον έρωτα κι όταν η Πηνελόπη τον δέχεται ως άντρα, αυτός είναι πλέον νεκρός.

Όταν η Αλεξάνδρεια ως γνώση, αντιλήφθηκε την ταυτότητα του Χριστού, ο Ίδιος δεν υπήρχε ζωντανός. Εξαιτίας της γνώσης του Χριστού και της γνώσης της Αλεξάνδρειας, γεννήθηκε ο Τηλέμαχος, που ήταν βρέφος, όταν ο πατέρας του έφυγε για την Τροία. Ο Τηλέμαχος, όπως φαντάζεται ο αναγνώστης, είναι ο τύπος ανθρώπου, που γεννήθηκε από τη γνώση του Χριστού και μεγάλωσε, χωρίς να έχει δει τον πατέρα του. Είναι οι άνθρωποι, που γεννήθηκαν από την Αποκάλυψη. Μακάριοι = Τηλέμαχος = 38. Ο θάνατος του Χριστού εξασφάλισε στο Σχέδιο τη συνέχεια, γιατί ήταν απαραίτητο να γεννηθεί ο Τηλέμαχος και να παραμείνει στον οίκο του πατέρα του, αλλά ήταν επίσης απαραίτητο η Πηνελόπη να γνωρίσει τον άντρα με τον οποίο θα ζήσει μαζί του, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Ο Οδυσσέας παγιδεύει τους Αχαιούς μέσω του όρκου, ώστε να βοηθήσει τον Τυνδάρεω και τους υιούς του να ωθήσουν το Σχέδιο. Η ανταμοιβή του γι αυτήν την ενέργεια είναι η Θέωση μέσω του έρωτα, αφού η Πηνελόπη που ο Οδυσσέας αγαπά, είναι κόρη του Ικάριου, ο οποίος είναι αδερφός του Τυνδάρεω. Αν ο Τυνδάρεως δε βοηθήσει τον Οδυσσέα, ο Ικάριος δε δίνει την κόρη του.

Η Πηνελόπη είναι εξίσου όμορφη κι επιθυμητή με την ωραία Ελένη, αλλά ως γυναίκα υπηρετεί το Σχέδιο με διαφορετικό τρόπο. Δεν αφήνεται από τον πατέρα της να προκαλέσει τον έρωτα των Αχαιών. Όλοι θέλουν την Πηνελόπη, αλλά δεν τολμούν να τη διεκδικήσουν. Είναι η γυναίκα, που πλάστηκε ειδικά για τον Οδυσσέα, ο οποίος φέρει την τέλεια γνώση. Το θηλυκό σύστημα που ονομάζεται Πηνελόπη, γίνεται “σάρκα μία” μόνο με τον Υιό του Κυρίου της τέλειας γνώσης. Ο όμορφος Αχιλλέας, ενώ μπορεί να προκαλέσει τον έρωτα της Ελένης, είναι αδύνατο να βάλει σε πειρασμό την Πηνελόπη. Ο Χριστός είναι μόνος και κυρίαρχος σήμερα, γιατί η Πηνελόπη, δηλαδή η Αλεξάνδρεια τον αναγνώρισε και τον ερωτεύτηκε. Αν δεν εμφανιστεί ξανά ο Οδυσσέας, είναι αδύνατο ν ακολουθήσει άλλο άντρα. Η αξία του Αλεξάνδρου ως ιστορικού προσώπου μέσα στο χρόνο μειώθηκε,  γιατί ο χριστιανικός κόσμος, ο οποίος ανήκει στον κάτω κόσμο, έχει Κύριο το Χριστό και η Θέωση έρχεται μόνον από τη σάρκα Του, που είναι ο άνω κόσμος. Μέσω της Πηνελόπης, δημιουργούνται τα δεδομένα, που παγιδεύουν τους Αχαιούς μέσα στον οίκο και, μακριά από την Τροία. Η Πηνελόπη είναι γυναίκα παγίδα, γιατί είναι τρομερά όμορφη κι εξαιρετικά πιστή. Οι Αχαιοί, όπως δε θα τολμούσαν να διεκδικήσουν τη γυναίκα του Αχιλλέα, έτσι δε θα τολμούσαν να διεκδικήσουν και το ταίρι του Οδυσσέα. Εξαιτίας όμως του Σχεδίου, ο μεν Αχιλλέας δεν παίρνει την ωραία Ελένη ως γυναίκα του, ο δε Οδυσσέας είναι απών.

Back to content | Back to main menu