Κορυφή σελίδας
Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ομηρικά Έπη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ομηρικά Έπη

Σ αυτό το σημείο είναι απαραίτητη η προσοχή του αναγνώστη, γιατί, αν αντιληφθεί ποιος είναι ο Μενέλαος, αντιλαμβάνεται το Σχέδιο κι επομένως το λόγο για τον οποίο μπήκε σε περιπέτειες ο γαμπρός του Μεγάλου Δία. Τα δεδομένα που μας είναι απαραίτητα σ αυτήν την περίπτωση, είναι ότι ο Υιός είναι Βασιλεύς και Κύριος ταυτόχρονα. Οι ανάγκες του Σχεδίου Τον κάνουν να εμφανιστεί δύο φορές, ώστε σε κάθε εμφάνιση να δίνει προτεραιότητα στη μία ιδιότητα, χωρίς όμως να στερείται και την άλλη. Αυτά αφορούν τον Υιό.

Από την άλλη πλευρά έχουμε ως δεδομένο ότι ο Θεός δίνει σε δύο λαούς τη γνώση που χρειάζεται, ώστε να παράγουν οριακά την τέλεια γνώση της θείας κοινωνίας, που εκφράζεται από τον Υιό. Οι λαοί, δηλαδή, παράγουν το  μύρον και ο Υιός, επειδή εκφράζει αυτήν τη γνώση, είναι Κύριός της. Επειδή την μοιράζει είναι Βασιλεύς κι επειδή την έχει στην κατοχή του είναι Κύριος. Αν προσέξει όμως ο αναγνώστης, αυτό είναι μία σχέση γάμου. Ένα προτεινόμενο θηλυκό κοινωνικό μοντέλο και ένας γαμπρός. Μύρον = Ελένη = 23, και, Ωραία Ελένη = 48 = Φιλοσοφία. Όταν εξαιτίας της γνώσης του Θεού εμφανίζεται Βασιλεύς και Κύριος, σημαίνει ότι εμφανίζεται ο Μενέλαος και άρα ο Αυτοκράτορας. Αυτοκράτωρ = 35 = Μενέλαος. Αυτοκράτορα μπορεί να γεννήσει μόνο ένα σύστημα, που στηρίζεται στην τέλεια γνώση και άρα αυτή του Θεού. Τέτοια συστήματα είναι το ελληνικό, το ιουδαϊκό και σήμερα το χριστιανικό. Ο γάμος γίνεται πάντα μέσα στο σύστημα που γεννά το Μενέλαο και δεν αφορά τον περίγυρο. Ο Αυτοκράτορας λυτρώνει μόνον τα μέλη του συστήματός του και κανέναν άλλο.

Σ αυτό το σημείο εμφανίζεται το πρόβλημα και είναι εκμεταλλεύσιμο.  Κάθε φορά που γεννιέται ο Αυτοκράτορας, επειδή έχει άπειρη γνώση, δεν παραμένει στο σύστημά του, αλλά κινείται προς αυτό που έχει την κοσμοκρατορία, επειδή έχει τις δυνατότητες να το κατακτήσει. Αν όμως συμβεί αυτό δε λυτρώνει, παρά θυσιάζεται μέχρι να ευθυγραμμίσει τα δεδομένα και στο άλλο σύστημα. Θυσιάζεται μέχρι να εξελληνιστεί ή να εξιουδαϊστεί το σύστημα που έχει την κοσμοκρατορία ώστε να έχει ισχύ η γνώση του. Μπαίνει στον κάτω κόσμο σ ό,τι αφορά το λαό του και δημιουργεί είδωλο. Ζωντανός κατευθύνεται προς τον Παράκλητο ή Νέστορα κι επιστρέφει σαν Πάρης. Αν ο Αλέξανδρος έμενε στην Ελλάδα, όπου αναγνωρίστηκε, δε θα υπήρχε πρόβλημα. Το ίδιο συμβαίνει και με το Χριστό. Το πρόβλημα όμως είναι ανίκητο, γιατί το ζευγάρι δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς προστασία. Αν η ελληνική ή ιουδαϊκή κοινωνία μεταλλασόταν σε θείες κοινωνίες, κινδύνευαν από τον επιθετικό περίγυρο κι επομένως από τους κατώτερους βασιλιάδες, που επιπροσθέτως θα ήθελαν την τέλεια γνώση του Αυτοκράτορα για να κυβερνούν τον κόσμο.

Αυτό το πρόβλημα το λύνει ο Οδυσσέας και είναι τραγικό για τους ανθρώπους. Η λύση δίνεται μέσω του όρκου που είναι ο θάνατος. Για να μην υπάρχει περίπτωση να κινδυνεύσει το ζευγάρι, πηγαίνουν όλοι στον κάτω κόσμο, ακόμα κι αυτοί που πήραν γνώση για να ζήσουν. Μέσω του όρκου δημιουργούνται συνθήκες πολέμου και από εκείνο το σημείο τα πάντα ελέγχονται. Ο Αυτοκράτορας κινείται προς την κατάκτηση της κοσμοκρατορίας δημιουργώντας είδωλο κι αυτό είναι αιτία πολέμου, εφόσον η εξιδανικευμένη εικόνα του και η ισχύς του προκαλούν τον έρωτα του τέλειου συστήματος. Ο Αλέξανδρος ο βασιλιάς της Μακεδονίας νυμφεύεται τη φιλοσοφία στην Ελλάδα και το είδωλό του, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, αρπάζει τη φιλοσοφία κι αναγκάζει τους Έλληνες να ξαναπολεμήσουν γι  αυτά που είδη απολάμβαναν.

Τελευταίο σημείο που πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, είναι αυτό που έχει σχέση με τις ιδιότητες. Ο Πάρης που προκαλεί τον πόλεμο είναι πάντα ο Αλέξανδρος, γιατί σ αυτό το σημείο προέχει η ιδιότητα του Βασιλέως. Προκαλείται πόλεμος γιατί το ελληνικό σύστημα είναι ανεξάρτητο απ αυτό της Βαβυλώνας. Οι μορφές που παίρνει ο Υιός υπηρετούν διαφορετικά συστήματα. Στην περίπτωση του Χριστού τα πάντα είναι διαφορετικά. Το ιουδαϊκό σύστημα βρίσκεται μέσα στο ρωμαϊκό. Ο Χριστός στρέφεται εναντίον του ρωμαϊκού και το εξιουδαΐζει. Βάζει μέσα σ αυτό το Δούρειο Ίππο και το κατακτά. Αναγνωρίζεται στην Αίγυπτο και γίνεται πλέον Αυτοκράτορας της Ρώμης. Το σύστημα μέσω αυτής της εικόνας επιβιώνει ανά τους αιώνες, γιατί κάθε φορά που απειλείται έχει τη γνώση να προκαλεί πόλεμο, εκμεταλλευόμενο τη γνώση περί Μενελάου. Αυτό το κάνει η εκκλησία και θα δούμε σ άλλο σημείο πώς γίνεται. Ο Μενέλαος είναι άκρως απαραίτητος για το Σχέδιο γιατί μετακινεί το σύστημα. Ως ισχυρός βασιλιάς εγκαθίσταται μετά τον πόλεμο σ  έναν ισχυρό θρόνο στη Ρώμη, ενώ ως ισχυρός Κύριος κάνει αυτόν το θρόνο πανίσχυρο.

Σημασία έχει ότι ο Μενέλαος μετά το πέρας της εκστρατείας που συναντά ο Τηλέμαχος, δεν είναι ο Αλέξανδρος, αλλά ο Χριστός της Ευρώπης. Η εικόνα του Χριστού που κυριαρχεί στην Ευρώπη ως Βασιλεύς, δεν έχει καμία σχέση με το Χριστό, που δρα στην Ανατολή και μάχεται για το Μυστικό Σχέδιο. Όταν ο χριστιανισμός εγκαθίσταται οριστικά στο χώρο της Ευρώπης, ο Χριστός έχει ήδη θεωθεί, έχει πάρει την Ελένη ως γυναίκα Του κι έχει στην κατοχή του πλούτη αμύθητα. Η περιπέτεια του Μενελάου και της Ελένης στην Αίγυπτο, έχει ακριβώς αυτό το νόημα. Το σύνολο του χρόνου που απαιτήθηκε κατά την Αλεξανδρινή περίοδο, για να εκτιμηθεί η ταυτότητα του Χριστού και η θεία καταγωγή Του, είναι ο χρόνος κατά τον οποίο ο Μενέλαος βρίσκεται στην Αίγυπτο.

Ο Μενέλαος σήμερα είναι ο σοφότερος άνθρωπος στον κόσμο σύμφωνα με το Νέστορα και η γνώση του είναι η γνώση που έχει στην κατοχή της η εκκλησία των χριστιανών ή η συναγωγή των Ιουδαίων. Η γνώση του Μενελάου είναι εξαιρετική, αλλά εξαιτίας του Μυστικού Σχεδίου περιορισμένη. Η εκκλησία έχει τη γνώση, που της παραδόθηκε κι αυτή φτάνει μέχρι τη Θυσία του Χριστού. Γνωρίζει ότι ο Χριστός είναι ζωντανός, αλλά δε γνωρίζει ούτε πότε θα επιστρέψει ούτε πώς θα γίνει αυτό. Ο Μενέλαος, από τη στιγμή που η εκκλησία έχει στην κατοχή της το Λόγο του Χριστού και άρα την αλήθεια, κατοικεί στη Σπάρτη. Είναι βασιλιάς της Σπάρτης, αφού έχει δικαίωμα να μοιράζει την Αλήθεια = 33 = Σπάρτη. Το μόνο αρνητικό που χρεώνεται για τους ανθρώπους ο Μενέλαος, είναι η πίεση που άσκησε στον Αγαμέμνονα να θυσιάσει την κόρη του. Ο Μενέλαος με τη μορφή του Αλεξάνδρου πίεσε την τάξη των εκλεκτών του ελληνικού κόσμου, για να προχωρήσουν στην εκστρατεία εναντίον της Ασίας,  που είχε ως αποτέλεσμα τη θυσία των Ελλήνων και της φιλοσοφίας. Μενέλαος = 35 = Αγαπητός = Αυτοκράτωρ = Ευρώπη = Εκκλησία = Συναγωγή = Έσχατος. Αυτός μετά την επιστροφή του από την Τροία είναι ο Ατρείδης = Παντοκράτωρ = 44 = Ποιμένας και γίνεται όμοιος με τον τρομερό πατέρα του, τον Ατρέα.

Ο Ατρέας, όπως κι οι γιοι του, έχει σχέση με τη γνώση, που συγκεντρώνεται στα χέρια των ανθρώπων και όχι με το μυστήριο. Ό,τι γνωρίζει το ανθρώπινο γένος βρίσκεται στα χέρια του. Ατρέας = 25 = Πάπας = Βατικανό = Τροία. Μία εκπληκτική λεπτομέρεια σ αυτό το σημείο είναι ότι το Βατικανό καταλαμβάνει έκταση 0,44 τετραγωνικά χιλιόμετρα, όταν Ατρείδης = 44 = Καθήμενος, και, Μενέλαος = Εκκλησία = 35 = Επτά Όρη = Ευρώπη = Κύριος. Ο Ατρέας κι αυτός οριακά τείνει προς τη γνώση του Τυνδάρεω. Η διαφορά μ αυτόν βρίσκεται στο  γεγονός ότι ο Ατρέας μετατρέπει την όποια  γνώση σ εξουσία και γεννά άντρες, που τη φέρουν. Στη γνώση, ανεξάρτητα από την ποσότητά της, αυτό που συνδέεται με το μυστήριο, είναι η γέννηση του τέλειου θηλυκού συστήματος. Ο Ατρέας κι οι γιοι του έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης στο σύνολο της δοθείσας. Το δύσκολο σ ό,τι αφορά τη γνώση, δεν είναι να υπάρξει ένας εκπληκτικά μορφωμένος άνθρωπος, αλλά να γεννηθεί εξαιτίας αυτής της γνώσης ένα τέλειο σύστημα, που δε θα βασανίζει τους ανθρώπους, διατηρώντας αυτήν την κατάσταση επ άπειρον.

Ο άλλος μεγάλος ήρωας των Αχαιών είναι ο πελώριος Αίας, ο γενναιότερος των Αχαιών μετά τον Αχιλλέα. Ο Αίας είναι ξάδελφος του Αχιλλέα και γιος του Τελαμώνα, αδερφού του Πηλέα, πατέρα του Αχιλλέα.Δημιουργός αυτού του οίκου είναι ο Αιακός. Η γνώση του Αιακού, όπως όλες οι ανθρώπινες, τείνει προς αυτήν του Τυνδάρεω, αλλά απ άλλη κατεύθυνση. Είναι η συμπληρωματική της γνώσης του Ατρέα. Η γνώση που αφορά το μυστήριο, βρίσκεται στα χέρια του Αιακού. Από την εποχή της Βαβυλώνας ως σήμερα, αυτός κατέχει τα μυστήρια. Ο Ατρέας μπορεί να γνωρίζει ό,τι έχει επιτύχει ο άνθρωπος, ακόμα και γνώσεις που αφορούν την τεχνολογία. Ο Αιακός τέτοιες γνώσεις δεν έχει από τη φύση του, αλλά τις αποκτά επειδή τείνει προς τον Τυνδάρεω. Αιακός = 27 = Όφις = Ταύρος = Άνδρας.

Απ αυτήν τη γνώση γεννήθηκαν ο Πηλέας, ο Τελαμώνας κι ο Φώκος. Οι δύο πρώτοι σκότωσαν το Φώκο κι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους. Ο Πηλέας ταυτίζεται με τον Τελαμώνα οριακά, αλλά ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες. Ο Πηλέας είναι ο εκλεκτός των Θεών, αφού του δίνεται ως γυναίκα η μεγάλη Θεά της θάλασσας. Είναι ο αγαπημένος των Θεών και οι γάμοι του τελέστηκαν στον Όλυμπο παρουσία όλων των Θεών. Πηλεύς = 32 = Αρνίον = Τελαμώνας = Μίνωας, ενώ, Πηλέας = 31 = Απώλεια. Ο Πηλέας είναι ο γιος του Αιακού, που κατέχει τη γνώση των μυστηρίων και λαμβάνει ως γυναίκα του μόνο για μία στιγμή τη θηλυκή μορφή του Θεού. Πηλεύς = Θέτις = 32, όταν, Θέτιδα = 28.

Αυτός ο ήρωας ταυτίζεται με το Μίνωα του κάτω κόσμου και με τον Τεύκρο της Τροίας. Όσο υπάρχει ο Πηλέας στον κόσμο, είναι αδύνατο να λυτρωθεί ο άνθρωπος, επειδή ο ίδιος έχει χάσει το γιο του. Ο Τελαμώνας, ο αδερφός του, είναι αυτός που έχει πάρει την Ησιόνη για γυναίκα του κι είναι επίσης επικίνδυνος για τους ανθρώπους. Τελαμών = Αετός = Πέτρα = Πνεύμα = Λόγχη = 22 = Γάμος. Αυτά τα δύο αδέρφια εξόντωσαν το Φώκο, που είναι η συμπληρωματική τους γνώση. Φώκος = 25 = Ατρέας = Πάπας. Αυτό ήταν  απαραίτητο για το Μυστικό Σχέδιο, επειδή είναι αδύνατο να παραχθεί γνώση χωρίς θυσία. Είναι απαραίτητο να θυσιάζονται αυτοί, που συγκεντρώνουν γνώση κι εξουσιάζουν, ώστε να δημιουργούνται όλες οι απαραίτητες  συνθήκες που οδηγούν προς τη Θέωση.

Τα παιδιά αυτών των δύο αδερφών είναι οι τρομερότεροι Αχαιοί. Έχουν περίεργη σχέση μεταξύ τους, που είναι αποτέλεσμα της κοινής γνώσης τους. Ενώ ο Αχιλλέας πρέπει να οδηγηθεί στη θυσία, ο Αίαντας απλά τον ακολουθεί. Το Μυστικό Σχέδιο του Θεού έχει ανάγκη τη θυσία του Αχιλλέα κι εφόσον αυτήν επιτυγχάνεται, δεν κινδυνεύει από τον Αίαντα. Ενώ ο Αίαντας είναι επικίνδυνος για τους Τρώες και την Τροία, η ειδική μέριμνα αφορά τον Αχιλλέα. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο Αίαντας είναι το είδωλο του Αχιλλέα. Η ίδια γνώση πολεμά για τον ίδιο στόχο, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Αν δεν υπάρχει ο Αχιλλέας, δεν υπάρχει κι ο Αίαντας. Αίας = Έλλην = Ύδωρ = 20, όταν, Αχιλλεύς = Έλληνες = Τρικυμία = 34. Αίας τελαμώνιος = Λίθος μυλικός = Νεκρός Αχιλλέας = 66. Ο Αίαντας, όπως ο Ατρέας ή ο Αγαμέμνονας, δεν ενσαρκώνεται από ιστορικά πρόσωπα. Εκφράζουν αφηρημένες έννοιες και στο όριο τους είναι μία μορφή χωρίς χαρακτηριστικά. Ατρέας = Πάπας = 25,  Αίας Τελαμώνιος = Μέγας Αλέξανδρος = 66.

Ποιος όμως είναι ο Πάπας; Ο άνθρωπος που κατέχει σήμερα το αξίωμα ή ένας από τους προκατόχους του; Ποιος είναι ο Μέγας Αλέξανδρος; Αυτός που έχουν στο μυαλό τους οι ιστορικοί ή αυτός που περιγράφουν οι παραδόσεις; Βλέπουμε ότι μερικοί από τους ήρωες εκφράζουν δυνάμεις υπαρκτές που είναι άμεσα  εξαρτημένες από κάποιες άλλες κι είναι εξαιρετικά αφηρημένες. Ο Πάπας και η γνώση του είναι υπαρκτή δύναμη, αλλά δε λαμβάνει συγκεκριμένο πρόσωπο. Ο Μέγας Αλέξανδρος άφησε ένα αποτύπωμα στην ιστορία κι επηρέασε την πορεία της. Ο ίδιος είναι ο λυτρωτής κι ο ίδιος ο δυνάστης των λαών. Ο καθένας έχει δικαίωμα να τον εξετάζει, όπως αυτός θέλει.

Στην περίπτωση του Αίαντα αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτός ο ήρωας αντιπροσωπεύει μία κολοσσιαία δύναμη, που επιτίθεται στους δούλους. Το μέγεθος της δύναμης τον συνδέει με τον Αχιλλέα, επειδή η γνώση του Αχιλλέα είναι αυτή, που απειλεί την Τροία. Ο Αίαντας δε σκοτώνεται στη μάχη, αλλά αυτοκτονεί. Η αυτοκτονία του είναι αποτέλεσμα της θείας θέλησης και σχετίζεται με τα θεϊκά όπλα του Αχιλλέα. Ο Αίαντας είναι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, που εξαιτίας του Αλεξάνδρου και της ελληνικής φιλοσοφίας, βρήκαν την ευκαιρία να επιτεθούν στο σύστημα. Είναι άνθρωποι απ όλες τις χώρες που κατέκτησε ο Αλέξανδρος και με τη γνώση που πήραν και τη δύναμη της ψυχής τους, άλλαξαν μία κατάσταση αιώνων. Ήταν οι άνθρωποι που θέλησαν να εξελληνιστούν και να πάρουν τα όπλα του μεγάλου Αχιλλέα.

Η ταύτισή τους με τον Αλέξανδρο αυτό ακριβώς περιγράφει. Μία κατάσταση στην οποία γενναίοι άνθρωποι άλλαξαν τον κόσμο κι απ αυτήν την αφηρημένη έννοια  προέκυψε η επίσης αφηρημένη εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η αυτοκτονία τους ήταν θέμα χρόνου να συμβεί, γιατί το Μυστικό Σχέδιο επέβαλε τη γέννηση του χριστιανισμού, επομένως την παράδοση των όπλων του Αχιλλέα σ ιουδαϊκά χέρια. Οι εξελληνισμένοι Ρωμαίοι, Σύριοι, Αιγύπτιοι κλπ. είδαν ότι ο αγώνας τους να σώσουν το νεκρό ήρωα και τα όπλα του, πήγε χαμένος, από τη στιγμή που αυτά δεν τους παραδόθηκαν. Έγιναν Μέθυσοι = Εθνικοί = 42 και χίμηξαν στην αυλή των προβάτων για να τα κατασφάξουν. Η αυτοκτονία τους είναι η φυσική συνέχεια, από τη στιγμή που πεθαίνουν οι Έλληνες. Όταν οι Έλληνες των Επών δεν αντέχουν, είναι αδύνατο ν  αντέξουν οι ετερόφωτοι Αχαιοί.

Ο Αίαντας ο Λοκρός είναι ήρωας της ίδιας φιλοσοφίας. Η διαφορά με το συνονόματό του βρίσκεται στο γεγονός ότι λαμβάνει γνώση από τους Ιουδαίους. Οιλέας = 32 = Αρνίον = Πηλεύς = Τελαμώνας. Ο Αίαντας ο Λοκρός είναι ο ήρωας, που φέρει τη γνώση της δομής που συνθέτουν οι Ιουδαίοι. Στον κάμπο της Τροίας δε χάνει τη ζωή του, γιατί οι Αχαιοί που εξαρτώνται από την ιουδαϊκή φιλοσοφία, δεν κινδυνεύουν από τους Τρώες. Όλοι αυτοί κινδυνεύουν μέσα στη θάλασσα, όπου ο θυμωμένος Ποσειδώνας καταστρέφει όλα τα πλοία αυτών, που υπηρετώντας το Σχέδιο βλασφημούν τη θάλασσα  και τις δυνάμεις της. Ο Αίαντας ο Λοκρός είναι το σύνολο των Ιουδαίων, που λόγω Χριστού αποβλήθηκαν από την ιουδαϊκή κοινωνία και μπήκαν στη θάλασσα μαζί μ αυτούς που εξιουδάϊζαν. Μαζί με πρώτους τους Αποστόλους ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων, που διατηρούσαν τις παραδόσεις της Ιερουσαλήμ και φέρονταν σαν κληρονόμοι της βασιλείας την οποία έταξε ο Χριστός, μπήκαν στην αγριεμένη θάλασσα και βλασφήμησαν τις κυρίαρχες δυνάμεις. Λόγω άγνοιας, υποτίμησαν τη φιλοσοφία και τη συγκεντρωμένη γνώση και προκάλεσαν τις δυνάμεις της, εξαιτίας της τάσης τους να δομήσουν σύστημα μέσα στη θάλασσα. Η πρώτη που τους μίσησε, ήταν η Αθηνά κι αυτός που τους έστειλε στον κάτω κόσμο, ο Ποσειδώνας. Αίας Λοκρός = Ιερουσαλήμ = Κληρονόμοι = Άζυμος άρτος = 52 = Εμβαπτόμενοι = Στόμα λαλούν μεγάλα.

Αν αυτός ο Αίαντας ήταν οι Ιουδαίοι, που αποβλήθηκαν από την ιουδαϊκή κοινωνία, ποιοι είναι αυτοί, που παρέμειναν μέσα σ αυτή και δεν επηρεάστηκαν καθόλου από το Χριστό; Σ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να δούμε μία σημαντική διαφορά, που υπάρχει ανάμεσα στους Έλληνες και τους Ιουδαίους. Ανάμεσα σ αυτούς  τους λαούς και τους εκφραστές τους. Είπαμε ότι ο Αχιλλεύς = Μακεδόνας = Έλληνες = 34, ενώ, Χριστός = Οδυσσεύς = Ιουδαίοι = 46. Ο Αλέξανδρος ανεξάρτητα από την ειδική γνώση που πήρε κι είχε σχέση με το μυστικισμό  ήταν γνήσιο παιδί των Επών. Η παιδεία του που του έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα όραμα και να δράσει, ήταν τα Έπη. Ο Αλέξανδρος λόγω της βασιλικής του ιδιότητας είχε απλά περισσότερες δυνατότητες να κάνει  πραγματικότητα αυτό που κι ένας φτωχός Έλληνας ήταν δυνατό να σκεφτεί. Ήταν η τέλεια έκφραση του Έλληνα ως άτομο και η έκφραση ενός λαού, που δρα ως σύνολο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Όμως αυτή η αρμονία που παρατηρείται στην περίπτωση του Αλεξάνδρου, δεν υπάρχει στην περίπτωση του Χριστού. Ο Χριστός ήταν η έκφραση της σοφίας του ιουδαϊκού λαού, αλλά δεν ήταν όμοιος με τα παιδιά αυτού του λαού. Ο Χριστός δρα, αλλά μέσω μίας γνώσης που δεν είναι προσιτή στους υπόλοιπους Ιουδαίους. Ο Χριστός δε διδάχθηκε, όπως ο Αλέξανδρος, γνώση προσιτή σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Δεν είχε διδάσκαλο και συμμαθητές. Ο Χριστός είχε την τέλεια γνώση που την πήρε από τον Πατέρα Του. Ήταν Ιουδαίος, γιατί ο Πατέρας Του ήταν ο Θεός των Ιουδαίων.

Το σύνολο των υπολοίπων, ενώ έχει τον Ίδιο με το Χριστό Πατέρα, δρα με τρόπο εντελώς διαφορετικό. Οι Ιουδαίοι μισούν Τον εκφραστή τους και Τον σταυρώνουν. Οι ίδιοι αποβάλλουν από την κοινωνία τους τούς μαθητές Του κι επομένως τη γνώση Του. Αν ο Αίαντας Λοκρός εκφράζει τους αποβληθέντες, αυτοί που παρέμειναν, θα πρέπει, όπως και συμβαίνει, να εκφράζονται από άλλο ήρωα. Για ν  αναγνωριστεί αυτός ο ήρωας, θα πρέπει να πληρεί τις εξής συνθήκες: κατ αρχήν να είναι Αχαιός, λόγω της γνώσης που διαθέτει, να μισεί τον εκφραστή του, δηλαδή τον Οδυσσέα και να είναι άκρως απαραίτητος για το Σχέδιο. Το μίσος απέναντι στον Οδυσσέα είναι δεδομένο, γιατί το σύνολο των δεινών που έχουν υποστεί οι Ιουδαίοι αιώνες τώρα, οφείλεται στην υποκρισία των χριστιανών κι επομένως στο έργο του Χριστού. Τα κρεματόρια είναι έργα ανθρώπων, που υποτίθεται ότι λατρεύουν έναν Ιουδαίο.

Οι Ιουδαίοι ως λαός είναι απαραίτητοι για το Σχέδιο, όσο κι οι Έλληνες. Αν υπάρχει προφητεία για τους Έλληνες, που να θεωρεί απαραίτητη την παρουσία τους για την κατάκτηση της Τροίας, θα πρέπει να υπάρχει αντίστοιχη και για τους Ιουδαίους. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο μέγας μάντης των Αχαιών, ο Κάλχας, προφήτευσε για τον Αχιλλέα, όπως προφήτευσε και για το Φιλοκτήτη. Ο Φιλοκτήτης είχε το τρομερό όπλο του Ηρακλή. Ήταν ο ήρωας, που μισούσε θανάσιμα τον Οδυσσέα εξαιτίας της  εγκατάλειψής του στη Λήμνο. Αυτή η εγκατάλειψη ήταν αποτέλεσμα ενός ατυχήματος που  είχε ο ήρωας.

Όταν οι Αχαιοί αποβιβάστηκαν στη Λήμνο, ο Φιλοκτήτης ανακάλυψε έναν αρχαίο ναό της Αθηνάς που είχε χτίσει ο Ιάσονας. Ο Ιάσονας δεν είναι άλλος από το διάβολο. Ιάσονας = Διάβολος = Βασιλεύς = 39. Όταν ο Ήφαιστος έπεσε στη Λήμνο, η γνώση του δόθηκε στους ανθρώπους, επομένως ο διάβολος υπήρξε σ  αυτό το νησί. Οι Ιουδαίοι διέπραξαν το αμάρτημα στη Λήμνο κι επειδή η δωρεά ήταν δυνατό να γεννήσει τον Υιό της γυναίκας, έγινε αυτό που ο Θεός προφήτευσε στους πρωτόπλαστους. Ο Υιός της γυναίκας θα πατά το φίδι στο κεφάλι, αλλά αυτό θα τον δαγκώνει στη φτέρνα. Οι Ιουδαίοι όταν ξεκίνησαν ν αγωνιστούν εναντίον της Τροίας, είχαν φτάσει στ οριακό σημείο εξέλιξης, συνεπώς είχε γεννηθεί ο Χριστός. Στη Λήμνο ο Χριστός κι ο Φιλοκτήτης ταυτίζονται. Ο Χριστός με τη Σταύρωσή Του εγκαταλείπει στην πραγματικότητα τους Ιουδαίους κι απομακρύνεται απ αυτούς. Εμφανίστηκε  ως Υιός του Ανθρώπου και άρα με τη μορφή του όφι του αρχαίου. Ο Χριστός μέσα στο ναό της Θεάς της σοφίας δαγκώνει τους Ιουδαίους σαν όφις, ώστε να μη συμμετέχουν στον πόλεμο ως την κατάλληλη στιγμή. Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί ο Φιλοκτήτης είναι αδύνατο να πολεμήσει πριν το θάνατο του Αχιλλέα. Τον Έκτορα έπρεπε να τον σκοτώσει ο Αχιλλέας .. γιατί διαφορετικά ο φοβερός Τρώας θα έπρεπε να έρθει σε σύγκρουση με το Φιλοκτήτη κι αυτό θα ήταν ολέθριο για το Σχέδιο. Αυτή η σύγκρουση σημαίνει πρακτικά ότι ο χριστιανισμός λειτουργεί με τρόπο τέλειο για το Σχέδιο, εξαιτίας του ιουδαϊσμού που τον ακολουθεί. Αν ο Πέτρος μετά τη Σταύρωση του Ιησού ερχόταν σε σύγκρουση με τους Ιουδαίους μέσα στο ιουδαϊκό σύστημα, θα κινδύνευαν τα πάντα, εφόσον θα απειλούνταν ο ιουδαϊσμός.

Ο Φιλοκτήτης είναι οι Ιουδαίοι, που έχουν το τρομερό κι αλάθητο τόξο του Ηρακλή. Ως σκληρό σύστημα, δρουν αποκλειστικά μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων. Αν δεν είχαν χαθεί οι Έλληνες κι έμπαιναν στη μάχη οι Ιουδαίοι, έστω και με τη γνώση του Χριστού, θα χάνονταν. Ο Έκτορας είναι Τρώας με τρομερή γνώση και για να προστατεύσει το βασίλειό του, θα σκότωνε το Φιλοκτήτη. Οι δούλοι που γνώριζαν φιλοσοφία θα ήταν αδύνατο να δεχτούν την ιουδαϊκή φιλοσοφία, αν δεν προηγούνταν ο θάνατος των Ελλήνων. Τα ελληνιστικά βασίλεια και κατ επέκταση η Ρώμη, την εποχή κατά την οποία διέθεταν ισχύ, δεν επέτρεπαν στους Ιουδαίους να επεκταθούν  κι είχαν τη δυνατότητα να τους εξοντώσουν.  Οι δούλοι απολάμβαναν πολλά πράγματα, ώστε να μπουν στη λογική των καθυστερημένων Ιουδαίων, που διατηρούσαν το λαό στο σκοτάδι και η γνώση περνούσε στους εκλεκτούς μέσω των δικαιωμάτων. Τόξον του Ηρακλέως = 70 = Πνευματικά δικαιώματα.

Ο Οδυσσέας φροντίζει, όσο ζει ο Αχιλλέας, ο Φιλοκτήτης να υποφέρει σ ένα νησί μόνος του, ώστε την κατάλληλη στιγμή και χωρίς να έχει αποκτήσει γνώση από τη μάχη, να επιστρέψει. Ο Χριστός ταυτίζεται με το Φιλοκτήτη στη Λήμνο απόλυτα, ενώ, όταν τον παίρνει στην Τροία, συνυπάρχουν κι αγωνίζονται ταυτιζόμενοι στις πρακτικές, αλλά  όχι στη γνώση. Οι Ιουδαίοι όλους αυτούς τους αιώνες, είτε υποφέρουν απομονωμένοι είτε πολεμούν δίπλα στον Οδυσσέα. Ο Χριστός όταν δίνει πνευματικά δικαιώματα στους μαθητές, δρα ως Φιλοκτήτης. Όμως η γνώση Του, επειδή αγωνίζεται ξεχωριστά, Του δίνει ξεχωριστή οντότητα.

Την Αλεξανδρινή περίοδο κατά την οποία εξελισσόταν ο πόλεμος σ όλο  του το μεγαλείο, ο Χριστός αγωνιζόταν μόνος Του. Ο Λόγος Του νικούσε κι όταν πια οι Έλληνες χάθηκαν, εξαιτίας εκείνου του Λόγου εμφανίστηκαν οι Ιουδαίοι. Ο Πέτρος κι οι υπόλοιποι ήταν ανίκανοι ν αγωνιστούν απέναντι στους σοφούς εκείνης της εποχής. Όταν όμως οι σοφοί χάθηκαν, οι Ιουδαίοι που εμφανίστηκαν, θυμήθηκαν τον Πέτρο κι εκ του ασφαλούς τον προώθησαν. Οι Επιστολές του Πέτρου προκαλούσαν το γέλιο στις τάξεις των σοφών, αλλά επιβλήθηκαν, όταν δεν υπήρχε αντίσταση μέσα στην κοινωνία. Αυτό ήταν κατορθωτό μόνο με την παρέμβαση του γιου του Αχιλλέα, επειδή ο Χριστός δεν υπήρχε στη ζωή.

Ο γιος του Αχιλλέα ήταν ο Νεοπτόλεμος ή Πύρρος κι αυτός είναι οι άνθρωποι που προέκυψαν από την ελληνική γνώση, αλλά χωρίς την ίδια επαφή με το θείο και αγωνίστηκαν μετά το θάνατο του ήρωα Πατέρα τους. Πύρρος = Πόρνοι = Καταραμένοι = 40 = Διαφθορά, ενώ, Νεοπτόλεμος = Επτά μυστήρια = Λύκοι άρπαγες = 54 = Ομηρικά Έπη.

Αυτό σημαίνει ότι, όταν το σύστημα άρχισε ν αντιμετωπίζει προβλήματα, όλοι όσοι είχαν ελληνική γνώση, άρχισαν ν απειλούνται. Όλοι αυτοί ήταν παιδιά του Αχιλλέα. Ο Χριστός ως Οδυσσέας πήρε το Νεοπτόλεμο και η ελληνική ψευδοφιλοσοφία έβαλε πλέον τους Ιουδαίους στον πόλεμο. Οι πατέρες της εκκλησίας γνώριζαν φιλοσοφία και κατανοούσαν την ανεπάρκεια του Πέτρου, όπως την κατανοούσαν κι όλοι όσοι έβλεπαν την κοινωνία να εκφυλίζεται. Έκαναν την επιλογή της ιουδαϊκής φιλοσοφίας για λόγους, που είναι γνωστοί.

Όλοι αυτοί αντιπροσώπευαν τον Οδυσσέα, που ήταν μισητός στους Ιουδαίους ή Φιλοκτήτη και μόνον από την παρέμβασή τους δεν εξοντώθηκε. Ο Χριστός κινδύνεψε από το Φιλοκτήτη, όταν στα χρόνια του Μεσαίωνα, κατά τον οποίο δεν υπήρχε γνώση, αλλά δεισιδαιμονία, ήταν δυνατό να χαθεί ο Λόγος Του. Ο συνδυασμός Νεοπτόλεμου κι Οδυσσέα είναι οι πατέρες της εκκλησίας, που προέρχονται από άλλο χώρο κι επιδιώκουν τη βοήθεια των Ιουδαίων. Ο Φιλοκτήτης ήταν άκρως απαραίτητος για το Σχέδιο, γιατί ο πόλεμος έπρεπε να συνεχιστεί κι αυτό θα ήταν αδύνατο, αν ζούσε ο όμορφος Πάρης. Ο Πάρης έπρεπε να πεθάνει, γιατί μετά το θάνατο του αδερφού του, αυτός θα ήταν αρχηγός των Τρώων κι αυτό είναι επικίνδυνο για το Μυστικό Σχέδιο.

Η επικινδυνότητα του Πάρη οφείλεται στο γεγονός ότι είναι ο μόνος μέσα στο πεδίο της μάχης, που έχει τη δυνατότητα να γονιμοποιήσει την ωραία Ελένη. Η Ελένη μπορεί να δώσει τον έρωτα στον Πάρη κι αν συμβεί αυτό, η κατάσταση θα γίνει απόλυτα όμοια με το γάμο του Αχιλλέα και της Ιφιγένειας. Τα είδωλα κινδυνεύουν, όταν η εξουσία γονιμοποιεί τη φιλοσοφία. Αν ο Πάρης κατόρθωνε να πάρει τα όπλα του Αχιλλέα, θα επέστρεφε στην Τροία και θα γονιμοποιούσε την Ελένη, πράγμα που θα ήταν καταστροφικό για το Σχέδιο. Ο Πάρης ήταν όμορφος κι όμοιος με τον Αχιλλέα κι αυτό που του στερούσε τη δυνατότητα της δράσης, ήταν η έλλειψη όπλων. Τα όπλα των ηρώων είναι σημαντικά και απ αυτά προσδιορίζονται οι δυνατότητές τους. Όσοι φέρουν τόξα, όπως ο Φιλοκτήτης ή ο Πάρης, είναι ήρωες επικίνδυνοι, γιατί είναι δυνατό να στείλουν ισχυρότερους απ αυτούς στον κάτω κόσμο. Οι ήρωες που είναι πραγματικά ισχυροί, αγωνίζονται πάντα μέσα στο πεδίο της μάχης και πάντα σώμα με σώμα.

Για να γίνει αυτό κατανοητό θα πρέπει να δούμε τι σημαίνει στην πραγματικότητα. Ένας άνθρωπος που είναι κάτοχος της φιλοσοφίας κι αγωνίζεται για τους ανθρώπους, δε φοβάται τίποτε. Μπορεί να επιτεθεί στον οποιονδήποτε, είτε είναι ο Πάπας είτε ένας απλός άνθρωπος. Επειδή έχει γνώση μπορεί να παλέψει. Ένας δεισιδαίμονας χριστιανός δεν έχει γνώση, συνεπώς δεν είναι δυνατό να σταθεί μέσα σ ένα πεδίο μάχης. Δε γνωρίζει πώς σκέφτεται ένας άνθρωπος και τι είναι δυνατό να επιδιώκει με τη στάση του. Αν ο φιλόσοφος συναντηθεί μ αυτόν τον άνθρωπο, μπορεί να τον συντρίψει, ν αποκαλύψει την αθλιότητά του και την υποκρισία του και να τον κάνει περίγελο της κοινωνίας. Επειδή αυτό είναι γνωστό και στους δύο, ο δεύτερος αποφεύγει συστηματικά τη σύγκρουσή του με το φιλόσοφο.

Σε μία κοινωνία, όπως η ανθρώπινη, όπου ο ανταγωνισμός είναι τρόπος ζωής και θέμα επιβίωσης, ενώ δεν υπάρχει απευθείας σύγκρουση, υπάρχει θύμα. Το θύμα είναι πάντα ο φιλόσοφος γιατί πάντα αυτοί που κατέχουν τη γνώση, είναι πιο λίγοι. Οι άθλιοι υποκριτές, οι ασήμαντοι άνθρωποι, κατηγορούν μέρα και νύχτα το φιλόσοφο για ένα σωρό ψέματα. Το βρωμερό μυαλό τους φαντάζεται σημεία και τέρατα και τα διαδίδει στην κοινωνία. Ο φιλόσοφος μετατρέπεται εύκολα στ αρρωστημένα μυαλά των ηλιθίων σ  ομοφυλόφιλο, παιδεραστή, λαοπλάνο κι αργά ή γρήγορα εξοντώνεται. Όλα αυτά τα ψέματα είναι ένα βέλος, που συνήθως βρίσκει το στόχο του. Το βρωμερό ανθρωποειδές χωρίς να συγκρουστεί με τον ήρωα, τον στέλνει στον κάτω κόσμο.

Στον πόλεμο της Τροίας, όπου δεν υπάρχουν τα θλιβερά ανθρωποειδή, αλλά μόνον εκλεκτοί, το τόξο έχει ανάλογη χρήση κι εξελίσσει το Σχέδιο. Ο Φιλοκτήτης έχει τόξο, αλλά αυτό το τόξο έχει τεράστια ισχύ. Ο ιουδαϊσμός επιβλήθηκε στον κόσμο, γιατί οι χριστιανοί, χωρίς να έρθουν σε σύγκρουση με τους Έλληνες, δημιούργησαν καταστάσεις, που τους νίκησαν. Χωρίς καμία αιτιολογία, ταύτισαν τους εθνικούς και τους εκφυλισμένους όλου  του κόσμου με τους Έλληνες. Αν ζούσε ο Σωκράτης ή ο Πλάτωνας, θα έκαναν κομμάτια τον Πέτρο, που θα τολμούσε τέτοια σύγκριση. Δε ζούσαν όμως κι εξαιτίας του Πέτρου δεν υπήρχαν συνθήκες για να ξαναγεννηθούν. Οι Ιουδαίοι καθήλωσαν τη μεγάλη ανθρώπινη μάζα στο σκοτάδι της άγνοιας και ταύτιζαν όποιον ήθελαν μ ό,τι ήθελαν. Αυτό είναι το τόξο και η σημασία του έγκειται στο γεγονός ότι μέσω αυτού είναι δυνατόν κατώτερη γνώση να επιβληθεί σ ανώτερη, χωρίς να υπάρχει σύγκρουση. Αν δεν υπήρχε ο Φιλοκτήτης δε θα ήταν δυνατό να ελέγξει κανένας ήρωας τον Πάρη.

Σ αυτό το σημείο ο αναγνώστης θα υποθέσει ότι αυτό είναι αδύνατον, γιατί ο Μενέλαος ή ο Αγαμέμνονας ή ο Διομήδης ήταν αρκετά ισχυροί, για να το κατορθώσουν. Αυτό είναι πρακτικά αδύνατο, γιατί οι γνώσεις που πολεμούν την εξουσία δεν προσφέρουν τίποτε σημαντικό, όταν η εξουσία αποφασίζει ν αυτοκαταργηθεί. Εξουσία από πλευράς Πάρη σημαίνει γκρέμισμα της Τροίας και γονιμοποίηση της Ελένης. Ο Πάρης συνδέεται με το μυστήριο και γεννήθηκε για την καταστροφή της Τροίας. Ο Φιλοκτήτης όταν τον εξοντώνει, δρα στην πραγματικότητα υπέρ της Τροίας.

Όταν οι Έλληνες είχαν πεθάνει κι άρχισε να επεκτείνεται ο χριστιανισμός, ο Πάρης ήταν ήδη στην Ευρώπη. Η Τροία είχε μεταφερθεί στη Ρώμη κι ο Πάρης ήταν το αδύνατό της σημείο. Ήταν ο αυτοκράτορας της Ρώμης, που προσπαθούσε να δημιουργήσει μία κοινωνία ανώτερη της Βαβυλώνας στηριζόμενη στην ελληνική γνώση και βασιζόμενη σ ελληνική παιδεία. Ο Τραϊανός, για παράδειγμα, που ήταν αυτοκράτορας υψηλής παιδείας, διεκδίκησε τα όπλα του Αχιλλέα κι επομένως μία φιλοσοφία αντίστοιχη του οράματος του Αλεξάνδρου. Ήταν λογικό ένας τέτοιος άνθρωπος να τρομάζει από το σκοταδισμό του χριστιανισμού και να παρασυρθεί από την εξουσία πραγματοποιώντας διωγμούς. Οι Ιουδαίοι επιβλήθηκαν και με τις πρακτικές τους τον έστειλαν στον κάτω κόσμο, εφόσον απέκρυψαν το έργο του και τη φιλοσοφία του. Ο Τραϊανός τότε ήταν ο Πάρης, αλλά λόγω Ευρώπης ήταν κι ο Μενέλαος. Ο Μενέλαος νικά τον Πάρη, μόνον όταν αυτός είναι Ασιάτης και όχι Ευρωπαίος. Όταν είναι Ευρωπαίος ταυτίζονται, γιατί στην Ευρώπη ταυτίζονται τα συστήματα που τους γεννούν.

Αυτό που έχει σημασία να γνωρίζει ο αναγνώστης είναι ότι ο μόνος που έχει δυνατότητα να καταστρέψει το Σχέδιο, όταν η μάχη εξελίσσεται, είναι ο Πάρης. Επειδή διατηρεί την επαφή με την Ελένη, είναι δυνατό να γεννήσει τον ήρωα, που θα καταστρέψει για πάντα την Τροία. Ο Αχιλλέας δεν έχει αυτήν τη δυνατότητα, γιατί συμμετέχοντας στον πόλεμο γίνεται θύμα του. Πάντα το ζητούμενο είναι η γέννηση του Υιού με την τέλεια γνώση. Υιός της σοφίας = 80 = Βασιλεία των Ουρανών.

Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο οι Αχαιοί στο σύνολό τους χρησιμοποιούν δούλες. Η παρουσία τους σημαίνει ότι είναι θηλυκά συστήματα, που φέρουν τέλειες γνώσεις, εφόσον ακολουθούν ήρωες, αλλά τα ίδια δεν είναι τέλεια. Η δούλα του Αχιλλέα είναι το σύστημα, που δέχεται μεν το πνεύμα του, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα τεκνοποίησης. Αν ο Αχιλλέας γονιμοποιήσει την Ελένη είναι δυνατό αυτή να γεννήσει ήρωα, ενώ αυτό είναι αδύνατο με τη Βρισηίδα. Όσο καιρό διαρκεί ο πόλεμος, είναι αδύνατον οι δούλες να γεννήσουν Αχαιούς.

Αυτό είναι επιθυμητό από το Θεό, γιατί η εξέλιξη του Σχεδίου απαιτεί συγκεκριμένους χαρακτήρες. Ο Θεός δίνει τον έρωτα σε συγκεκριμένα ζεύγη γνώσεων και δομών, ώστε οι ήρωες να είναι μόνον αυτοί, που υπηρετούν το Σχέδιο. Αν εξαιτίας του Αχιλλέα γεννηθεί ήρωας με χαρακτηριστικά απρόβλεπτα, ο έλεγχος είναι αδύνατος. Αυτό θα γινόταν, αν κατά την Αλεξανδρινή περίοδο, αλλοιώνονταν οι γνώσεις. Αν επιχειρούσε κάποιος να πειράξει τη δομή των Επών, οι σύγχρονοι Έλληνες θα είχαν διαφορετικά χαρακτηριστικά. Θα ήταν κάτι ενδιάμεσο μεταξύ Ελλήνων και Ιουδαίων μ αποτέλεσμα τη μη ελεγχόμενη πορεία του Σχεδίου.

Αν ο Αλέξανδρος δεν πέθαινε κι επιχειρούσε, για να προστατεύσει την εξουσία του, να δημιουργήσει ανάλογη παιδεία, θα ήταν σαν να επιτρεπόταν στον Αχιλλέα να γονιμοποιήσει τη Βρισηίδα. Ο Αλέξανδρος θα χρησιμοποιούσε τη θεία καταγωγή του και με τη βοήθεια της φιλοσοφίας θα ισχυροποιούσε τη μορφή του Αγαμέμνονα. Το πιο πιθανό θα ήταν να επέμβει στα Έπη κι ο αρχιστράτηγος του πολέμου να έτεινε σε μία μορφή ανάλογη του Μωυσή. Ο Αλέξανδρος πέθανε ακριβώς τη στιγμή που αγωνιζόταν σαν Αχιλλέας κι ελάχιστα πριν τη μετάλλαξή του σε Αγαμέμνονα.

Ο Αλέξανδρος είχε αξία για το Μυστικό Σχέδιο, μόνον όσο αγωνίζεται εναντίον των δομών. Αν κατακτήσει τις δομές κι αγωνιστεί υπέρ των εξουσιών του, φθείρεται. Η θεϊκή ιδιότητα του Αλεξάνδρου θα χανόταν, αν έμενε στους ανθρώπους η εικόνα του μεσήλικα αυτοκράτορα. Το ρόλο αυτό μπορεί να πάρει ο κάθε εκλεκτός και το Σχέδιο να εξελιχθεί, εφόσον η Λύτρωση είναι αδύνατη εξαιτίας της έλλειψης όλων των μορφών παραγωγής. Ο Αλέξανδρος στο θρόνο της Βαβυλώνας δε θα μπορούσε να κάνει τίποτε παραπάνω από τον οποιονδήποτε άλλο μ ανάλογη γνώση.

Άλλος μεγάλος ήρωας των Αχαιών ήταν ο Διομήδης. Αυτός ο ήρωας είναι εξαιρετικά ισχυρός κι επικίνδυνος για Θεούς κι ανθρώπους. Είναι γιος του Τυδέα και τα χαρακτηριστικά του είναι η τραχύτητα και η σκληρότητα. Τυδέας = Ζευς = Αετός = 22, ενώ, Τυδεύς = Δίας = Κύκνος = 23. Ο Διομήδης είναι ήρωας της ίδιας φιλοσοφίας με τον Αγαμέμνονα. Δεν αντιπροσωπεύεται από ιστορικό πρόσωπο. Η διαφορά του μ όλους τους υπόλοιπους ήρωες είναι ότι η πρωτοφανής γενναιότητά του δεν είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης γνώσης. Ο Διομήδης δεν είναι παιδί μίας συγκεκριμένης παιδείας, αλλά της οποιασδήποτε γνώσης. Ο Διομήδης είναι ο άνθρωπος ως ον. Είναι αυτός, που χρησιμοποιεί το ένστικτο, την ευφυΐα και τη γνώση του ενάντια στο σύστημα. Είναι ο άνθρωπος που λαμβάνει από παντού γνώση κι ενεργεί πάντα σύμφωνα με τα νέα δεδομένα και χωρίς τις αναστολές που είναι δυνατό να έχει ο άνθρωπος, που γεννιέται από κάποια συγκεκριμένη παιδεία. Είναι ο αμόρφωτος που πείθεται από ένα μορφωμένο για την αξία ενός αγώνα. Είναι ο μορφωμένος που επίσης πείθεται για κάτι, για το οποίο είτε δεν έχει άποψη είτε θεωρεί τη δική του ξεπερασμένη. Ο Διομήδης δεν έχει αναστολές..  αυτό τον κάνει επικίνδυνο για το σύστημα και τον ισχυροποιεί διαρκώς.

Αναστολές έχουν οι Ιουδαίοι. Ακόμα κι αν γνωρίσουν τη φιλοσοφία, προσπαθούν να την προσαρμόσουν στα δικά τους δεδομένα αρνούμενοι ν απελευθερωθούν. Οι  Έλληνες έχουν επίσης αναστολές κι αυτός είναι ο λόγος της θυσίας τους. Επειδή γεννιούνται από συγκεκριμένη παιδεία, δεν την εγκαταλείπουν και φυσικό είναι, όταν οι καιροί δεν το επιτρέπουν, να θυσιάζονται. Όταν κατά το Μεσαίωνα αρνείται κάποιος να κλείσει το στόμα του, όπως προτείνει ο Χριστός, η πυρά δεν είναι μακριά. Ο Διομήδης πάντα προσαρμόζεται και περιμένει. Αυτός ο ήρωας είναι η αρσενική μορφή της Κλυταιμνήστρας. Διαρκώς προσθέτει στη γνώση του και τείνει προς τη Θέωση. Ο αριθμός του είναι ο αριθμός του ανθρώπου κι ο αριθμός του πατέρα του είναι αυτός του Δία. Διομήδης = Άνθρωπος = Διόνυσος = 49.

Αυτοί οι αριθμοί υποδηλώνουν ότι πατέρας του Διομήδη είναι επίσης ο άνθρωπος, που γεννά γιο, με βάση τα όσα έχουν δοθεί σ αυτόν. Επειδή τείνει προς τη Θέωση, οριακά είναι ο ίδιος ο Δίας. Ο Διομήδης δεν είναι γιος του Δία όμοιος με τους Διόσκουρους, γιατί ο πατέρας του συγκεντρώνει τη γνώση του και δεν την κατέχει, όπως ο Δίας. Ο Τυδέας λαμβάνει τη γνώση του  Δία μέσα στο χρόνο λόγω της δωρεάς κι όταν συμβεί αυτό, θεώνεται κι ο γιος του. Οριακά δηλαδή ο άνθρωπος-Διομήδης γίνεται άνθρωπος-Θεός, όμοιος με το Διόνυσο, χωρίς να είναι ο  ίδιος ο Διόνυσος. Είναι ο θνητός άνθρωπος πάνω στον οποίο προβάλλονται τα φαινόμενα  τ ουρανού και που γίνονται κτήμα του, μόνον όταν αυτοί που οδηγούν τον κόσμο, το επιτρέπουν.

Back to content | Back to main menu