Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Ποιος όμως είναι ο Ικάριος, που έχει τόσο σημαντική κόρη; Γιατί ο Τηλέμαχος, όταν λέει στους άθλιους μνηστήρες να τη ζητήσουν από τον πατέρα της, αυτό που αφήνεται να εννοηθεί είναι ο φόβος; Ο Ικάριος είναι ο ίδιος ο κάτω κόσμος στην αρσενική του μορφή. Είναι ο ισοδύναμος του Πριάμου στον κόσμο των Αχαιών. Η γνώση δηλαδή του Παράκλητου, που του δίνει τη βασιλεία στην Τροία, στον κόσμο των Αχαιών ενσαρκώνεται από τον Ικάριο. Παράκλητος = Ικάριος = 43 = Πρίαμος. Το είδωλο του Πριάμου στον κόσμο των Αχαιών, είναι ο Ικάριος. Όταν η συγκεκριμένη γνώση υπηρετεί το σύστημα των δούλων, αυτός που τη φέρει είναι ο Πρίαμος. Όταν δε συμβαίνει αυτό, είναι ο Ικάριος. Όπως είναι δυνατό ν αντιληφθεί ο αναγνώστης, ο Οδυσσέας είναι υποχρεωμένος να παγιδέψει τους Αχαιούς, αν θέλει να θεωθεί. Είναι ερωτευμένος με μία γυναίκα, που δεν μπορεί ν αγγίζει. Ενώ τη γνωρίζει και τον γνωρίζει, δεν είναι δυνατή η συνύπαρξη τους. Ο κάτω κόσμος της πατριαρχίας δε δίνει τη γυναίκα στον Οδυσσέα, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί το Σχέδιο.

Ο κάτω κόσμος δημιουργήθηκε για να γνωρίσουν οι άνθρωποι τη Θέωση, επομένως θα πάψει να υφίσταται, όταν η Θέωση θα γίνει προσιτή στους ανθρώπους. Ο Ικάριος είναι ο κάτω κόσμος κι είναι δυνατό να δώσει στον Οδυσσέα την κόρη του, αλλά αυτό μόνο θεωρητικά. Ο κάτω κόσμος είναι πανίσχυρος, μόνον εκεί όπου βρίσκεται η Τροία, άρα ο Πρίαμος. Η Πηνελόπη υπάρχει ανάμεσα στους Αχαιούς, αλλά όχι στο μέγεθος, που απαιτεί η παγκόσμια κοινωνία και η άπειρη γνώση του Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας κινείται προς την Τροία, ώστε ο κάτω κόσμος να πάρει οριακή ισχύ, και η κόρη του ν ακολουθήσει. Στόχος του Σχεδίου είναι να παρασυρθεί ο Αχιλλέας, να πάρει δόξα βασιλέως και να θυσιαστεί. Ο Οδυσσέας καταλαμβάνει την Τροία όποτε θέλει με την πονηριά του. Το ζητούμενο είναι αυτό που αναφέραμε σε άλλο σημείο: να δημιουργηθεί μία κατάσταση, που θα παρασύρει τον Αχιλλέα εναντίον των δούλων. Ο Οδυσσέας, όπως κι ο Ικάριος,  είναι της ίδιας φιλοσοφίας με τους Τρώες. Οι Ιουδαίοι ενδιαφέρονται για τη διαχείριση της εξουσίας και όχι για την εξαφάνισή της. Ο Οδυσσέας θα πρέπει να κατευθυνθεί προς την ισχυρότερη μορφή από πλευράς δομής κι εξουσίας γνώσης του κάτω κόσμου, ώστε να πάρει την κόρη του. Αυτό σημαίνει ότι ο τρομερός Οδυσσέας μετά τη θεωρητική πτώση της Τροίας, έδρασε με τέτοιον τρόπο, ώστε να προστατεύσει το Ίλιον και να πραγματοποιήσει το γάμο του.

Σ αυτό το σημείο θ  αναρωτηθεί ο αναγνώστης, αν ο Οδυσσέας είναι στην πραγματικότητα γαμπρός του Ικάριου ή του Πριάμου. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Οδυσσέας είναι πάντα γαμπρός του Ικάριου. Έχει σημασία πού βρίσκεται η γνώση του κάτω κόσμου, γιατί γεννά διαφορετικά παιδιά. Όταν η γνώση αυτή βρίσκεται ανάμεσα στους εκλεκτούς, γεννά πάντα την Πηνελόπη, ενώ όταν βρίσκεται στην Τροία, γεννά τα παιδιά του Πριάμου. Το μυστήριο βρίσκεται στο γεγονός ότι η Τροία, εξαιτίας των Αχαιών και του Αχιλλέα, φλεγόταν, όταν μπήκε μέσα σ  αυτήν ο Οδυσσέας. Η Τροία είχε καταπατηθεί από τους Αχαιούς και μόνο για εκείνη τη στιγμή ο Πρίαμος είχε μετατραπεί σε Ικάριο. Για όσο διάστημα οι Αχαιοί ρημάζουν την Τροία κι οι Τρώες σφάζονται, ο Πρίαμος είναι Αχαιός, και ταυτίζεται με τον Ικάριο. Όταν μετατοπίστηκε η Τροία και ξαναοχυρώθηκε, ο Πρίαμος ανέλαβε ξανά το βασίλειο του και ξαναγέννησε τα παιδιά, που γεννά πάντα μέσα στην Τροία.

Ο Οδυσσέας αγωνίζεται μέρα και νύχτα για να εφαρμοστεί το Σχέδιο, εφόσον δεν υπάρχει γι αυτόν πιθανότητα Θέωσης, χωρίς την Πηνελόπη. Ο τετραπέρατος Οδυσσέας δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το στόχο του, χωρίς τη βοήθεια του Αχιλλέα. Αυτό είναι βέβαιο, γιατί ο Πρίαμος έχει πρωτότοκο γιο τον ήρωα Έκτορα, που είναι δυνατό να εξοντωθεί μόνον από τον Αχιλλέα χωρίς να απειληθεί το σχέδιο και κατά συνέπεια να σταματήσει να εξελίσεται. Είπαμε σ άλλο σημείο ότι οι συγκρούσεις μέσα στα Έπη είναι προκαθορισμένες, γιατί μόνον έτσι προστατεύεται το Σχέδιο. Ο Οδυσσέας δεν μπορεί να συγκρουστεί με το Σαρπηδόνα ή με τον Έκτορα, γιατί απειλείται το Σχέδιο. Ο Έκτορας έχει τη γνώση, που προστατεύει τους Τρώες, μέσα στη μάχη απέναντι στους Αχαιούς. Μέσα σ αυτήν τη γνώση υπάρχει το σύνολο της φιλοσοφίας, που στηρίζει το σύστημα. Αν βγει ο Οδυσσέας να χτυπηθεί μαζί του, θα πρέπει, για να επιβιώσει, ν αποκαλύψει όσα ξέρει κι αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την πρόωρη πτώση του συστήματος. Παρασέρνοντας τον Αχιλλέα στη μάχη, καταφέρνει κι εξοντώνει τον Έκτορα χωρίς απώλειες για το Σχέδιο.

Οι Έλληνες επιτέθηκαν εναντίον της Βαβυλώνας και μετά την εξόντωση των δούλων, που έβλεπαν μέχρι τότε οι ίδιοι, θυσιάστηκαν. Ο Αχιλλέας δεν υπάρχει περίπτωση να μη χάσει τη ζωή του μετά το θάνατο του Έκτορα. Χωρίς τον Έκτορα όμως τα δεδομένα αλλάζουν κι είναι δυνατόν ο Οδυσσέας να μπει μέσα στην Τροία και να ολοκληρώσει το Σχέδιο. Ο Έκτωρ είναι Υιός του κάτω κόσμου που μάχεται για τη διατήρησή του. Έκτωρ = Άδης = 21, ενώ, Έκτορας = 31 = Απώλεια. Ο Έκτορας πρακτικά είναι όλοι οι εκλεκτοί του κάτω κόσμου και της Τροίας, των οποίων η συνολική γνώση τούς επιτρέπει ν αγωνίζονται υπέρ αυτής. Ένας άνθρωπος που κατέχει τη φιλοσοφία και μιλά όπως ο δούλος, ο Αριστοτέλης, ή ένας πατέρας της εκκλησίας, είναι κύτταρο του Έκτορα. Έχει την ισχύ της γνώσης, αλλά αγωνίζεται ως Τρώας υπέρ της Τροίας. Ο Αχιλλέας τον νικά πάντα, γιατί ακόμα κι αν έχει την ίδια γνώση μ αυτόν, ο ελεύθερος νικά πάντα το δούλο. Ο Οδυσσέας δε χτυπά ποτέ απευθείας τον Έκτορα. Ο Χριστός ποτέ δε μίλησε με ισχυρούς δούλους, φιλοσόφους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αν το έκανε αυτό, θα έθετε σε κίνδυνο το Μυστικό Σχέδιο, αφού αυτοί θα είχαν την ισχύ να του επιτεθούν μ ερωτήσεις,  επομένως αυτό που θ ακολουθούσε, θα ήταν η αποκάλυψη. Οι φιλόσοφοι έπρεπε ν ανακαλύψουν το Χριστό, όταν θα υπήρχε μόνον η γνώση, που Αυτός επέλεξε ν αφήσει, ώστε ν αναγνωριστεί και όχι ο Ίδιος, ώστε ν απαντά σ ερωτήσεις.

Ακόμα όμως κι αν αυτά συνέβαιναν κι ο Αχιλλέας παγιδευόταν στον κάμπο της Τροίας και πάλι δεν ήταν δυνατό να εξελιχθεί το Σχέδιο. Οι Έλληνες είναι επικίνδυνοι για το σύστημα και τους δούλους. Είναι αδύνατον, όταν απαιτείται θυσία και φτώχεια να μην επιτεθούν εναντίον των δούλων. Ανεξάρτητα δηλαδή από την ποιότητα της Τροίας, είτε αυτή είναι η Βαβυλώνα είτε η Ρώμη, δεν είναι δυνατό να ξεφύγει από την αντίληψη των Ελλήνων το φαινόμενο της εξουσίας κι επομένως αυτό το κέντρο. Η Τροία κρύφτηκε, αλλά αυτό ήταν κατορθωτό, όταν δεν υπήρχαν Έλληνες. Η θεία ευφυΐα νικά μ εκπληκτικό τρόπο αυτό το αρνητικό για το Σχέδιο δεδομένο. Ο θάνατος του Αχιλλέα θα είχε ολέθρια αποτελέσματα για την ανθρωπότητα, αν ήταν πραγματικός. Ο Θεός γέννησε τον Αχιλλέα για να γκρεμίσει τα τείχη της Τροίας κι επομένως ο θάνατός του θα καθιστούσε αδύνατο το αίσιο τέλος του Μυστικού Σχεδίου.

Αυτό που κατάφερε ο Θεός με τη θυσία του Αχιλλέα, ήταν να μετακινήσει την Τροία και για το επιθυμητό διάστημα, να μην υπάρχει ο Αχιλλέας έξω απ αυτήν. Επειδή η Τροία είναι αιώνια και με τα ίδια χαρακτηριστικά συνεπώς ο πόλεμος εξελίσσεται από τη στιγμή που υπάρχει γνώση έξω απ αυτήν ο θάνατος του Αχιλλέα στο σύνολο του χρόνου είναι ο θυμός του. Οι Αχαιοί είδαν τον Αχιλλέα να πεθαίνει από τη στιγμή που επιβλήθηκε ο χριστιανισμός, αλλά στο σύνολο του χρόνου, αυτός ο θάνατος ήταν η απόφαση του ήρωα να μη συμμετάσχει στις μάχες, μέχρι να ικανοποιηθεί πλήρως. Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει ο άνθρωπος να έχει γνώση του συνόλου των όσων συμβαίνουν στο χρόνο, άρα μόνον ο σύγχρονος άνθρωπος. Οι Αχαιοί στα χρόνια των ελληνιστικών βασιλείων, έκλαψαν για το θάνατο των Ελλήνων. Είδαν ένα λαό που αγαπούσε με πάθος την ελευθερία να χάνεται και να μετατρέπεται σε λαό δούλων.

Aν όμως δει κάποιος το ίδιο γεγονός με την πολυτέλεια της γνώσης των όσων ακολούθησαν, δηλαδή από τη σύγχρονη εποχή, διαπιστώνει ότι υπάρχει σήμερα λαός με την ίδια ακριβώς παιδεία σε μία ομοιογενή κοινωνία, που δε μάχεται εναντίον της Τροίας. Το σύγχρονο ελληνικό κράτος είναι όμοιο με το σύνολο των κρατών, όπου μαίνεται ο πόλεμος, που ξεκίνησε μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Η διαφορά του από τ άλλα είναι ότι η κοινωνία του μπορεί να γεννήσει τον Αχιλλέα και ν αλλάξει την κλίμακα του πολέμου στα πραγματικά παγκόσμια επίπεδα  και όχι στα στενά εθνικά. Εφόσον υπάρχει αυτός ο λαός με την ίδια παιδεία και δεν πολεμά, εξαιτίας κάποιων λόγων διατηρεί την εικόνα του θυμωμένου Αχιλλέα.

Η σύγχρονη φιλοσοφία που είναι αποτέλεσμα της χριστιανικής και άρα ιουδαϊκής λογικής και διέπει  τη λειτουργία του ελληνικού κράτους, είναι αυτή, που ευθύνεται για το θυμό του ήρωα. Ο Θεός, για να μην εξαφανιστεί ο Αχιλλέας και ταυτόχρονα να μην απειλεί την Τροία, επέλεξε τη μέθοδο του θυμού, ώστε, ενώ υπάρχει και θίγεται από τους Τρώες, να μην αγωνίζεται. Η Ιλιάδα ως προφητεία σ αυτό ακριβώς στηρίζει την πλοκή της. Περιγράφει το θυμό του γενναιότερου των Αχαιών, που είναι ο κύριος λόγος της τραγωδίας τους έξω από την Τροία. Όπως καθετί που είναι δυνατό να δημιουργήσει τα επιθυμητά δεδομένα, έτσι κι ο θυμός του Αχιλλέα προκλήθηκε με την ίδια προσοχή.

Υπεύθυνος του θυμού είναι ο Αγαμέμνονας, ο λαμπρός βασιλιάς των Μυκηνών. Όσο υπάρχει ο Αγαμέμνονας, είναι αδύνατο να μη θυμώσει ο Αχιλλέας. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί τον προκαλεί κι αν δεν τον σταματούσαν οι Θεοί, θα τον είχε ήδη σκοτώσει. Ο Αγαμέμνονας γεννήθηκε γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Είναι ο Αχαιός που λαμβάνει το σύνολο της γνώσης, που είναι δυνατό να δοθεί σε άνθρωπο κι εξαιτίας αυτής της γνώσης δρα. Η γνώση του Αγαμέμνονα δεν είναι η τέλεια, αλλά είναι πάντα η συνολική των όσων υπάρχουν και δίνονται. Ο Οδυσσέας ενεργεί με δική του γνώση και προσθέτει στην υπάρχουσα. Ο Αγαμέμνονας λαμβάνει πάντα τη διαθέσιμη. Αν ο Αχιλλέας δε δράσει και άρα δεν προσθέσει γνώση, ο Αγαμέμνονας παραμένει στα ίδια επίπεδα. Πριν εμφανιστεί η Αθήνα, ο Αγαμέμνονας είχε τη γνώση της Βαβυλώνας και της Αιγύπτου. Μετά την Αθήνα πήρε και τη γνώση της Αθήνας. Εξαιτίας του Οδυσσέα υπήρξε η χριστιανική Ρώμη κι εξαιτίας αυτής πήρε ο Αγαμέμνονας τη γνώση του.

Ο Αγαμέμνονας κατέχει πάντα τη γνώση που είναι δυνατό να πάρει ο άνθρωπος και λαμβάνει οριακά τη γνώση της Τροίας, που είναι η συγκεντρωμένη γνώση του συνόλου των ανθρώπων. Οι ήρωες, Οδυσσέας κι Αχιλλέας, έχουν γνώση αυτόνομη. Ο Αχιλλέας λαμβάνει τη γνώση των Επών κι εξαιτίας αυτής της γνώσης ενεργεί. Η δραστηριότητά του δεν είναι αποτέλεσμα του συνόλου της γνώσης. Οι Έλληνες δρουν με τον τρόπο με τον οποίο δρουν, χωρίς να είναι απαραίτητο να κατέχουν το σύνολο της γνώσης. Δεν τους ενδιαφέρει τι γνωρίζουν οι Ιουδαίοι και τι οι Τρώες. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Ιουδαίους.

Εξαιτίας της αυτόνομης γνώσης αυτοί οι δύο ήρωες στον Τρωικό πόλεμο δρουν με τέλεια χαρακτηριστικά, ενώ ο Αγαμέμνονας όχι. Επειδή ο πόλεμος γίνεται δύο φορές, ώστε να παγιδευτεί ο Αχιλλέας, ο Αγαμέμνονας δεν είναι δυνατό ν ακολουθήσει και πέφτει σε σφάλματα. Οι δύο μεγάλοι ήρωες δρουν τέλεια κι ο Αγαμέμνονας για το διάστημα κατά το οποίο δεν έχουν δράσει, δεν έχει πλήρη γνώση. Ο Οδυσσέας από την πρώτη στιγμή ήξερε ότι ο Αχιλλέας θα σκοτωθεί, όπως ήξερε ότι η Τροία θα παραδοθεί στους Αχαιούς, μέσω του Δουρείου ίππου. Όσο αυτά δεν έχουν συμβεί, ο Αγαμέμνονας δεν τα έχει ως γνώση. Όταν όμως εξελιχθούν τα πάντα, λαμβάνει τη συνολική. Δεν είναι δυνατό να γνωρίζει τι ακριβώς ζήτησε ο Αχιλλέας από τη μητέρα του ούτε φυσικά και την απάντηση του Δία.

Σύμφωνα μ όλ αυτά, ο Αγαμέμνονας είναι η ενσάρκωση των εκλεκτών. Είναι οι εκλεκτοί, που δεν είναι ούτε Έλληνες ούτε Ιουδαίοι. Γνωρίζει ό,τι είναι δυνατό να γνωρίζει ο άνθρωπος. Αν οι Έλληνες αποκαλύψουν τη γνώση τους τη γνωρίζει, αν όχι, δεν τη γνωρίζει. Το ίδιο και με τους Ιουδαίους. Αγαμέμνων = Εκλεκτός = 30 = Άξιος. Αυτός ο ήρωας με την πάροδο του χρόνου και τη συνεχή δωρεά γνώσης ακολουθεί εξελικτική πορεία. Ξεκινά με τη γνώση της Βαβυλώνας και σταδιακά αποκτά το σύνολο της γνώσης, άρα της Τροίας. Τείνει προς το όριο του Πατέρα-ανθρώπου, συνεπώς του Τυνδάρεως.

Ο Αγαμέμνονας δεν τείνει προς τον Ικάριο, γιατί αυτή η γνώση δε δίνεται, έχει σχέση με το μυστήριο και συνδέεται με την εξουσία. Αν κάποιος δεν έχει αυτήν τη γνώση, δεν την ασκεί και δεν μπορεί να γίνει όμοιος μ αυτόν. Δεν υπάρχει περίπτωση μέσω της πρόσθεσης γνώσης να γίνει κάποιος Ικάριος. Αντίθετα στην περίπτωση του Τυνδάρεω υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο, εφόσον οι γιοι του προσφέρουν γνώση, που οριακά είναι αυτή του Πατέρα τους, του Δία και άρα του ανθρώπου που τον ενσαρκώνει στην κοινωνία των Αχαιών. Το λεπτό σημείο βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Τυνδάρεως γεννήθηκε με την τέλεια γνώση, ενώ ο Αγαμέμνονας τείνει προς αυτήν. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο ο Τυνδάρεως δε συμμετέχει στον πόλεμο. Ο Αγαμέμνονας εξαιτίας της ελλιπούς γνώσης, πρέπει να κάνει σφάλματα ώστε να προκαλέσει τον Αχιλλέα

Όλα αυτά τ αναφέρουμε για το λόγο ότι η γνώση γεννά πάντα τα ίδια παιδιά μέσα στις ίδιες συνθήκες. Ο Ικάριος ως Αχαιός γεννά την Πηνελόπη, ενώ ως Τρώας τον Έκτορα και τ αδέρφια του. Ο Αγαμέμνονας που είναι Αχαιός και τείνει προς τον Τυνδάρεω, θα πρέπει κι αυτός να γεννά τα ίδια παιδιά, με τη διαφορά ότι κι αυτά τείνουν προς τα παιδιά του Τυνδάρεω. Η διαφορά γνώσης που υπάρχει μεταξύ τους κάνει την τύχη αυτών των παιδιών τραγική. Η κόρη του Δία, η Ελένη, γεννήθηκε τέλεια. Ελένη = Μύρον = 23. Οι άνθρωποι την είδαν, τη θαύμασαν ως ωραία Ελένη και τη διεκδίκησαν. Ωραία Ελένη = Παρθένος = 48. Ο Αγαμέμνονας γέννησε κι αυτός την κόρη του με τα ίδια χαρακτηριστικά. Ιφιγένεια = Παρθένος = 48 = Φιλοσοφία. Η διαφορά των γνώσεων κάνει τη μοίρα της Ιφιγένειας αβάσταχτη. Η ωραία Ελένη είναι η φιλοσοφία, που δόθηκε απευθείας από το Θεό, ενώ η Ιφιγένεια είναι αυτή που δημιούργησαν οι άνθρωποι τείνοντας προς Αυτόν. Η γυναίκα του Αγαμέμνονα είναι επίσης κόρη του Τυνδάρεως, αλλά χωρίς να έχει τα χαρακτηριστικά της Ελένης.

Η Κλυταιμνήστρα είναι το θηλυκό σύστημα, που γεννά το σύνολο των καρπών μίας γνώσης, που διαρκώς εξελίσσεται. Οριακά γεννά την Ιφιγένεια, επειδή οριακά ο άντρας της γίνεται όμοιος με τον Τυνδάρεω. Η Κλυταιμνήστρα είναι το σύνολο των συστημάτων που συνθέτουν οι άνθρωποι. Όταν υπάρχει μεγάλη γνώση, είναι λαμπρή σαν την Ελένη ή την Πηνελόπη, όταν αυτή δεν υπάρχει, είναι ταπεινή κι άσχημη. Αυτή η γυναίκα γεννήθηκε από τον Τυνδάρεω, για να προσαρμόζεται το σύστημα πάνω στο πνεύμα που διαρκώς εξελίσσεται. Κλυταιμνήστρα = Άνθρωποι = Μυστήριον = 49 = Θυμός μέγας = Δούλη Κυρίου = Δένδρον καλόν. Η αποθέωση της Κλυταιμνήστρας είναι η γέννηση της όμορφης Ιφιγένειας και του Ορέστη. Είναι το όριο στο οποίο αυτή η γυναίκα τείνει προς τη μητέρα της. Ιφιγένεια = 48 = Ωραία Ελένη, ενώ, Ορέστης = Πολυδεύκης = 45. Τον Κάστορα δεν μπορεί να τον γεννήσει, γιατί η γνώση που έχει σχέση με την εξουσία, όπως και στην περίπτωση του Ικάριου, δίνεται πάντα εξαρχής και δεν εξελίσσεται.

Όταν ο Αγαμέμνονας αποφασίζει τη θυσία της Ιφιγένειας, στην πραγματικότητα στερεί τη Θέωση της Κλυταιμνήστρας, που με κόπο είχε καταφέρει ν αποκτήσει.  Όταν μέσα στο χρόνο τ ανθρώπινα συστήματα καταφέρνουν κι αποθεώνονται γεννώντας τη φιλοσοφία, είναι αδύνατο να μη μισήσουν τους εκλεκτούς, που για διάφορους λόγους θυσιάζουν αυτόν τον καρπό. Η Κλυταιμνήστρα είναι η γυναίκα, που θεώνεται εξαιτίας των παιδιών της και όχι του έρωτα. Είναι αυτή που υπομένει τη μοιχεία και προσπαθεί μ αξιοπρέπεια να γεννήσει παιδιά των οποίων η Θέωση θα είναι και δική της Λύτρωση. Ο Θεός δεν έδωσε τον έρωτα σ αυτό το ζευγάρι, γιατί είναι μεταβλητές οι γνώσεις τους. Δεν υπάρχει εκείνη η αυτονομία, που δίνει τα μόνιμα χαρακτηριστικά.

Ο Αγαμέμνονας και η Κλυταιμνήστρα τείνουν προς κάποια όρια με διαφορετικές ταχύτητες και γι αυτό είναι αδύνατο να γίνουν “σάρκα μία”. Απ αυτήν την κατάσταση δημιουργούνται πλήθος άλλες σημαντικές και στην πλειοψηφία τους άσχημες. Η Κλυταιμνήστρα είναι η μόνη από τις γυναίκες των ηρώων, που απατά τον άντρα της, χωρίς να βγαίνει από το πλαίσιο του γάμου. Η Ελένη εγκαταλείπει το Μενέλαο και δεν τον απατά. Όσο βρίσκεται με το Μενέλαο ή τον Πάρη, είναι οι άντρες της. Το ίδιο φαινόμενο συμβαίνει κι από την πλευρά του Αγαμέμνονα. Όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον Αχιλλέα για το θέμα της επιστροφής της Χρυσηίδας, λέει ότι την προτιμά ακόμα κι από τη γυναίκα του και ότι έχει σκοπό να την πάρει σπίτι του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, όλοι οι ήρωες έχουν σκλάβες κι αυτός ακόμα ο Οδυσσέας. Όμως μόνον ο Αγαμέμνονας συγκρίνει τη σκλάβα με τη γυναίκα του. Όλα αυτά συμβαίνουν λόγω της διαφοράς ταχύτητας, δηλαδή του χρόνου με τον οποίο η σάρκα και το πνεύμα αγγίζει τη Θέωση. Όταν το σύστημα γέννησε τη φιλοσοφία ο Αγαμέμνονας ήταν ανώριμος να εκτιμήσει την αξία της και τη θυσίασε. Όταν ο Αγαμέμνονας στον πόλεμο απόκτησε τη γνώση, που οδηγεί στη Θέωση η φιλοσοφία είχε θυσιαστεί και η γυναίκα που αποτελούσε τη σάρκα του, είχε εραστή.

Όταν οι εκλεκτοί στα όρια τους απέκτησαν τη φιλοσοφία και θέλησαν να γίνουν “σάρκα μία” μ αυτή, ο γάμος με το σύστημα τους εξόντωσε. Χρυσηίς = 48 = Φιλοσοφία = Παρθένος, ενώ, Χρυσηίδα = 44 = Ατρείδης = Λελουμένος. Όταν ο Αγαμέμνονας ως αρχηγός των Αχαιών μέσα στον κάμπο της Τροίας γίνεται παντοκράτορας και συγκεντρώνει το σύνολο της γνώσης, μετατρέπεται σε Ατρείδη κι ο Θεός σ αυτήν την κατάσταση, που είναι τελική σ ό,τι αφορά την εξέλιξή του, τού δίνει τον έρωτα της Χρυσηίδας. Όμως αυτό δε σημαίνει τίποτε, γιατί ο εραστής της γυναίκας του, που μετά τη θυσία της κόρης της έχασε τη Θέωση, είναι το πνεύμα που συντηρεί τη σάρκα της. Αίγισθος = Λύκοι άρπαγες = Επτά μυστήρια = Παράδοσις = Ομηρικά Έπη = 54.

Μετά την κατάληψη της Τροίας, όπου οι εκλεκτοί συγκέντρωσαν το σύνολο της γνώσης κι αναζητούσαν τη Θέωση, το σύστημα ήταν αδύνατο να μην τους σκοτώσει. Το σύστημα των ελληνιστικών βασιλείων είχε εντάξει ως πνεύμα μέσα στη δομή του πρώτα τα Έπη και κατόπιν την παράδοση των Ιουδαίων..  έτσι εξόντωνε αυτούς, που θεωρητικά ήταν οι κύριοί του. Αν ο Αγαμέμνονας είχε τη γνώση, που απέκτησε έξω από την Τροία πριν τη θυσία της Ιφιγένειας, δε θα πραγματοποιούσε θυσία, αλλά γάμο, κι οι Αχαιοί θα επέστρεφαν στα σπίτια τους. Θα παρέδιδε την Ιφιγένεια στον ομορφότερο των Αχαιών και θ  ακολουθούσε γενική Θέωση, που θα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή των ειδώλων, συνεπώς της Τροίας. Η Ιφιγένεια ως κόρη του τέλειου Αγαμέμνονα, που πλέον θα ταυτιζόταν με τον Τυνδάρεως θα ταυτιζόταν με την Ελένη και ο Αχιλλέας με τον Υιό του Θεού. Αν ενωθεί ο Αχιλλέας με τη φιλοσοφία, αυτό που μένει στον κόσμο είναι ο άνθρωπος, που γίνεται Θεός. Ο Αγαμέμνονας όμως θυσίασε την κόρη του και σκέφτηκε το λυτρωτικό για όλους γάμο, μόνο για να παγιδεύσει τη μητέρα της.

Όλη αυτή η σκηνή διαδραματίστηκε παραμονή της εκστρατείας του Αλεξάνδρου για  την Ασία. Υπήρχε το ελληνικό σύστημα, που είχε γεννήσει τη φιλοσοφία. Υπήρχε ο λαμπρός Αλέξανδρος και οι εκλεκτοί Αχαιοί του παγκοσμίου χώρου, ο Αγαμέμνονας. Οι εκλεκτοί για λόγους συμφέροντος, ήθελαν να καταλύσουν το περσικό κράτος, αλλά για να γίνει αυτό, έπρεπε να θυσιάσουν τη φιλοσοφία της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Ο Αλέξανδρος ήταν ο μυθικός Αχιλλέας, που θεωρητικά πριν την εκστρατεία θ αρραβωνιαζόταν την Ιφιγένεια κι οι γάμοι θα τελούνταν μετά την πτώση της Βαβυλώνας. Το σύστημα της Αθήνας κι άρα αυτό που γέννησε την φιλοσοφία διέγνωσε τον κίνδυνο κι αντέδρασε. Οι Έλληνες της δημοκρατίας δεν ήθελαν ν  ακολουθήσει η Αθήνα βασιλιά, γιατί αυτό σημαίνει θυσία της φιλοσοφίας. Μετά το θαύμα με το ελάφι όλοι παγιδεύτηκαν εκτός από τη μητέρα. Η Κλυταιμνήστρα ήδη είχε αρχίσει το θρήνο, επειδή, ανεξάρτητα από την κατάληξη της θυσίας, η ίδια δε θα χαιρόταν την κόρη της. Όταν ο Αλέξανδρος ξεκίνησε για την Ασία, η Κλυταιμνήστρα θρηνούσε, γιατί ήξερε ότι η φιλοσοφία ως παρθένος δε θα υπήρχε στο χώρο της Ελλάδας, όπου γεννήθηκε.

Ο Θεός μέσω του Σχεδίου κι αφού κατάφερε την επανάληψη του Τρωικού πολέμου, δημιούργησε τα επιθυμητά δεδομένα, που είναι τα αίτια της καταστροφής. Κατόρθωσε και υπόταξε μέσω του πρώτου πολέμου τις αυτόνομες ειδικές και τέλειες γνώσεις στη μερική γενική και στη συνέχεια έκανε τη μερική, συνολική, υπεράνω των δύο αυτόνομων. Αυτό σημαίνει ότι κατά την εξέλιξη του πρώτου πολέμου, έδωσε την αρχιστρατηγία στον Αγαμέμνονα, που υστερούσε σημαντικά σε σχέση με τους δύο μεγάλους ήρωες. Εξαιτίας αυτού οι ήρωες έδρασαν με προστριβές κι ο Αγαμέμνονας στο σύνολο του χρόνου, διατηρεί τα χαρακτηριστικά, που είναι ικανά να του δώσουν την αρχιστρατηγία.

Όπως η Τροία λειτουργεί ως δεξαμενή που συγκεντρώνει τη γνώση, έτσι λειτουργεί κι ο Αγαμέμνονας. Η Τροία μετατρέπει τη γνώση σε σύστημα, ενώ ο Αγαμέμνονας όταν τη λαμβάνει, διατηρεί την εξουσία πάνω στο σύνολο των Αχαιών. Ο θυμός του Αχιλλέα έχει σχέση με τον πρώτο πόλεμο, κατά τον οποίο ο Αγαμέμνονας υστερεί σημαντικά σ ό,τι  αφορά τη γνώση και λαμβάνει την αρχιστρατηγία, μόνον επειδή βασιλεύει πάνω στο μεγαλύτερο μέρος του εκστρατευτικού σώματος. Πάντα ο Αχιλλέας ή ο Οδυσσέας είναι βασιλιάδες μικρότερων βασιλείων, γιατί πάντα οι Έλληνες ή οι Ιουδαίοι που έχουν την αυτόνομη γνώση, είναι λιγότεροι σε σχέση με τους εκλεκτούς, που συγκεντρώνουν από παντού γνώση.

Το μίσος που αναπτύσσεται μεταξύ Αχιλλέα και Αγαμέμνονα είναι αμοιβαίο, γιατί πάντα υπάρχει πρόβλημα, όταν το κέντρο εξουσίας δεν ταυτίζεται με το κέντρο της γνώσης. Όταν το κέντρο της γνώσης βλέπει ότι αγωνίζεται περισσότερο από τον καθένα και ότι το βάρος του πολέμου πέφτει στους ώμους του, είναι αδύνατο να μην αμφισβητήσει την εξουσία, που ασκείται πάνω του εξαιτίας των δικαιωμάτων. Το ίδιο συμβαίνει κι από την άλλη πλευρά. Ο Αγαμέμνονας βλέπει ότι ο Αχιλλέας σηκώνει το βάρος και φοβάται μήπως θελήσει να του αποσπάσει την εξουσία. Αυτό που υπάρχει έξω από την Τροία, είναι μία εξουσία που διαρκώς προκαλεί με τις καταχρήσεις της και μία γνώση που είναι αδύνατο να μην αντιληφθεί την κατάχρηση, ώστε να παρατήσει τον αγώνα.

Αυτά που συμβαίνουν, τα Έπη τα δίνουν ως πληροφορία και δεν επιτρέπουν προσωπικές εκτιμήσεις κι υποθέσεις. Ο Αχιλλέας κατηγορεί τον Αγαμέμνονα για υπέρβαση εξουσίας, που αποκαλύπτεται από την είσπραξη υπεραξίας. Ο πλούτος που μοιράζεται μετά από κάποια μάχη, δεν ακολουθεί τη λογική της. Δεν εισπράττει ο γενναιότερος ή ο ικανότερος αυτά που του αντιστοιχούν, αλλά η εξουσία παίρνει τη μερίδα του λέοντος, κι οι υπόλοιποι μεταξύ των οποίων κι οι γενναιότεροι των ηρώων μοιράζονται τα ψίχουλα. Από την άλλη πλευρά ο Αγαμέμνονας κατηγορεί τον Αχιλλέα ότι δε σέβεται την ιεραρχία και ότι παρ όλο που είναι βασιλιάς λιγότερων, θέλει να στέκεται πάνω απ όλους και να κυβερνάει.

Θεωρητικά και μόνον έχουν δίκιο κι οι δύο κι αυτό είναι, που προκαλεί το θυμό. Λέμε θεωρητικά κι αυτό, γιατί, όταν υπάρχει πόλεμος κι ενώνονται πολλές και διαφορετικές  δυνάμεις για να επιτύχουν έναν κοινό στόχο, υπάρχει πάντα η ανάγκη της εξουσίας .. επομένως όλοι είναι υποχρεωμένοι να σέβονται την ιεραρχία. Πρακτικά όμως μόνον ο Αχιλλέας έχει δίκιο κι αυτό, γιατί ειδικά εκείνη τη στιγμή που προκλήθηκε ήταν και ο ανδρειότερος κι αυτός, που λόγω γνώσης δικαιούνταν την αρχιστρατηγία.

Το θείο Σχέδιο σ αυτό το σημείο δημιουργεί τις συνθήκες που προκαλούν το θυμό. “Ελέω δικαιωμάτων” δίνουν την εξουσία στον Αγαμέμνονα, κι αυτή η εξουσία δεν είναι αντίστοιχη της γνώσης. Μόνον ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας δικαιούνταν την αρχιστρατηγία, επειδή πληρούσαν το σύνολο των προδιαγραφών. Ο πρώτος γιατί ήταν ο ανδρειότερος και είχε τη δυνατότητα άντλησης γνώσης από τη μητέρα του κι ο δεύτερος, γιατί γνώριζε τα πάντα.

Σ ό,τι αφορά τη γνώση, θα ήταν δυνατό να διεκδικηθεί η εξουσία κι από το Νέστορα, αλλά αυτό θα ήταν άδικο, επειδή ο γέροντας δεν είχε τη δυνατότητα να διακριθεί μέσα στο πεδίο της μάχης. Όμως το Μυστικό Σχέδιο είναι δυνατό να λειτουργήσει μόνο με την αρχιστρατηγία του Αγαμέμνονα, γιατί είναι απαραίτητο ν αποχωρήσει από τη μάχη ο Αχιλλέας και να μην αποκαλυφθεί ο Οδυσσέας. Ο Αγαμέμνονας είναι αδύνατο να μην προκαλέσει τον Αχιλλέα, γιατί η εξουσία από τη φύση της είναι προκλητική. Επειδή όλοι κατανοούν την ανάγκη της, όταν υπάρχει κοινός στόχος, την αποδέχονται. Όταν όμως η κατάσταση παραμένει στάσιμη σ  ό,τι αφορά το στόχο, η εξουσία αρχίζει κι ενοχλεί. Ο Θεός, αφού υπάρχει ανάγκη εξουσίας, τη δίνει στον Αγαμέμνονα, ώστε ο Αχιλλέας να στραφεί εναντίον του. Αν την έδινε στον Αχιλλέα θα καταστρεφόταν το Σχέδιο, επειδή ο Αχιλλέας ασκεί χαλαρή εξουσία και δεν εισπράττει υπεραξία. Η Τροία είναι ισχυρή, όταν το είδωλο της γνώσης της στο χώρο των Αχαιών εισπράττει υπεραξία και δημιουργεί προβλήματα στο στρατόπεδό τους. Αν όλοι οι Αχαιοί κι οι εξουσίες τους μάχονταν εναντίον της Τροίας χωρίς απαιτήσεις υπεραξίας, μέσα σ ελάχιστο χρόνο η Τροία θα έπεφτε. Δεν είναι δυνατό η Τροία ν  αντέξει μία συντονισμένη επίθεση από το σύνολο των Αχαιών.

Όπως ήταν αδύνατο να πάρει την εξουσία ο Αχιλλέας, ήταν αδύνατο να την πάρει κι ο Οδυσσέας. Ο Οδυσσέας με την πλήρη γνώση είναι απαραίτητο να συμμετέχει στην εξουσία, αλλά όχι και ν ασκεί την αρχιστρατηγία. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί πρωταρχικός στόχος, είναι η θυσία του Αχιλλέα. Αν αναλάμβανε ο Οδυσσέας, σε περίπτωση που θα υπήρχε η απαραίτητη υπέρβαση εξουσίας και η είσπραξη υπεραξίας, ο Αχιλλέας θα στρεφόταν εναντίον του. Αν συνέβαινε αυτό, θα ήταν τραγικό κι απευθείας ανάλογο με μία σύγκρουση του Οδυσσέα μέσα στο πεδίο της μάχης με τον Έκτορα. Ο Οδυσσέας πρέπει να επεμβαίνει κρατώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, που οδηγούν στην επίτευξη του στόχου. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση οι Έλληνες να δεχτούν την ιουδαϊκή εξουσία, χωρίς να στραφούν εναντίον της. Όμως ο Αγαμέμνονας της συνολικής γνώσης, είναι δυνατό να παίξει το ρόλο του αποσβεστήρα της οργής των Ελλήνων.

Ο Οδυσσέας γνωρίζει τι προκαλεί τον Αχιλλέα και γι αυτόν το λόγο, μέχρι το θάνατο του νεαρού ήρωα ο Φιλοκτήτης δε συμμετέχει στις μάχες, όπως, ενώ ενστερνίζεται τη φιλοσοφία της ισχυρής εξουσίας, δεν εξοντώνει το Θερσίτη, που τη χλευάζει με τον άθλιο τρόπο του. Ο μεγάλος ήρωας της Ιθάκης, αγαπά τον Αχιλλέα κι επειδή γνωρίζει τη μοίρα του, φροντίζει και για τη δόξα του. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο ο Οδυσσέας κατά τη συνάντησή του στον κάτω κόσμο με τον Αχιλλέα, τον προσφωνεί, όπως θα προσφωνούσε κάποιος τον Υιό του Θεού. Κρατά για τον εαυτό του μέσα στον Άδη την εικόνα του ταλαιπωρημένου ανθρώπου, που αναζητά τη Λύτρωση και μακαρίζει τον Αχιλλέα. Τον θεωρεί τον πιο ευτυχισμένο Αχαιό, που έχει γεννηθεί ποτέ και του οποίου δεν πρόκειται να ξαναγεννηθεί όμοιος του.

Αν από τα όσα είδαμε μέχρι τώρα ο Οδυσσέας είναι οι Ιουδαίοι κι ο Αχιλλέας οι Έλληνες, ο Αγαμέμνονας ποιος είναι; Πώς υπάρχει σήμερα κι εξακολουθεί να προκαλεί τον Αχιλλέα; Ο Αγαμέμνονας είναι οι άνθρωποι, που λαμβάνουν γνώση μέσω των συστημάτων παιδείας. Είναι όλοι εκείνοι που δημιουργούν οι εκλεκτοί, για να συνεχίσουν το έργο τους. Αυτό όμως που είναι το σημαντικό, είναι ότι αυτή η δημιουργία ακολουθεί μία συγκεκριμένη διαδικασία, ώστε ν ακολουθήσει η αναγνώριση. Ο Αγαμέμνονας δεν είναι παιδί αυτόνομης γνώσης, ώστε μόλις την πάρει να ενσαρκώσει τον αντίστοιχο ήρωα. Δεν είναι ούτε Ιουδαίος ούτε Έλληνας. Είναι ο άνθρωπος που το σύστημα δημιουργεί και κύριο μέλημά του είναι κατ αρχήν να τον βασανίσει. Όσο μεγαλύτερη ποσότητα κι ανάλογη ποιότητα γνώσης δίνεται, τόσο πιο δύσκολα δίνεται. Όταν σήμερα υπάρχει συγκεντρωμένη όλη η γνώση, μέσω της οποίας είναι δυνατόν ο άνθρωπος να θεωθεί, αυτονόητο είναι ότι δε δίνεται σ ανθρώπους, που δεν είναι ελεγχόμενοι. Σήμερα ένας νέος μορφώνεται και πηγαίνει στο πανεπιστήμιο. Αν μέσα σ αυτό παραδιδόταν η γνώση του Βατικανού, κάποιος απ αυτούς θα το γκρέμιζε κι αν όχι, θα ήταν τουλάχιστον απειλητικός.

Ο Αγαμέμνονας είναι ο νέος, που διδάσκεται τα πάντα. Γνωρίζει για την ελληνική φιλοσοφία για τον ιουδαϊσμό και για το σύνολο των ενδιάμεσων κοσμοθεωριών. Είναι Αχαιός, γιατί, όταν λαμβάνει τη γνώση προσπαθεί να δοξαστεί κι αυτό σημαίνει ότι προσπαθεί να νικήσει την Τροία. Όλοι οι μεγάλοι άντρες του σύγχρονου κόσμου που βρίσκονται εκτός εκκλησίας και κυβερνούν τα έθνη, έχουν τις ίδιες γνώσεις κι είναι αυτές του Αγαμέμνονα. Όλοι μιλούν για δικαιοσύνη, ισότητα κι άλλες διαχρονικές αξίες και κερδίζουν τη δόξα διατυπώνοντας απόψεις, που ευνοούν τους ανθρώπους.

Όπως συμβαίνει έξω από την Τροία, όταν υπάρχει στασιμότητα στις εξελίξεις, έτσι συμβαίνει και στην κάθε κοινωνία. Ο Αγαμέμνονας συχνά ξεχνά το λόγο, για τον οποίο έγινε η εκστρατεία και κάνει αυτό, που ερεθίζει τον Αχιλλέα. Αδικεί τους υπόλοιπους Αχαιούς και συγκεντρώνει πλούτη. Περιφέρεται  μέσα στο στρατόπεδο κι ενώ ο εχθρός είναι οι Τρώες, αυτός αδικεί, όσους τον αμφισβητούν. Ο Αγαμέμνονας χωρίς να είναι Τρώας είναι ένας ακόμα εχθρός των Αχαιών, όταν κάνει υπέρβαση εξουσίας. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο ο Αχιλλέας τον αποκαλεί λαοφάγο βασιλιά και τους ανθρώπους που κυβερνά τιποτένιους.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι στη σύγχρονη κοινωνία ο Αγαμέμνονας δε φορά πλέον πανοπλία, αλλά ίσως το πιο ακριβό κοστούμι. Ο άνθρωπος που μπαίνει στο πανεπιστήμιο κι ειδικότερα της Δύσης, όπου γεννιούνται οι εκλεκτοί, ως νέος κι ως άνθρωπος που αναζητά τη δόξα, αγωνίζεται εναντίον της κακοδαιμονίας που πλήττει την ανθρωπότητα. Επειδή όμως δε γεννιέται όπως είναι, αλλά κοπιάζει τρομερά, είναι δυνατό να παρασυρθεί. Οι Έλληνες ή οι Ιουδαίοι, επειδή γίνονται τέτοιοι ακολουθώντας την παράδοσή τους οι μεν, διαβάζοντας τα Έπη σε μικρή ηλικία οι δε, δεν βασανίζονται οριακά και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στην περίπτωση του Αγαμέμνωνα δεν συμβαίνει αυτό γιατί όταν το σύστημα γνωρίζει ότι απειλείται από τη δωρεά γνώσης, χειρίζεται αυτήν τη δωρεά τραγικά για τους ανθρώπους.

Το σύστημα φροντίζει ο Αγαμέμνονας να είναι πάντα μεγάλος στην ηλικία, όταν του δοθεί η εξουσία και πάντα μοιχός. Πάντα, όταν πολεμά στην Τροία, η υποτιθέμενη γυναίκα του θα τον απατά. Σήμερα που υπάρχει η κοσμοκρατορία των Η.Π.Α., ο Αγαμέμνονας είναι ο πρόεδρός τους. Ο άνθρωπος αυτός δε διαφέρει σε τίποτε, σ ό,τι αφορά τη γνώση, από τον οποιονδήποτε άλλο αρχηγό κράτους, που παράγεται από τα ίδια κέντρα. Όλοι αυτοί αγωνίζονται για τις χώρες τους, αλλά είναι μοιχοί, γιατί οι γυναίκες τους που είναι τα συστήματα των κρατών τους, δεν είναι “σάρκα μία” μ αυτούς. Όλοι αυτοί θεωρητικά μπορούν ν αλλάξουν την πορεία του κράτους τους και να γεννήσουν την Ιφιγένεια ή τον Ορέστη. Όμως αυτό συμβαίνει μόνο θεωρητικά, γιατί αυτά τα θηλυκά συστήματα έχουν εραστή το πνεύμα του οποίου ακολουθούν. Ένα σύγχρονο κράτος της Δύσης στηρίζεται στις παραδόσεις, τα μυστήρια, και δεν είναι δυνατό ν αλλάξει πορεία εξαιτίας του αρχηγού του. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, ο αρχηγός αυτός έχει σκλάβα τη Χρυσηίδα κι είναι ιδιαίτερα λαμπρός. Ο Υιός του Θεού, ο Απόλλωνας, φροντίζει να παίρνει αυτήν τη σκλάβα συνεχώς, ώστε ο Αγαμέμνωνας να οδηγείται στην υπέρβαση εξουσίας  με αποτλέλεσμα να διατηρείται θυμωμένος ο Αχιλλέας.

Όταν ο αρχηγός ενός κράτους δεν έχει την παραμικρή φιλοσοφία και το μόνο που κάνει είναι να συντηρεί την εξουσία και να κλέβει μέσω της υπεραξίας, είναι αδύνατο να μην έρθει σε σύγκρουση με τον Αχιλλέα. Ο Αγαμέμνονας μπορεί να είναι απόφοιτος ενός άριστου κολεγίου της Δύσης και να πληρεί το σύνολο των προδιαγραφών που το σύστημα αποδέχεται. Αντίθετα ο Αχιλλέας είναι αυτός που γεννιέται μέσα από την παιδεία των Επών κι είναι δυνατό να μην πληρεί καμία προϋπόθεση. Ο Έλληνας πολεμά το σύστημα και τον Αγαμέμνονα, όχι επειδή αμφισβητεί τις γνώσεις τους, αλλά επειδή δε θεωρεί αυτονόητο την είσπραξη υπεραξίας. Δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που θεωρείται αυτονόητο για τους δούλους γιατί θα πρέπει ένας άνθρωπος εξαιτίας και μόνον κάποιων σπουδών να ζει ως βασιλιάς σε βάρος των άλλων.

Ο θάνατος του Αχιλλέα στη σύγχρονη εποχή εντοπίζεται σ αυτό το σημείο. Αγωνίζεται ο νέος άνθρωπος εναντίον της αδικίας κι επειδή αυτή είναι ανίκητη, θυμώνει. Αυτό που ακολουθεί είναι ή να εξοντωθεί από το σύστημα ή να μπει στο χώρο των εκλεκτών και να βολευτεί. Οι φοιτητές όλων των εποχών ενσαρκώνουν στους αγώνες τους για κοινωνική δικαιοσύνη τον ήρωα Αχιλλέα. Μόλις όμως πάρουν τα πτυχία τους και βολευτούν γίνονται Αγαμέμνονες και κλέβουν ό,τι είναι δυνατόν. Βλέπουν ποιος τους αμφισβητεί, για να του πάρουν τα υπάρχοντά του. Ο Αχιλλέας θεωρεί τιποτένιους όλους τους μικρόψυχους ανθρώπους, που στο όνομα αστείων μικροσυμφερόντων, διατυμπανίζουν την άποψη, που ευνοεί τον Αγαμέμνονα.. ότι πρέπει κι αυτό είναι το σωστό οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι πολιτικοί κλπ. ν αμείβονται περισσότερο από τους άλλους. Ενώ η συγκριτική διαφορά πρέπει να υπάρχει μόνο στη δόξα, αυτοί τη μεταφέρουν και στον τομέα της αμοιβής. Ο Αγαμέμνονας εξαιτίας αυτών των ιδιομορφιών κινείται μεταξύ δύο διαφορετικών αριθμών κι ενώ ξεκινά ως άξιος κι εκλεκτός, γίνεται στο τέλος άθλιος πόρνος, όμοιος μ  αυτούς που ήδη έχουμε περιγράψει. Αγαμέμνων = 30 = Άξιος = Εκλεκτός = Αχαιός, ενώ, Αγαμέμνονας = Πόρνος = Εχθρός = Καταραμένος = 40 = Πενθεύς = Πορνεία = Κοινωνία = Εραστής = Διαφθορά = Εβραίος.

Αδερφός του Αγαμέμνονα και Ατρείδης, είναι ο Μενέλαος. Σ  αντίθεση με τον αδερφό του, δεν αντιπροσωπεύει συγκεκριμένο τύπο ανθρώπων, που δρα εξαιτίας της γνώσης του με τρόπο, που υπηρετεί το Σχέδιο. Ο Μενέλαος είναι ο άνθρωπος, που γνωρίζει τη Θέωση, τη χάνει εξαιτίας της θείας θέλησης κι αγωνίζεται να την ξαναποκτήσει. Αυτός ο ήρωας δεν έρχεται σε σύγκρουση με κανέναν ανάμεσα στους Αχαιούς κι είναι αυτός, που επιβιώνει μετά το πέρας της εκστρατείας απολαμβάνοντας τα πάντα. Σ αντίθεση με τους άλλους ήρωες, που χάνουν τις ζωές τους ή βασανίζονται, ο Μενέλαος είναι ο πιο τυχερός, επειδή γίνεται “σάρκα μία” με την Ελένη κι αποκτά μυθικά πλούτη. Ο Μενέλαος είναι ένας ήρωας, που ενσαρκώνεται από ιστορικό πρόσωπο και μόνο σε συγκεκριμένο χώρο. Είναι ακριβώς ίδια περίπτωση με τον Πάρη, τον Αχιλλέα ή τον Οδυσσέα. Ο αδερφός του ο Αγαμέμνονας μπορεί να είναι οποιοσδήποτε άνθρωπος, που πήρε εξουσία λόγω της γνώσης.

Back to content | Back to main menu